II OSK 2997/18

Dnia 20 lipca 2021 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Paweł Miładowski (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Robert Sawuła Sędzia del. WSA Mirosław Gdesz po rozpoznaniu w dniu 20 lipca 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A. B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 czerwca 2018 r., sygn. akt VII SA/Wa 1978/17 w sprawie ze skargi A. B. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2017 r., znak: [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę kasacyjną.

Wyrokiem z dnia 21 czerwca 2018 r., sygn. akt VII SA/Wa 1978/17, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę na zaskarżoną decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, zwanego dalej "GINB", w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji. Stan faktyczny i prawny sprawy przedstawia się następująco.

Decyzją z dnia [...] kwietnia 2016 r., Nr [...], Wojewoda [...] utrzymał w mocy decyzję Starosty L. z dnia [...] marca 2016 r., uchylającą, po wznowieniu postępowania, decyzję Starosty L. z dnia [...] marca 2013 r., Nr [...], o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu R. B. oraz skarżącemu pozwolenia na budowę budynku usługowego z garażem podziemnym, rozbiórkę budynku mieszkalnego jednorodzinnego i garażu na terenie działki nr [...] położonej w L. – i odmawiającą zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę.

Wniosek o stwierdzenie nieważności ww. decyzji Wojewody złożyła R. B..

Decyzją z dnia [...] marca 2017 r., znak: [...], GINB, na podstawie art. 157 § 1 oraz art. 158 § 1 w zw. z art. 156 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23 ze zm.), odmówił stwierdzenia nieważności ww. decyzji Wojewody.

Z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy wystąpił skarżący.

Zaskarżoną decyzją GINB, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., utrzymał w mocy własną ww. decyzję o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody.

Organ nieważnościowy wskazał na istotę postępowania nieważnościowego, która wynika z treści art. 16 i art. 156 K.p.a. Wyjaśnił także na czym polega przesłanka "rażącego naruszenia prawa" z art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. Ponadto zwrócił uwagę, że przedmiotem postępowania nieważnościowego w niniejszej sprawie jest decyzja wydana w trybie wznowieniowym w związku z zaistnieniem przesłanki z art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. Organ również wyjaśnił na czym polega istota postępowania wznowieniowego (tzw. "otwarcie na nowo" postępowania, w którym wydano ostateczną decyzję, objętą wznowieniem – pierwszy zakres przedmiotowy związany z zaistnieniem którejkolwiek z podstaw wznowieniowych; drugi zakres przedmiotowy – możliwość ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy załatwionej decyzją ostateczną w jej całokształcie) oraz przesłanki z art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a., która stanowiła w okolicznościach tej sprawy podstawę do przeprowadzenia postępowania wznowieniowego, w którym zapadła ww. decyzja Wojewody. Z analizy akt wynika bowiem, że przedłożony do zatwierdzenia projekt nie obrazował m.in. rzeczywistego usytuowania kominów znajdujących się na dachu budynku istniejącego na sąsiedniej działce nr [...], w tym zwłaszcza usytuowanych w ostrej granicy. Do akt złożono zaś dokumenty, z których wynika, że sąsiedni budynek posiada kominy, która to okoliczność nie była znana organowi wydającemu pozwolenie na budowę, co wynikało z projektu budowlanego. W ocenie GINB, ww. okoliczność spełniała przesłankę wznowieniową z art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego oraz w zw. z § 142 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2015 r., poz. 1422). Przed wydaniem pozwolenia na budowę organ powinien dokonać odpowiednich sprawdzeń projektu budowlanego, w tym czy zapewnione będzie prawidłowe funkcjonowanie przewodów kominowych, które zgodnie z ww. przepisami rozporządzenia powinny być wyprowadzone ponad dach na wysokość zabezpieczającą przed niedopuszczalnym zakłóceniem ciągu w sposób określony Polską Normą. Konieczność uwzględnienia ww. okoliczności wynika też treść § 7 ust. 1 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. z 2012 r. poz. 462 ze zm.), a także z art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego, który wymaga przy projektowaniu obiektu budowlanego poszanowania, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich. W ocenie GINB, nie można było uznać, mając na uwadze powyższe regulacje prawne, że organ wznowieniowy rażąco naruszył prawo, uznając, że brak uwidocznienia w projekcie budowlanym kominów istniejących na dachu budynku na sąsiedniej działce, jest okolicznością istotną, mającą wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Stosownie do treści art. 151 § 1 pkt 2 K.p.a., gdy w toku wznowionego postępowania organ ustali istnienie którejkolwiek z przesłanek pozytywnych, wówczas uchyla decyzję dotychczasową i wydaje nową decyzję rozstrzygającą co do istoty sprawy.

