II OSK 2245/24

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Zdzisław Kostka Sędziowie Sędzia NSA Tomasz Zbrojewski Sędzia del. WSA Magdalena Dobek - Rak (spr.) po rozpoznaniu w dniu 25 marca 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej Wojewody Dolnośląskiego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 26 czerwca 2024 r. sygn. akt III SAB/Wr 477/23 w sprawie ze skargi H.S. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewodę Dolnośląskiego w przedmiocie wydania zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego Unii Europejskiej 1. uchyla zaskarżony wyrok w punktach I, II, III i V i w tej części oddala skargę, 2. w pozostałym zakresie oddala skargę kasacyjną, 3. odstępuje od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w całości.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z 26 czerwca 2024 r., w sprawie o sygn. akt III SAB/Wr 477/23, po rozpoznaniu skargi H.S. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewodę Dolnośląskiego w przedmiocie wydania zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego Unii Europejskiej stwierdził, że Wojewoda Dolnośląski dopuścił się przewlekłości (pkt I), która nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa (pkt II), umorzył postępowanie w zakresie zobowiązania organu do załatwienia sprawy (pkt III), dalej idącą skargę oddalił (pkt IV). Jednocześnie Sąd Wojewódzki zasądził od Wojewody Dolnośląskiego na rzecz skarżącej kwotę 100 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania (pkt V).

Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, że obywatelka Ukrainy H.S. w dniu 30 stycznia 2023 r. złożyła osobiście wniosek o udzielenie zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego Unii Europejskiej. W tym samym dniu cudzoziemce wręczono wezwanie do uzupełnienia dokumentów w sprawie. Pismami z 14 kwietnia 2023 r. i 28 kwietnia 2023 r. organ wystąpił do odpowiednich służb o przekazanie informacji, czy wjazd cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i pobyt na tym terytorium mogą stanowić zagrożenie dla obronności lub bezpieczeństwa państwa lub ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego. Pismami z 11 października 2023 r. i 23 października 2023 r. skarżąca wniosła ponaglenie. W dniu 30 października 2023 r. strona wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu. Pismem z 13 listopada 2023 r. organ wezwał skarżącą do uzupełnienia dokumentów w sprawie, a pismem z 14 listopada 2023 r. zawiadomił ją o pozostawieniu ponaglenia bez rozpoznania. Decyzją z 9 stycznia 2024 r. Wojewoda Dolnośląski udzielił skarżącej zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego Unii Europejskiej.

Mając na uwadze ustalony stan faktyczny sprawy Sąd pierwszej instancji stwierdził, że skarga na przewlekłość Wojewody jest zasadna. Sąd wyjaśnił zagadnienia przewlekłego prowadzenia postępowania w świetle przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2022 r., poz. 2000), zwanej dalej k.p.a. oraz terminy rozpoznawania wniosków cudzoziemców o zezwolenie na pobyt rezydenta długoterminowego Unii Europejskiej wynikające ze znowelizowanego przepisu art. 210 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach (t.j. Dz.U. z 2023 r., poz. 519), zwanej dalej u.o.c.

Sąd pierwszej instancji za nietrafne uznał powołanie się przez organ na przepisy ustawy z dnia 13 stycznia 2023 r. o zmianie ustawy o pomocy obywatelom Ukrainy w związku z konfliktem zbrojnym na terytorium tego państwa oraz niektórych innych ustaw (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 185), w tym dodany wskazaną ustawą art. 100d ust. 1-4, dotyczący prowadzonych przez wojewodę postępowań w zakresie udzielenia cudzoziemcom zezwoleń na pobyt czasowy, pobyt stały, pobyt rezydenta długoterminowego Unii Europejskiego oraz zmian i cofnięcia tych zezwoleń. Sąd Wojewódzki uznał bowiem, że wobec ściśle określonego w art. 1 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 12 marca 2022 r. o pomocy obywatelom Ukrainy w związku z konfliktem zbrojnym na terytorium tego państwa (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 583 ze zm.), zwanej dalej specustawą ukraińską, zakresu podmiotowego i przedmiotowego tej ustawy, jak i braku w tym zakresie zmian w u.o.c., przepisy te nie mają zastosowania w postępowaniu toczącym się przed Wojewodą Dolnośląskim w niniejszej sprawie, w której wnioskodawczyni nie przyjechała w związku z konfliktem zbrojnym w Ukrainie. Jak wskazano, z treści wniosku wynika, że ostatni wjazd na terytorium Polski miał miejsce 12 sierpnia 2022 r., lecz strona przebywa w Polsce od 2017 r. i posiadała ona wydane do 28 czerwca 2022 r. zezwolenie na pobyt w Polsce.

