II OSK 2670/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Grzegorz Czerwiński (spr.) Sędziowie: sędzia NSA Roman Ciąglewicz sędzia NSA Jerzy Stankowski Protokolant starszy asystent sędziego Tomasz Muszyński po rozpoznaniu w dniu 18 września 2024 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej G.L. i E.L. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 czerwca 2021 r. sygn. akt VII SA/Wa 2264/20 w sprawie ze skargi G.L. i E.L. na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Warszawie z dnia 30 września 2020 r. nr 1137/20 w przedmiocie nakazu przywrócenia poprzedniego sposobu użytkowania budynku oddala skargę kasacyjną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 18 czerwca 2021 r., sygn. akt VII SA/Wa 2264/20 oddalił skargę G.L. i E.L. (dalej jako "skarżący") na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 30 września 2020 r. nr 1137/20 w przedmiocie nakazu przywrócenia poprzedniego sposobu użytkowania budynku.

Powyższy wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym.

Po przeprowadzeniu postępowania, wszczętego z urzędu, w sprawie zmiany sposobu użytkowania budynku gospodarczego na działce nr ew. [...] położonej w miejscowości C., gmina [...]. na cele budynku produkcyjnego Powiatowy Inspektora Nadzoru Budowlanego w Mińsku Mazowieckim (dalej: "PINB") decyzją z 10 lipca 2020 r. Nr 291/20, wobec niezastosowania się do jego wcześniejszego postanowienia z 8 maja 2019 r. o wstrzymaniu użytkowania budynku i obowiązku sporządzenia przez skarżących i przedłożenia w organie powiatowym, w określonym terminie, dokumentów wskazanych dyspozycją art. 71a ust. 1 w zw. z art. 71 ust. 2 Pr. bud., (postanowieniem Nr 403/19 z 17 września 2019 r. zmieniono termin wykonania obowiązku), co potwierdziła kontrola z 9 lipca 2020 r., na podstawie art. 71a ust. 4 Pr. bud., nakazał skarżącym przywrócenie poprzedniego sposobu użytkowania budynku produkcyjnego na funkcję budynku gospodarczego tj. sposobu użytkowania zgodnego z projektem budowlanym zatwierdzonym decyzją Starosty Mińskiego nr [...] z dnia [...].2008 r., znak: [...].

Organ stwierdził, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy (ustalenia w protokole czynności kontrolnych z 18 lutego 2019 r., decyzja Starosty Mińskiego nr [...] z [...] 2008 r. o pozwoleniu na budowę budynku gospodarczego) potwierdza dokonanie zmiany sposobu użytkowania przedmiotowego budynku gospodarczego na cele budynku produkcyjnego, która nie została zgłoszona właściwemu organowi administracji architektoniczno-budowlanej. Zmiana ta wpłynęła na zmianę warunków bezpieczeństwa pożarowego, warunków pracy, warunków ochrony środowiska oraz higieniczno-sanitarnych.

W wyniku wniesionego przez skarżących odwołania Mazowiecki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z 30 września 2020 r. nr 1137/20, utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Organ odwoławczy uznał za prawidłowe ustalenia stanu faktycznego dokonane przez organ I instancji na podstawie zgormadzonego w sprawie materiału dowodowego (ustalenia kontroli z 18 lutego 2019 r. i 9 lipca 2020 r.) i wyjaśnił kiedy dochodzi do zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego a także, że taka zmiana zgodnie z art. 71 ust. 2 i 1 Pr. bud. wymaga zgłoszenia właściwemu organowi.

MWINB przytoczył treść art. 71 ust. 1 i art. 71a Pr. bud., stwierdzając, że PINB słusznie uznał, że doszło do samowolnej zmiany sposobu użytkowania obiektu. Analiza akt sprawy potwierdziła, że opisany wyżej obiekt budowlany zrealizowany został jako budynek gospodarczy, natomiast użytkowany jest na cele produkcyjne (według oświadczenia G.L. złożonego pod rygorem odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań) od 2010/2011 r. Potwierdzają to przeprowadzone w sprawie czynności kontrolne (wydzielenie w obiekcie części produkcyjnej i biurowo - socjalnej, zaobserwowane wyposażenie pomieszczeń, prowadzenie działalności gospodarczej związanej z produkcją mebli).