Odnosząc się do zarzutów wskazanych we wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy, GINB stwierdził, że znane jest mu również odmienne stanowisko co do możliwego zakresu postępowania wznowieniowego, tj. ograniczone tylko do stwierdzonej przesłanki wznowieniowej. Postępowanie w sprawie wznowienia postępowania ma na celu naprawienie konkretnych wad postępowania zakończonego ostateczną decyzją ujętych w formie podstaw wznowienia.

Dalej GINB wskazał, ze w toku wznowionego postępowania Starosta L. postanowieniem z dnia [...] stycznia 2016 r. nałożył na inwestora obowiązek usunięcia nieprawidłowości w dokumentacji poprzez doprowadzenie projektu budowlanego do zgodności z wnioskiem w części dotyczącej zakresu objętego opracowaniem (wniosek dotyczył działki nr [...] natomiast z opracowania wynika, że zakres inwestycji obejmuje również działki nr [...] i [...]); sporządzenie projektu budowlanego zgodnie z wymaganiami ww. rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, w tym w szczególności w zakresie § 13 i § 206 ust. 1 (nasłonecznienie); sporządzenie projektu budowlanego zgodnie z wymaganiami art. 35 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego, m.in. w zakresie uzgodnienia projektu z rzeczoznawcą do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych oraz rzeczoznawcą do spraw sanitarnohigienicznych po uwzględnieniu stanu faktycznego istniejącego budynku znajdującego się na działce nr [...]. Jednocześnie ww. postanowieniem Starosta pouczył inwestora, że nieusunięcie wskazanych nieprawidłowości w określonym terminie spowoduje wydanie decyzji o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę.

Nałożony przez Starostę obowiązek usunięcia nieprawidłowości w projekcie budowlanym dotyczył nie tylko kompletności projektu budowlanego, lecz swoim zakresem obejmował również inne wady ww. decyzji, dostrzeżone w toku wznowionego postępowania.

Przyczyną odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę po wznowieniu postępowania oraz po uchyleniu decyzji dotychczasowej, był w analizowanym przypadku, w kontekście art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, fakt, że inwestor nie wykonał nałożonego na niego obowiązku usunięcia nieprawidłowości w dokumentacji projektowej w zakresie wskazanym w ww. postanowieniu Starosty. Inwestor nie doprowadził bowiem projektu budowlanego do zgodności z wnioskiem o pozwolenie na budowę w części dotyczącej zakresu objętego opracowaniem. Nie przedłożono bowiem analizy nasłonecznienia we wzywanym zakresie oraz uzgodnienia projektu z rzeczoznawcą do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych oraz z rzeczoznawcą do spraw sanitarnohigienicznych po uwzględnieniu stanu faktycznego istniejącego budynku znajdującego się na działce sąsiedniej.

Choć inwestor w toku postępowania nieważnościowego złożył wyjaśnienia w tym zakresie, nie sposób było, w ocenie GINB, uznać ten fakt za podstawę dla stwierdzenia, że Wojewoda rażąco naruszył prawo. Jak wskazano wyżej, w toku postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji kontroli dokonuje się w oparciu o stan faktyczny i prawny istniejący w dacie wydania kontrolowanego orzeczenia. Wszelkie nowe okoliczności (np. informacje, wyjaśnienia, dowody), którymi nie dysponował organ wydający decyzję, nie mają zatem istotnego znaczenia.

Powyższą decyzję zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżący, domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji. W skardze sformułowano zarzuty dotyczące naruszenia art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a.; art. 7, art. 11, art. 77, art. 80 oraz art 107 § 3 K.p.a.; art. 8 i art. 11 K.p.a.; art. 145 i art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a.; art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a.

W odpowiedzi na skargę GINB wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 21 czerwca 2018 r., sygn. akt VII SA/Wa 1978/17, oddalając skargę, wskazał, że GINB prawidłowo uznał, iż ww. decyzja Wojewody nie jest dotknięta żadną z kwalifikowanych wad określonych w art. 156 § 1 pkt 1-7 K.p.a.