Sąd pierwszej instancji uwzględniając brzmienie art. 210 u.o.c. i zebrany w sprawie materiał dowodowy stwierdził, że Wojewoda Dolnośląski dopuścił się przewlekłości. Poza wystąpieniem do odpowiednich służb o przekazanie informacji, czy wjazd i pobyt cudzoziemca stanowi zagrożenie dla obronności lub bezpieczeństwa państwa lub bezpieczeństwa i porządku publicznego, Wojewoda Dolnośląski nie podejmował działań zmierzających do załatwienia wniosku strony, co czyni zasadnym zarzut przewlekłego prowadzenia postępowania.

Jednocześnie Sąd Wojewódzki uznał, że biorąc pod uwagę czas trwania postępowania i częstotliwość podejmowania czynności przez organ, przewlekłe prowadzenie postępowania nie miało miejsca z rażącym naruszeniem prawa.

Sąd pierwszej instancji jednocześnie umorzył postępowanie w zakresie zobowiązania organu do załatwienia sprawy, albowiem z akt sprawy wynika, że w dniu 9 stycznia 2024 r. wydana została decyzja w sprawie wniosku skarżącej.

Oddalając skargę w zakresie żądania zasądzenia na rzecz skarżącej sumy pieniężnej, Sąd Wojewódzki wziął pod uwagę, że w niniejszej sprawie wniosek strony został już załatwiony, wobec czego nie zachodzi konieczność dalszego dyscyplinowania organu, a ponadto stwierdzona przewlekłość postępowania nie miała charakteru rażącego i nie doprowadziła do wielokrotnego wydłużenia czasu postępowania.

W skardze kasacyjnej Wojewoda Dolnośląski, zaskarżając w całości wyrok Sądu pierwszej instancji, przytoczył podstawy kasacyjne dotyczące naruszenia przepisów postępowania oraz prawa materialnego.

W ramach podstawy kasacyjnej dotyczącej prawa materialnego skarżący kasacyjnie organ zarzucił naruszenie art. 100d ust. 1 pkt 1 lit. c, art. 100d ust. 4 specustawy ukraińskiej poprzez:

- ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że określone w art. 100d ust. 1 pkt 1 lit. c specustawy ukraińskiej zasady biegu terminów na załatwienie spraw dotyczących udzielenia cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego Unii Europejskiej w postępowaniach prowadzonych przez wojewodę, a także określone w art. 100d ust. 4 specustawy ukraińskiej ograniczenia wywodzenia środków prawnych dotyczących bezczynności, przewlekłości lub naruszenia prawa strony do rozpoznania sprawy bez zbędnej zwłoki w przypadku zaprzestania czynności przez organ prowadzący postępowanie w sprawach, o których mowa w art. 100d ust. 1 specustawy ukraińskiej, lub ich dokonywanie z opóźnieniem, w okresie o którym mowa w art. 100d ust. 1 specustawy ukraińskiej, mają zastosowanie wyłącznie do cudzoziemców, którzy są obywatelami Ukrainy, opuszczającymi terytorium tego państwa w związku z konfliktem zbrojnym na terytorium tego państwa, podczas, gdy z wykładni językowej i celowościowej tych przepisów prawa wynika, że mają one zastosowanie do wszystkich cudzoziemców, w tym, obywateli Ukrainy, którzy nie przybyli do Polski w okolicznościach wskazanych w specustawie ukraińskiej (art. 1 ust. 1 i ust. 2 tej ustawy);

- odmowę ich zastosowania w sytuacji, gdy określone w art. 100d ust. 1 pkt 1 lit. c specustawy ukraińskiej zasady biegu terminów na załatwienie spraw dotyczących udzielenia cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego Unii Europejskiej w postępowaniach prowadzonych przez wojewodę, a także określone w art. 100d ust. 4 specustawy ukraińskiej ograniczenia wywodzenia środków prawnych dotyczących bezczynności, przewlekłości lub naruszenia prawa strony do rozpoznania sprawy bez zbędnej zwłoki w przypadku zaprzestania czynności przez organ prowadzący postępowanie w sprawach, o których mowa w art. 100d ust. 1 specustawy ukraińskiej, lub ich dokonywanie z opóźnieniem, w okresie, o którym mowa w art. 100d ust. 1 specustawy ukraińskiej, mają zastosowanie do wszystkich cudzoziemców, a nie tylko cudzoziemców, którzy są obywatelami Ukrainy opuszczającymi terytorium tego państwa w związku konfliktem zbrojnym na terytorium tego państwa, a więc winny mieć zastosowanie w niniejszej sprawie, w której skarżąca jest obywatelką Ukrainy.