Mając na uwadze definicję budynku gospodarczego z § 3 pkt 8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, organ uznał, że przedmiotowy obiekt biorąc pod uwagę prowadzoną w nim działalność gospodarczą nie mógł być więc uznany za gospodarczy, zaś okoliczność samowolnej zmiany sposobu użytkowania nie była kwestionowana przez strony postępowania.

Organ odwoławczy nie miał wątpliwości, że dokonana zmiana sposobu użytkowania wpłynęła na zmianę warunków opisanych w art. 71 ust. 1 pkt 2 Pr. bud. w zakresie bezpieczeństwa pożarowego, warunków pracy, warunków ochrony środowiska oraz higieniczno-sanitarnych. Przepisy prawa przewidują inne wymogi dla budynku gospodarczego oraz budynku produkcyjnego z częścią biurowo - socjalną, w którym wykonywana jest działalność gospodarcza. Uzasadniało to wszczęcie procedury legalizacyjnej, wstrzymanie jego użytkowania oraz nałożenie obowiązku sporządzenia i przedłożenia dokumentów wskazanych w art. 71a ust. 1 w zw. z art. 71 ust. 2 Pr. bud.

Podkreślił, że z akt sprawy nie wynikało, aby skarżący wywiązali się z obowiązku wstrzymania użytkowania spornego obiektu budowlanego (przeprowadzona 9 lipca 2020 r. kontrola potwierdziła brak wykonania dyspozycji a postanowienia PINB Nr 193/19 z 8 maja 2019 r.). Uzasadniało to wydanie decyzji nakazującej przywrócenie poprzedniego sposobu użytkowania opisywanego obiektu, co wynika z art. 71a ust. 4 Pr. bud.

Organ uznał, że argumenty przedstawione przez skarżących w odwołaniu nie wnoszą do sprawy istotnych elementów i w świetle Prawa budowlanego nie mogą skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji organu I instancji.

Za chybiony organ uznał zarzut niezastosowania przez organ powiatowy art. 91 § 1 pkt 4 K.p.a. Stwierdził, że kontynuowanie użytkowania obiektu pomimo wydania postanowienia Nr 193/19 stanowi samoistną podstawę do orzeczenia obowiązku przywrócenia poprzedniego sposobu użytkowania budynku produkcyjnego na funkcję budynku. Kwestia możliwości przedłożenia dokumentacji, o której mowa w tym postanowieniu pozostaje drugorzędna i nie ma istotnego wpływu na wynik sprawy.

Skarżący nie wykazali, że doszło do naruszenia art. 10 K.p.a., które mogłoby mieć wpływ na wynik sprawy. Dopiero bowiem wykazanie, że naruszenie przez organ zasady czynnego udziału strony w postępowaniu administracyjnym poprzez niepowiadomienie jej o zgromadzeniu materiału dowodowego i możliwości zapoznania się z tym materiałem oraz o możliwości składania wniosków dowodowych, uniemożliwiło stronie podjęcie konkretnie wskazanej czynności procesowej, a także wykazanie, że uchybienie to miało istotny wpływ na wynik sprawy, daje podstawy do przyjęcia, że doszło do naruszenia art. 10 K.p.a. Niezależnie od tego na etapie postępowania odwoławczego organ umożliwił stronom zapoznanie się ze zgromadzonym materiałem dowodowym oraz wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów, z której to możliwości żadna ze stron nie skorzystała.

Niezastosowanie art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. było właściwe gdyż nie było ku temu podstaw. Organ wyjaśnił, że zagadnieniem wstępnym w sprawie (postępowanie naprawcze) nie mogła być trwająca procedura zmiany studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy [...] a także uchwalenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Przez zagadnienie wstępne należy rozumieć rozstrzygnięcie zapadłe w postępowaniu administracyjnym lub sądowym, od którego wyniku zależy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji w postępowaniu głównym. Nie jest zaś zagadnieniem wstępnym wynik procedury uchwalania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, albowiem procedura ta nie stanowi postępowania administracyjnego, ani też sądowego, lecz jest postępowaniem legislacyjnym w gminie, prowadzącym do zmiany aktu prawa miejscowego. Tym bardziej takiego postępowania administracyjnego ani sądowego nie stanowi procedura zmiany studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego, jako że studium takie nie jest nawet aktem prawa miejscowego, lecz ma ono jedynie na celu określenie polityki przestrzennej gminy.