Sąd wyjaśnił istotę postępowania wznowieniowego, ponieważ w takim postępowaniu zapadła właśnie kontrolowana w postępowaniu nieważnościowym decyzja Wojewody. Wskazał, że okolicznością, o jakiej stanowi art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a., było ustalenie, że pozwolenie na budowę wydane zostało w oparciu o dokumentację niezgodną ze stanem faktycznym w zakresie dotyczącym istniejącego budynku, znajdującego się na sąsiedniej działce usytuowanego w ostrej granicy z działką, do którego przylega jedną ze swoich ścian projektowany budynek. Przedłożony do zatwierdzenia projekt nie obrazował m.in. rzeczywistego usytuowania kominów znajdujących się na dachu budynku istniejącego, w tym zwłaszcza usytuowanych w ostrej granicy. Okoliczność ta nie była znana organowi wydającemu pozwolenie na budowę, na co wskazywał zatwierdzony projekt budowlany. Istotność tej okoliczności, jak słusznie podkreślił organ, wynika z § 142 ust. 1 i 2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie oraz § 7 ust. 1 rozporządzenia w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego.

Słusznie podkreślił GINB, że nie można przypisać Wojewodzie rażącego naruszenia prawa, przez uznanie, że wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę na podstawie dokumentacji niezgodnej ze stanem faktycznym, nieobrazującej rzeczywistego usytuowania kominów na budynku istniejącym w ostrej granicy działki, do którego ma przylegać ściana budynku projektowanego, stanowi okoliczność wypełniającą dyspozycję art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. Ponadto w toku postępowania wznowieniowego organ ustalił zakres wad projektu budowlanego i wezwał inwestora do usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości w tym zakresie (ww. postanowienie Starosty z [...] stycznia 2016 r.). Natomiast decyzja wydana na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 K.p.a. uchylająca decyzję Starosty nr [...] z dnia [...] marca 2013 r. i odmawiająca zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę na podstawie art. 35 ust 3 Prawa budowlanego, była wynikiem niewykonania przez inwestorów obowiązków wynikających z powyższego postanowienia. Nadto organ zobowiązał także inwestorów do przedłożenia analizy nasłonecznienia z uwzględnieniem faktycznego usytuowania otworów okiennych w budynkach zacienianych, bowiem jak podkreślił organ, sam projektant wskazał, że znajdująca się w projekcie analiza nasłonecznienia nie odzwierciadla faktycznego usytuowania otworów okiennych w budynku mieszkalnym znajdującym się na działce nr [...]. Powyższego obowiązku również nie wykonano.

Ponadto Sąd I instancji potwierdził istnienie dwóch poglądów orzeczniczych na dopuszczalny zakres postępowania wznowieniowego, tj. pierwszy co do możliwości przeprowadzenia w postępowaniu wznowieniowym ponownego postępowania w sprawie w jej całokształcie (patrz: B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, Wyd. C.H. Beck, W-wa 1996, str. 658-659; wyrok NSA z 28 czerwca 1984 r., I SA 86/84, ONSA 1984/1/59; wyrok z glosą aprobującą J. Borkowskiego, OSPiKA 1885/5/95; wyrok NSA z 22 maja 2007 r., I GSK 1614/06); drugi co do możliwości przeprowadzenia postępowania wznowieniowego wyznaczonego przez zakres przesłanki wznowieniowej (patrz: wyroki NSA: z 18 sierpnia 2011 r., II OSK 487/11; z 4 lutego 2014 r., II OSK 2111/12).

Sąd podkreślił, że decyzja kontrolowana przez Sąd zapadła w nadzwyczajnym postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej. W tym miejscu Sąd wyjaśnił na czym polega przesłanka nieważnościowa "rażącego naruszenia prawa". A mianowicie, rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. zachodzi wtedy, gdy (1) treść decyzji pozostaje w wyraźnej i oczywiste sprzeczności z treścią przepisu prawa i gdy (2) charakter tego naruszenia powoduje, że (3) owa decyzja nie może być akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa.

W konsekwencji stwierdzić trzeba, że jeżeli przepis prawa dopuszcza rozbieżną interpretację, mniej lub bardziej uzasadnioną, to wybór jednej z takich interpretacji, nie może być oceniany jako rażące naruszenie prawa. Zarzut rażącego naruszenia prawa musi wynikać z przesłanek nie budzących wątpliwości. Tam natomiast, gdzie zastosowanie przepisu prawa wymaga jego interpretacji i subsumcji do konkretnego stanu faktycznego, nie może być mowy o rażącym naruszeniu prawa.

W ocenie Sądu, brak jest także podstaw do przyjęcia tezy, że organy naruszyły zasady postępowania administracyjnego określone w art. 7, art. 8 i art. 77 K.p.a. Podnoszone w tym zakresie zarzuty nie zostały uzasadnione. Nie wskazano jakie okoliczności zostały pominięte przez organ w toku prowadzonego postępowania nadzorczego, które to naruszenie miałoby wpływ na wynika sprawy.