W ramach podstawy kasacyjnej dotyczącej przepisów postępowania skarżący kasacyjnie organ zarzucił naruszenie art. 149 § 1 pkt 3, § 1a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2023 r., poz. 1634), zwanej dalej p.p.s.a. w zw. z art. 100d ust. 1 pkt 1 lit. c, ust. 4 specustawy ukraińskiej poprzez stwierdzenie, że Wojewoda Dolnośląski przewlekle prowadził postępowanie, a przewlekłość ta nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa pomimo ustawowego wstrzymania biegu terminu załatwienia sprawy i braku możliwości stwierdzenia przewlekłości postępowania oraz braku możliwości wywodzenia środków prawnych dotyczących bezczynności, przewlekłości lub naruszenia prawa strony do rozpoznania sprawy bez zbędnej zwłoki, w sytuacji zaprzestania czynności przez organ prowadzący postępowanie w sprawach udzielenia cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego Unii Europejskiej, lub ich dokonywania z opóźnieniem, w okresie od dnia 25 kwietnia 2022 r. do dnia 30 czerwca 2024 r. (aktualnie do dnia 30 września 2025 r.).

W oparciu o powyższe zarzuty wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i oddalenie skargi, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu we Wrocławiu sprawy do ponownego rozpoznania. Ponadto, wniesiono o zasądzenie od skarżącej na rzecz organu kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Jednocześnie zrzeczono się rozprawy.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. W niniejszej sprawie podstawy nieważności wskazane w art. 183 § 2 p.p.s.a. nie zachodzą, zaś granice skargi kasacyjnej zostały wyznaczone przez jej wniosek (uchylenie zaskarżonego wyroku w całości) i podstawy (wskazane naruszenia przepisów prawa).

Rozpoznając sprawę w tak określonych granicach Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że skarga Wojewody zawiera usprawiedliwione podstawy.

Objęte podstawami kasacyjnymi zarzuty naruszenia art. 149 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 100d ust. 1 pkt 1 lit. c i art. 100d ust. 4 specustawy ukraińskiej okazały się zasadne. Stwierdzenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, że art. 100d specustawy ukraińskiej obejmuje swoją dyspozycją jedynie obywateli Ukrainy, którzy przybyli na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej z terytorium Ukrainy w związku z działaniami wojennymi prowadzonymi na terytorium tego państwa, jest nietrafne.

Należy przypomnieć, że z dniem 15 kwietnia 2022 r. weszła w życie regulacja dotycząca biegu terminów załatwiania spraw administracyjnych dotyczących legalizowania pobytu cudzoziemców na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, wprowadzona ustawą z dnia 8 kwietnia 2022 r. o zmianie ustawy o pomocy obywatelom Ukrainy w związku z konfliktem zbrojnym na terytorium tego państwa oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2022 r. poz. 830), mocą której (art. 1 pkt 44) dodano art. 100c do specustawy ukraińskiej. Zgodnie z art. 100c ust. 1 specustawy ukraińskiej w okresie do 31 grudnia 2022 r. bieg terminów na załatwienie wskazanych w nim spraw w postępowaniach prowadzonych przez wojewodę, w tym dotyczących zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego Unii Europejskiej, nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu na ten okres. Czynności dokonane w tym okresie w postępowaniach w sprawach, o których mowa w tym przepisie, są jednak skuteczne. W konsekwencji tych zmian w ust. 3, przyjęto, że w okresie od 15 kwietnia do 31 grudnia 2022 r.: 1) przepisów o bezczynności organu oraz o obowiązku organu prowadzącego postępowanie w sprawach, o których mowa w ust. 1, do powiadamiania strony lub uczestnika postępowania o niezałatwieniu sprawy w terminie nie stosuje się; 2) organowi prowadzącemu postępowanie w sprawach, o których mowa w ust. 1, nie wymierza się grzywny ani nie zasądza się od niego sum pieniężnych na rzecz skarżących za niewydanie rozstrzygnięć w terminach określonych przepisami prawa. Natomiast zgodnie z art. 100c ust. 4 specustawy ukraińskiej zaprzestanie czynności przez organ prowadzący postępowanie w sprawach, o których mowa w ust. 1 lub ich dokonywanie z opóźnieniem w okresie, o którym mowa w ust. 1, nie może być podstawą wywodzenia środków prawnych dotyczących bezczynności, przewlekłości lub naruszenia prawa strony do rozpoznania sprawy bez zbędnej zwłoki. Z mocą wsteczną od dnia 1 stycznia 2023 r. na podstawie art. 32 pkt 1 lit. e ustawy z dnia 13 stycznia 2023 r. o zmianie ustawy o pomocy obywatelom Ukrainy w związku z konfliktem zbrojnym na terytorium tego państwa oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2023 r. poz. 185 z późn. zm.), do specustawy ukraińskiej, stosownie do art. 1 pkt 32 ustawy nowelizującej, dodano art. 100d, którego normatywny sens i zakres pokrywa się z art. 100c specustawy ukraińskiej. Tym samym rozwiązania przyjęte w art. 100c zostały przedłużone do dnia 30 września 2025 r. na innej podstawie prawnej, stosownie do dalszych nowelizacji.