Organ odmówił statusu zagadnienia wstępnego postanowieniu nr 255/20 odmawiającemu zmiany postanowienia organu powiatowego z 8 maja 2019 r. Nr 193 (zmienionemu następnie postanowieniem z 17 września 2019 r. Nr 403/19). Organ uznał bowiem, że skoro kwestia przystąpienia do zmiany studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy [...] nie stanowi zagadnienia wstępnego, to tym bardziej nie powinna stanowić podstawy do kolejnej zmiany terminu określonego w postanowieniu Nr 193/19, zmienionego następnie postanowieniem Nr 403/19, szczególnie, że skarżący nie zastosowali się do nakazu wstrzymania użytkowania obiektu, co stało się podstawą do wydania zaskarżonej decyzji.

Skarżący wnieśli na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie podnosząc szereg zarzutów naruszenia przepisów postępowania administracyjnego.

Wskazanym na wstępie wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił ww. skargę.

Sąd zauważył, że przyczyną prawną wydania przez PINB decyzji pierwszoinstancyjnej była dyspozycja art. 71a ust. 4 Pr. bud. Zgodnie z tym przepisem, w przypadku niewykonania w terminie obowiązku, o którym mowa w ust. 1 art. 71a Pr. bud (albo dalszego użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, pomimo jego wstrzymania, albo zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, pomimo wniesienia sprzeciwu, o którym mowa w art. 71 ust. 3-5), organ nadzoru budowlanego, w drodze decyzji, nakazuje przywrócenie poprzedniego sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części.

Sąd uznał, że organy obu instancji prawidłowo i w oparciu o dowody zgromadzone w sprawie (w tym oświadczenie skarżącego) ustaliły, że skarżący dokonali zmiany sposobu użytkowania przedmiotowego budynku, pierwotnie (i zgodnie z prawem) gospodarczego na cele budynku produkcyjnego, która to zmiana nie została zgłoszona właściwemu organowi administracji architektoniczno-budowlanej. Zmiana ta wpłynęła na zmianę warunków bezpieczeństwa pożarowego, warunków pracy, warunków ochrony środowiska oraz higieniczno-sanitarnych. Jak wynika z akt sprawy, PINB postanowieniem Nr 193/19 z 8 maja 2019 r. wstrzymał więc użytkowanie przedmiotowego budynku oraz nałożył na skarżących, jako właścicieli nieruchomości, obowiązek sporządzenia i przedłożenia w organie powiatowym, w określonym terminie dokumentów wymienionych w postanowieniu, a wymaganych zgodnie z art. 71a ust. 1 w z w. z art. 71 ust. 2 Pr. bud. dokumentów (w tym zaświadczenia wójta gminy [...] o zgodności dokonanej zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla miejscowości C. gm. [...]). Termin na złożenie ww. dokumentów został następnie – na wniosek pełnomocnik skarżących – wydłużony przez PINB do 30 czerwca 2020 r. Pełnomocnik skarżących, przed upływem wyznaczonego na 30 czerwca 2020 r. terminu wykonania ww. obowiązku, wniosła o ponowne przedłużenie tego terminu. Jednakże, z uwagi na fakt - potwierdzony 9 lipca 2020 r. kontrolą PINB na gruncie - że skarżący nie wykonali postanowienia tego organu z 8 maja 2019 r. w zakresie wstrzymania użytkowania przedmiotowego obiektu, organ I instancji po raz kolejny terminu już nie przedłużył i uznał za niezbędne zastosowanie dyspozycji art. 71 ust. 4 Pr. bud., a w konsekwencji pierwszoinstancyjną decyzją Nr 291/20 z 10 lipca 2020 r. nakazał skarżącym przywrócenie poprzedniego sposobu użytkowania przedmiotowego budynku.