Sąd nie podzielił także zarzutu naruszenia art. 15 K.p.a., bowiem GINB rozpoznając sprawę ponownie w wyniku złożenia przez stronę wniosku z art. 127 § 3 K.p.a. odniósł się do zarzutów wniosku, konsekwentnie jednak uznając, że brak jest podstaw do stwierdzenia nieważności ww. decyzji Wojewody.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku opartą na przesłance z art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", złożył skarżący, wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz zasądzenie kosztów postępowania wg norm przepisanych.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c [p.p.s.a.] przez niewykazanie, że zastosowanie w sprawie przez organy administracji publicznej trybu określonego w art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. (podstawa wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji o pozwoleniu na budowę) nastąpiło z rażącym naruszeniem prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a.

W związku z zarządzeniem z dnia 13 maja 2021 r. Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 374 ze zm.), poinformował strony postępowania o skierowaniu sprawy ze skargi kasacyjnej na posiedzenie niejawne z uwagi na intensyfikację rozwoju epidemii, w związku z czym przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można jej przeprowadzić na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazaniem obrazu i dźwięku.

W odpowiedzi na ww. zarządzenie skarżący w piśmie z dnia 21 maja 2021 r. wniósł o rozpoznanie sprawy na rozprawie.

Przy piśmie procesowym z dnia 26 maja 2021 r. skarżący uzupełnił uzasadnienie podstaw kasacyjnych. A mianowicie, podtrzymał zarzuty sformułowane w ramach podstawy kasacyjnej przewidzianej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. oraz wnioski skargi kasacyjnej, z tym zastrzeżeniem, że sprecyzował wniosek i na podstawie art. 188 p.p.s.a. wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości, uwzględnienie skargi skarżącego i na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 135 p.p.s.a. uchylenie zaskarżonej decyzji GINB i poprzedzającej ją decyzji GINB; na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 w zw. z art. 135 p.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. – stwierdzenie nieważności ww. decyzji Wojewody oraz decyzji Starosty L. z dnia [...] marca 2016 r.; w obu powyższych przypadkach wniósł o zasądzenie kosztów postępowania wg norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego, z uwzględnieniem kwoty 17 zł uiszczonej tytułem opłaty skarbowej od pełnomocnictwa.

Ponadto w kolejnym piśmie procesowym z dnia 3 lipca 2021 r. skarżący uzupełnił uzasadnienie podstaw kasacyjnych o pogląd orzeczniczy zawarty w wyroku NSA z dnia 15 września 1987 r., sygn. akt IV SA 436/87.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie.

Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod rozwagę jedynie nieważność postępowania.

Wobec tego, że w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a., a nadto nie zachodzi również żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku Sądu pierwszej instancji, Naczelny Sąd Administracyjny dokonał takiej kontroli zaskarżonego wyroku jedynie w zakresie wyznaczonym podstawami skargi kasacyjnej.

Naczelny Sąd Administracyjny orzekający w niniejszej sprawie za niezasadny uznał zarzut skargi kasacyjnej naruszenia prawa procesowego, który ogranicza się wyłącznie do kontestowania legalności zaskarżonego wyroku w odniesieniu do ocenianego w postępowaniu nieważnościowym przez GINB istnienia przesłanki z art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a., warunkującej wznowienie postępowania w sprawie ww. pozwolenia na budowę z 2013 r.