Zasadnie Wojewoda Dolnośląski podnosi, że art. 100c i art. 100d specustawy ukraińskiej odnoszą się do wszystkich cudzoziemców, którzy wnioskują o zezwolenia pobytowe. Oznacza to, że zaprzestanie czynności przez organ prowadzący postępowanie w sprawach dotyczących m.in. udzielenia zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego Unii Europejskiej lub ich dokonywanie z opóźnieniem w okresie obowiązywania tych przepisów nie może być podstawą wywodzenia środków prawnych dotyczących bezczynności, przewlekłości lub naruszenia prawa strony do rozpoznania sprawy bez zbędnej zwłoki (art. 100c ust. 4 i art. 100d ust. 4 specustawy ukraińskiej).

Stanowisko takie ugruntowane jest w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego m.in. w wyrokach: z 13 lutego 2024 r., II OSK 2362/23, z 7 maja 2024 r., II OSK 1286/23, z 16 maja 2024 r., II OSK 2424/23, z 8 maja 2024 r., II OSK 1551/23, a Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę w pełni stanowisko to podziela.

W orzeczeniach tych podkreśla się, że przepisy art. 100c ust. 1 i art. 100d ust. 1 specustawy ukraińskiej zezwoliły na tymczasowe, tj. od 15 kwietnia 2022 r., wstrzymanie biegu terminów na załatwienie spraw dotyczących m.in. udzielenia cudzoziemcom zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego Unii Europejskiej w postępowaniach prowadzonych przez wojewodę. Innymi słowy bieg tego terminu nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu na ten okres.

Jak przyjął Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 13 lutego 2024 r., II OSK 2362/23, brzmienie art. 100c i 100d specustawy ukraińskiej powinno być zestawione z celem wprowadzenia tych przepisów. Wykładnia omawianych regulacji – wbrew zasadom techniki prawodawczej określonym w § 3 ust. 2 i 3 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie "Zasad techniki prawodawczej" (Dz.U. z 2016 r. poz. 283) – nie może opierać się wyłącznie na jej umiejscowieniu w konkretnym akcie prawnym. Na etapie prac legislacyjnych wprost wyrażono bowiem stanowisko, że pomimo zawarcia w akcie prawnym dotyczącym określonej sytuacji faktycznej odnoszącej się do agresji Federacji Rosyjskiej na Ukrainę, przepisy dodane do specustawy ukraińskiej mają dotyczyć wszystkich cudzoziemców. Przyczyną wprowadzenia takiego przepisu była ówczesna trudna sytuacja wojewodów i umożliwienie im, poprzez zawieszenie biegu terminów, rozpatrzenie w rozsądnych terminach toczących się spraw (pełny zapis przebiegu posiedzenia Komisji Administracji i Spraw Wewnętrznych nr 111 z dnia 7 kwietnia 2022 r. – na stronach sejmowych). Oznacza to, że celem ustawodawcy było niewątpliwie wprowadzenie rozwiązań regulujących bieg terminów określonych kategorii spraw dotyczących wszystkich cudzoziemców, a nie tylko obywateli Ukrainy objętych specustawą ukraińską i nie tylko cudzoziemców przybyłych w związku z konfliktem zbrojnym w Ukrainie.

Należy także zauważyć, że w odniesieniu do wniosku o udzielenie cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego UE jednym z warunków udzielenia takiego zezwolenia jest – zgodne z art. 211 ust. 1 u.o.c. – legalny i nieprzerwany pobyt na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej co najmniej przez 5 lat bezpośrednio przed złożeniem wniosku. Jeśli zatem przyjąć, że przepisy art. 100c i art. 100d specustawy ukraińskiej dotyczą wyłącznie osób przybyłych do Polski w związku z działaniami wojennymi w Ukrainie, to żadna z tych osób nie byłaby uprawniona do skutecznego złożenia wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego UE, co prowadziłoby do wniosku, że przepis art. 100c ust. 1 pkt 1 lit. c specustawy ukraińskiej jest bezprzedmiotowy. Objęcie zakresem art. 100c ust. 1 pkt 1 lit. c specustawy ukraińskiej cudzoziemców, którzy z istoty nie mogą być osobami, o których mowa w art. 2 ust. 1 tej ustawy, świadczy o zamiarze ustawodawcy, aby objąć tym przepisem wszystkich cudzoziemców, niezależnie od ich obywatelstwa oraz daty przybycia na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Z tych wszystkich przyczyn należy stwierdzić, że status skarżącej ze względu na okoliczności przybycia na terytorium Polski pozostaje irrelewantny dla sprawy. Omawiane przepisy dotyczą bowiem każdego cudzoziemca w rozumieniu art. 3 pkt 2 u.o.c., który inicjuje jedno z postępowań (udzielenia, zmiany, cofnięcia zezwolenia) wymienionych w art. 100c ust. 1 i art. 100d ust. 1 specustawy ukraińskiej.

Konkludując należy przyjąć, że Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu naruszył powyższe przepisy poprzez ich błędną wykładnię i niezastosowanie w niniejszej sprawie. W konsekwencji doszło do naruszenia art. 149 § 1 pkt 3 i § 1a p.p.s.a. poprzez stwierdzenie, że Wojewoda Dolnośląski przewlekle prowadził postępowanie w sprawie z wniosku skarżącej, choć nie miało to miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Sąd Wojewódzki nie dokonał zatem prawidłowej oceny zasadności skargi na przewlekłość organu.

Biorąc natomiast pod uwagę datę złożenia wniosku (w okresie, w którym nastąpiło wstrzymanie rozpoczęcia biegu terminu dla załatwienia takiej sprawy) oraz datę wyrokowania, stwierdzić należy, że zaprzestanie czynności czy dokonywanie ich z opóźnieniem nie mogło stanowić przesłanki do wywiedzenia skargi na przewlekłość postępowania (art. 100d ust. 4 specustawy ukraińskiej). Nie oznacza to jednak, że przepisy te mogą być traktowane jako przeszkoda do merytorycznego rozpoznania przez sąd administracyjny sprawy zarzucanej organowi bezczynności lub przewlekłości. Sprawa opieszałości organu w sensie procesowym nadal bowiem istnieje. Brak podstawy wywodzenia środków prawnych dotyczących bezczynności lub przewlekłości, o jakiej mowa w art. 100d ust. 4 specustawy ukraińskiej, należy wiązać z niemożnością wydania orzeczenia stwierdzającego bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku uznania, że w sprawie znajduje zastosowanie art. 100d ust. 1 specustawy ukraińskiej. Taka skarga podlega zatem oddaleniu.

Z powyższych względów należy uznać, że skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie i winna skutkować, stosownie do art. 188 p.p.s.a., uchyleniem punktów I, II, III i V zaskarżonego wyroku oraz oddaleniem skargi w tym zakresie na podstawie art. 151 p.p.s.a. (pkt 1). Wobec tego, że w skardze kasacyjnej zaskarżono wyrok Sądu pierwszej instancji w całości, co oznacza, że także w punkcie IV, w którym skargę oddalono, nie przedstawiając jednakże żadnych zarzutów odnośnie do tego rozstrzygnięcia, w tym zakresie skargę kasacyjną jako niezasadną na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalono.

O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 207 § 2 p.p.s.a. mając na uwadze poważne rozbieżności w wykładni zakresu podmiotowego art. 100c i art. 100d specustawy ukraińskiej, jakie ujawniły się w orzecznictwie wojewódzkich sądów administracyjnych.

Wobec tego, że skarżąca kasacyjnie w skardze kasacyjnej zrzekła się rozprawy, a pozostałe strony postępowania w terminie czternastu dni od dnia doręczenia im odpisów tego pisma, nie zażądały przeprowadzenia rozprawy, Naczelny Sąd Administracyjny - na podstawie art. 182 § 2 i 3 p.p.s.a. - skargę kasacyjną rozpoznał na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.