Odnosząc się do stanowiska pełnomocnika skarżących zawartego w skardze w zakresie okoliczności, które jego zdaniem przemawiały za przedłużeniem terminu do przedłożenia dokumentów określonych w postanowieniu z 8 maja 2019 r. oraz przemawiały za zawieszeniem postępowania na zasadzie art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. Sąd uznał, że stanowisko to jest nietrafne.

Po pierwsze, organ nadzoru budowlanego ustalając czy w sprawie doszło do samowolnej zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego w rozumieniu art. 71 ust. 1 Pr. bud., bada stan faktyczny na dzień potencjalnej zmiany tego sposobu, ale dokonuje subsumpcji prawnej według stanu prawnego na dzień orzekania. Oznacza to w szczególności, że nieznana, potencjalna i niepewna (wobec braku dokonania przez Gminę [...] zmian dotyczących przeznaczenia nieruchomości skarżących w opracowywanym studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy) treść przyszłego prawa miejscowego (miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy) w żadnym wypadku nie mogła być brana przez PINB pod uwagę prze ocenie, czy skarżący samowolnie zmienili sposób użytkowania obiektu.

Poza tym, zmiana prawa (również miejscowego) nie działa wstecz. O ile więc taka zmiana – ale już dokonana, a nie przyszła - mogłaby mieć znaczenie dla postępowania sanacyjnego (w zakresie możliwości potwierdzenia przez właściwy organ, że sposób użytkowania obiektu nie narusza prawa miejscowego), o tyle żadnego prawnego znaczenia mieć nie może dla treści orzeczenia organu nadzoru budowlanego, stwierdzającego, że zobowiązany nie zastosował się do nałożonego zgodnie z art. 71a ust. 1 pkt. 1 Pr. bud. obowiązku wstrzymania użytkowania obiektu budowlanego lub jego części.

Zdaniem Sądu, słusznie organ odwoławczy wyjaśnił, że na rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji w tej sprawie nie miało żadnego wpływu działanie skarżącego w przedmiocie "zmian legislacyjnych w prawie miejscowym". Organ orzekający związany jest tym stanem prawnym, który na dzień orzekania wynika z prawa stanowionego lub prawa miejscowego. Ponadto, potencjalne zmiany studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego nie stanowią o zmianie prawa miejscowego, gdyż studium takim prawem nie jest.

Sąd stwierdził, że konsekwencją prawną niewykonania nałożonego w postanowieniu PINB z 8 maja 2019 r. Nr 193/19 zakazu użytkowania obiektu stał się więc ex lege obowiązek organu wydania decyzji nakazującej skarżącym przywrócenie poprzedniego sposobu użytkowania przedmiotowego obiektu budowlanego. Zgodnie z art. 71a ust. 4 Pr. bud., w wypadku dalszego użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, pomimo jego wstrzymania, organ nadzoru budowlanego, w drodze decyzji, nakazuje przywrócenie poprzedniego sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części. Decyzja PINB była decyzją związaną i wynikającą z naruszenia zakazu użytkowania obiektu, nałożonego na skarżących postanowieniem tego organu z 8 maja 2019 r. Nr 193/19. Dlatego też Sąd za niezasadny uznał zarzut naruszenia art. 8 K.p.a. (bez wskazania jednostki redakcyjnej), gdyż stosowanie prawa cogentis przez organ wzmacnia zaufanie obywateli do władzy publicznej.

W ocenie Sadu prawidłowo PINB zastosował w stanie faktycznym tej sprawy art. 71a ust. 4 Pr. bud., zaś w konsekwencji MWINB poprawnie zastosował art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., utrzymując w mocy zgodne z prawem rozstrzygnięcie organu I instancji.

Tym samym organy obu instancji nie naruszyły w żaden sposób (w tym wskazany w skardze) art. 7, art. 8 § 1,art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a., gdyż ustalony przez organa stan faktyczny nie budził najmniejszych wątpliwości co do tego, że skarżący – pomimo wstrzymania – nie zaprzestali użytkowania przedmiotowego obiektu w sposób samowolnie zmieniony. Pozwoliło to też na prawidłową subsumpcję prawną takiego stanu rzeczy i w konsekwencji na sporządzenie uzasadnienia obu decyzji w sposób odpowiadający art. 11 K.p.a. w zw. z art. 107 § 3 K.p.a.

Sąd stwierdził, że wbrew stanowisku pełnomocnik skarżących, nie został w sprawie naruszony art. 97 § 1 pkt. 4 K.p.a. Nie tylko dlatego, że przepisu prawnego nie można naruszyć "przez jego niezastosowanie" (a jedynie przez wadliwe zastosowanie lub błędną wykładnię). Zauważył, ze wystąpienie przez skarżącego do Gminy [...] z wnioskiem o dokonanie zmian w prawie miejscowym dotyczące przeznaczenia działki nr ew. [...] i [...] w miejscowości C. nie ma prawnego znaczenia w sprawie. Przyszła i ewentualna zmiana prawa miejscowego – zwłaszcza w kontekście tego, że obecnie nie ma jeszcze nawet wyłożonego projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zaś studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy także jest w etapie przygotowań planistycznych - nie stanowi żadnego zagadnienia prejudycjalnego w rozumieniu ww. 97 § 1 pkt. 4 K.p.a. Przyszła i niepewna treść prawa miejscowego nie uniemożliwia też organowi wydania decyzji; a taka właśnie jest przesłanka uznania zagadnienia wstępnego za prejudycjalne i uzasadniająca obligatoryjne zawieszenie postępowania administracyjnego.

Pełnomocnik skarżącej nie wykazała w żaden sposób (co jest procesowym obowiązkiem strony w wypadku podniesienia zarzutu naruszenia art. 10 § 1 K.p.a.), w jaki to sposób MWINB uniemożliwił stronie końcowe zapoznanie się ze zgromadzonym materiałem dowodowym oraz nie udzielił jej terminu na wypowiedzenie się w przedmiocie zgromadzonego materiału dowodowego w tym w szczególności do złożenia innych wniosków dowodowych i nie wykazała też, jakie to czynności procesowe skarżącej - w postepowaniu o takim charakterze prawnym, jak niniejsze - skarżąca miała zamiar jeszcze podejmować, a organ jej to uniemożliwił. Fakt taki nie wynika zaś z analizy akt sprawy. Nie bardzo też – w kontekście akt sprawy – wiadomo, na czym miałaby polegać niemożność uznania przez organ za udowodnioną istotnej dla tej sprawy okoliczności faktycznej (niewykonanie postanowienia PINB z 8 maja 2019 r. Nr 193/19) i na czym polegało ograniczenie skarżącej możności wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów. Stąd też zarzut naruszenia art. 81 K.p.a. Sąd uznał za całkowicie nieuzasadniony i chybiony.

E.L. i G.L. wnieśli skargę kasacyjną od powyższego wyroku podnosząc zarzuty naruszenia przepisów prawa procesowego, mających istotny wpływ na wynik sprawy wskazali na naruszenie:

1. art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. w zw. z art. 151 P.p.s.a. poprzez błędną wykładnię art 97 § 1 pkt 4 K.p.a. oraz niewłaściwe zastosowanie art. 151 P.p.s.a., w sytuacji gdy prawidłowa wykładnia przepisu art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. powinna doprowadzić do wniosku, że wystąpienie przez skarżących do Gminy [...] z wnioskiem o dokonanie zmian w miejscowym prawie dotyczące przeznaczenia działki nr ew. [...] i [...] w miejscowości C. stanowi zagadnienie wstępne w rozumieniu tego przepisu, od którego zależy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji i które uzasadnia zawieszenie postępowania administracyjnego; brak zawieszenia postępowania w tych okolicznościach stanowi w ocenie skarżących rażące naruszenie prawa o którym mowa w art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a.;

2. art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. w zw. z art. 151 P.p.s.a. poprzez ich błędne zastosowanie i nieuwzględnienie skargi pomimo naruszenia przez organ rozpatrujący sprawę wyżej wskazanych przepisów K.p.a. polegające na niewyczerpującym zebraniu materiału dowodowego w przedmiotowej sprawie oraz niepodjęciu wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, pomimo niewyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności sprawy;

3. art. 10 § 1 K.p.a. w zw. z art. 81 K.p.a. w zw. z art. 151 P.p.s.a. poprzez ich błędne zastosowanie i nieuwzględnienie skargi pomimo naruszenia przez organ rozpatrujący sprawę wyżej wskazanych przepisów K.p.a. polegające na uniemożliwieniu stronie zapoznania się z materiałem dowodowym sprawy oraz nieudzielenie stronie terminu na wypowiedzenie się w przedmiocie zgromadzonego materiału dowodowego w tym w szczególności do złożenia innych wniosków dowodowych;

4. art. 11 K.p.a. w zw. z art. 107 § 3 K.p.a. w zw. z art. 151 P.p.s.a. poprzez naruszenie wyrażonej w tym przepisie zasady przekonywania, polegające na niewystarczającym wyjaśnieniu w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji przesłanek, jakimi kierował się organ przy jej wydawaniu.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej przedstawione zostały argumenty mające, zdaniem skarżących kasacyjnie, potwierdzać zasadność podniesionych zarzutów.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie należy wskazać, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę tylko w granicach skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r., poz. 935, dalej jako "P.p.s.a."), z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania, co oznacza związanie przytoczonymi w skardze kasacyjnymi jej podstawami, określonymi w art. 174 P.p.s.a. Nadto, zgodnie z treścią art. 184 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, jeżeli zaskarżone orzeczenie mimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, skarga kasacyjna wniesiona przez E.L. i G.L. nie ma usprawiedliwionych podstaw.

Za niezasadny uznać należy zarzut naruszenia art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. w zw. z art. 151 P.p.s.a. poprzez błędną wykładnię art 97 § 1 pkt 4 K.p.a. oraz niewłaściwe zastosowanie art. 151 P.p.s.a. Kwestia ta została należycie wyjaśniona przez Sąd I instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Podzielić należy stanowisko WSA, że nie jest zagadnieniem wstępnym ewentualna możliwość zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego na skutek wniosku złożonego przez skarżących kasacyjnie. Zagadnieniem wstępnym może być rozstrzygnięcie sądu powszechnego, sądu administracyjnego lub organu administracji wydane w indywidualnej sprawie. Zmiana miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest natomiast zmianą prawa miejscowego nie zaś rozstrzygnięciem w indywidualnej sprawie.

Brak jest również podstaw do przyjęcia, że organy administracji naruszyły art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. w zw. z art. 151 P.p.s.a. Materiał dowodowy zgromadzony w sprawie był wystarczający do wydania rozstrzygnięcia i nie wymagał uzupełnienia. Wszystkie istotne dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności zostały wyjaśnione. Podstawą wydania decyzji nakazującej przywrócenie poprzedniego sposobu użytkowania budynku było ustalenie, że po wydaniu postanowienia wstrzymującego użytkowanie budynku jako obiektu, w którym prowadzona jest produkcja, w budynku tym produkcja nadal była prowadzona i okoliczność ta w świetle materiału dowodowego nie budzi wątpliwości.

Podstawą uwzględnienia skargi kasacyjnej nie mógł stanowić zarzut naruszenia art. 10 § 1 K.p.a. w zw. z art. 81 K.p.a. w zw. z art. 151 P.p.s.a. Słusznie Sąd I instancji stwierdził, że nie został wskazany jakikolwiek argument, który wskazywałby, że naruszenie ww. przepisów miało jakikolwiek wpływ na wynik sprawy. Stanowisko Sądu I instancji w tej kwestii należy w pełni podzielić. Ponowne przytaczanie wskazanej przez ten Sąd argumentacji jest niecelowe.

Nie znajduje uzasadnienia zarzut naruszenia art. 11 K.p.a. w zw. z art. 107 § 3 K.p.a. w zw. z art. 151 P.p.s.a. organy administracji należycie wyjaśniły przesłanki, którymi kierowały się wydając decyzję w I i II instancji. Uzasadnienia decyzji pozwalają na dokonanie oceny zgodności z prawem wydanych przez organy administracji rozstrzygnięć.

Z przytoczonych wyżej względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.