Wbrew twierdzeniom zawartym w skardze kasacyjnej i piśmie uzupełniającym uzasadnienie podstaw skargi kasacyjnej, Sąd I instancji niewadliwie ocenił, że istniały w okolicznościach niniejszej sprawy podstawy do wywiedzenia przez organy administracyjne istnienia przesłanki z art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. warunkującej uchylenie decyzji o pozwoleniu na budowę i odmowę udzielenia pozwolenia na budowę we wznowionym postępowaniu. Nie można w tym zakresie doszukać się naruszenia prawa, a tym bardziej jego kwalifikowanej postaci, tj. "rażącego naruszenia prawa", w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. Nie ulega wątpliwości także składowi orzekającemu Naczelnego Sądu Administracyjnego, że wskazywana "nowa okoliczność" dotycząca umiejscowienia kominów na sąsiednim budynku, nie była znana organowi, który wydał pozwolenie na budowę z 2013 r., co też prawidłowo zostało ocenione przez Sąd I instancji, który kontrolował legalność zaskarżonej decyzji GINB wydanej w trybie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej. Przede wszystkim z zatwierdzonego pierwotnie projektu budowlanego nie wynika, aby uwzględniono w nim występowanie kominów na sąsiednim budynku. Zasadniczo w trakcie postępowania wznowieniowego inwestorzy nie kwestionowali tej okoliczności, wyłącznie gołosłownie argumentując, że nie jest to "nowa okoliczność", o jakiej mowa w art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. Ponadto w trakcie postępowania nieważnościowego projektantka przyznała, że miała świadomość istnienia tych kominów, lecz w wyniku swojej własnej oceny uznała, że nie ma podstaw do umieszczenia ich w projekcie budowlanym. Wreszcie w trakcie postępowania sądowoadministracyjnego strona skarżąca przedstawiła "Ekspertyzę stanu technicznego wpływu oddziaływania nowo wybudowanego budynku usługowego przy ul. [...] w L. na istniejący w ostrej granicy budynek mieszkalno-usługowy przy ul. [...]". Jednym z wniosków tej ekspertyzy jest zaś stwierdzenie, że "przesłonięte przewody wentylacyjne ściany granicznej bud. nr 2 [czyli sąsiedniego budynku] należy wyprowadzić ponad dach budynku nr 1 [czyli budynku objętego ww. pozwoleniem z 2013 r.] ma koszt Właściciela bud. nr 1 (...)". Do akt sądowych złożono też kopię decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w L. z dnia [...] czerwca 2018 r., nr [...], wydanej na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego, którą nałożono na inwestorów obowiązek przedstawienia projektu budowlanego zamiennego, uwzględniającego wykazane w trakcie postępowania wady związane z realizacją przedmiotowej inwestycji.

Wynika z tego, że okoliczności przedmiotowej sprawy nie potwierdzają argumentacji skargi kasacyjnej jakoby zatwierdzony pierwotnie przez Starostę projekt budowlany był kompletny. Nie zawierał bowiem informacji dotyczących kominów na sąsiednim budynku i w konsekwencji czego nie zawierał odpowiednich rozwiązań technicznych, o jakich mowa w § 142 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie w związku z § 7 ust. 1 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego, co uprawniało do stwierdzenia, że pierwotne pozwolenie na budowę zostało wydane z naruszeniem art. 35 ust. 1 pkt 3 i art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego z uwagi na niekompletność projektu budowlanego w odniesieniu do ww. kominów, a tym samym naruszenie uzasadnionych interesów osób trzecich. W skardze kasacyjnej, jak i w uzupełnieniu podstaw skargi kasacyjnej nie podważono zatem skutecznie oceny Sądu I instancji, zgodnie z którą okolicznością, o jakiej stanowi art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a., było ustalenie, że pozwolenie na budowę wydane zostało w oparciu o dokumentację niezgodną ze stanem faktycznym w zakresie dotyczącym istniejącego budynku, znajdującego się na sąsiedniej działce usytuowanego w ostrej granicy z działką, do którego przylega jedną ze swoich ścian projektowany budynek. Jak trafnie ocenił Sąd I instancji, przedłożony do zatwierdzenia projekt nie obrazował m.in. rzeczywistego usytuowania kominów znajdujących się na dachu budynku istniejącego, w tym zwłaszcza usytuowanych w ostrej granicy.

Brak jest tym samym podstaw do stwierdzenia zarzucanego w skardze kasacyjnej wydania decyzji przez Wojewodę [...] z dnia [...] kwietnia 2016 r. – utrzymującej w mocy decyzję Starosty L. z dnia [...] marca 2016 r., znak: [...], uchylającą w wyniku wznowionego postępowania decyzję ostateczną Starosty L. z dnia [...] marca 2013 r., Nr [...] – z rażącym naruszeniem prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. Sąd prawidłowo ocenił, że GINB, wydając zaskarżoną decyzję, miał prawne podstawy do odmowy stwierdzenia nieważności ww. decyzji Wojewody, ponieważ w okolicznościach tej sprawy brak jest podstaw do stwierdzenia, że decyzja Wojewody zapadła z naruszeniem prawa, a tym bardziej – z rażącym naruszeniu prawa. Wbrew twierdzeniom skarżącego, istniała przesłanka z art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. do wznowienia postępowania w sprawie ww. pozwolenia na budowę, ponieważ okoliczność istnienia kominów na sąsiednim budynku nie była znana organowi wydającemu pozwolenie na budowę. Nie była to okoliczność, która wynikała z odmiennej oceny dowodów, tj. pierwotnie zatwierdzonego projektu budowlanego. Pojawiła się dopiero na etapie wniosku o wznowienie postępowania. Dlatego zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. i art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.

Z tych względów, na podstawie art. 184 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku.