II OSK 1642/19

Dnia 7 kwietnia 2022 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Zofia Flasińska Sędziowie Sędzia NSA Zdzisław Kostka (spr.) Sędzia del. WSA Mirosław Gdesz po rozpoznaniu w dniu 7 kwietnia 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy z wniosku L. S. o wykładnię wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 stycznia 2022 r., sygn. akt II OSK 1642/19 w sprawie ze skargi L. S. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji postanawia: oddalić wniosek.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 18 stycznia 2019 r., sygn. akt VII SA/Wa 837/18, na skutek skargi L. S. uchylił decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] stycznia 2018 r. oraz poprzedzającą ją decyzję Wojewody [...] z [...] grudnia 2016 r. Wojewoda [...] wskazaną decyzją z [...] grudnia 2016 r. odmówił skarżącej stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z [...] czerwca 2016 r. o udzieleniu [...] Sp. z o.o. w W. pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej, a Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z [...] stycznia 2018 r. decyzję Wojewody [...] utrzymał w mocy. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 25 stycznia 2022 r., sygn. akt II OSK 1642/19, na skutek skarg kasacyjnych [...] Sp. z o.o. w W. oraz Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, uchylił ww. wyrok Sądu pierwszej instancji z 18 stycznia 2019 r., sygn. akt VII SA/Wa 837/18 i przekazał sprawę temu Sądowi do ponownego rozpoznania oraz zasądził od skarżącej na rzecz skarżących kasacyjnie zwrot kosztów postępowania kasacyjnego.

Pismem z 21 marca 2022 r. skarżąca L. S., działając na podstawie art. 158 p.p.s.a., zwróciła się do Naczelnego Sądu Administracyjnego o wykładnię powyższego wyroku z 25 stycznia 2022 r., sygn. akt II OSK 1642/19, poprzez, po pierwsze, "(p)odanie konkretnej jednostki redakcyjnej rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, ponieważ przywołane w uzasadnieniu wyroku przepisy § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 w/w aktu prawnego nie istnieją, ponieważ mają jeszcze punkty i tym samym nie budzą one rozbieżności", po drugie, "(w)skazanie czy kwestia zawarta w wyroku WSA w Warszawie VII SA/Wa 837/18 z dnia 18.01.2019 roku dotycząca konieczności uwzględnienia maksymalnego możliwego emitowania tego pola z urządzenia, maksymalnego możliwego pochylenia osi wiązki promieniowania (tzw. tilt), ukształtowania terenu oraz istniejącego i potencjalnego zagospodarowania była objęta przedmiotem kontroli". We wniosku zaznaczono, że w uzasadnieniu wyroku NSA brak jakiegokolwiek uzasadnienia odnoszącego się do zawartego w wyroku Sądu pierwszej instancji stwierdzenia, że "kwestia oddziaływania pola elektromagnetycznego wymaga uwzględnienia maksymalnego możliwego emitowania tego pola z urządzenia, maksymalnego możliwego pochylenia osi wiązki promieniowania (tzw. tilt), ukształtowania terenu oraz istniejącego i potencjalnego zagospodarowania".

Rozpoznając wniosek Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 158 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r., poz. 329) sąd, który wydał wyrok, rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści. Jak przyjmuje się w orzecznictwie, konieczność dokonania wykładni wyroku zachodzi wówczas, gdy jego treść jest sformułowana w sposób niejasny, który może budzić wątpliwości co do samego rozstrzygnięcia, zakresu powagi rzeczy osądzonej, a także sposobu jego wykonania. Jednocześnie przyjmuje się, co wynika wprost z art. 158 p.p.s.a., że wniosek o wykładnię musi dotyczyć treści wyroku, a więc a contrario, wniosek o rozstrzygnięcie wątpliwości co do treści wyroku nie może dotyczyć tego, czego w wyroku (jego sentencji i uzasadnieniu) w ogóle nie zamieszczono, o czym sąd administracyjny się nie wypowiadał. Przedmiotem wykładni może być zarówno sentencja wyroku, jak i wyjątkowo jego uzasadnienie, przy czym wątpliwości co do uzasadnienia wyroku mogą być wyjaśnione w trybie art. 158 p.p.s.a. jedynie wówczas, gdy jest to niezbędne do dokonania prawidłowej interpretacji sentencji orzeczenia. Przyjmuje się zatem, że przedmiotem wykładni mogą być jedynie rzeczywiste wątpliwości co do istoty rozstrzygnięcia zawartego w sentencji, a nie udzielanie odpowiedzi na kreowane przez stronę pytania (zob. postanowienie NSA z dnia 25 marca 2015 r., sygn. akt II GSK 1310/12 i z dnia 16 stycznia 2008 r., sygn. akt I OZ 1011/07).

W tej sprawie wątpliwości skarżącej dotyczącą wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego, którym uchylono wyrok Sądu pierwszej instancji z 18 stycznia 2019 r., sygn. akt VII SA/Wa 837/18 i przekazano sprawę temu Sądowi do ponownego rozpoznania. Przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania było uzasadnione tym, że Sąd pierwszej instancji nie zajął stanowiska co do twierdzeń zawartych w podaniu o stwierdzenie nieważności decyzji Starosty [...] z [...] czerwca 2016 r. o udzieleniu [...] Sp. z o.o. w W. pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej, dotyczących kwestii zgodności ww. decyzji o pozwoleniu na budowę z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Co istotne, NSA stwierdził, że dostatecznie natomiast wyjaśnione jest to, że "nie doszło do rażącego naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego w zw. z art. 71 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko oraz w zw. § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, a także przepisów postępowania w zakresie ustaleń faktycznych koniecznych do zastosowania powołanych przepisów".

W związku z tym stwierdzić należy, że odpowiedzi na pytania skarżącej zawarte we wniosku o wykładnię w kwestii oddziaływania pola elektromagnetycznego oraz interpretacji konkretnych przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, wykraczają poza zakres wykładni wyroku, gdyż nie zmierzają one do interpretacji sentencji orzeczenia, jak również nie mają na celu wyjaśnienia wątpliwości, jakie mogą powstać przy wykonywaniu wyroku z dnia 25 stycznia 2022 r. W ocenie NSA, wnioskodawcy nie chodzi bowiem o to, jakie są skutki wyroku z 25 stycznia 2022 r., którym NSA uchylił wyrok Sądu pierwszej instancji i przekazał sprawę temu Sądowi do ponownego rozpoznania, gdyż te zostały jasno sprecyzowane w sentencji ww. wyroku, lecz o to, by NSA ponownie ocenił projektowaną inwestycję pod kątem zaliczenia jej do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu przyjętym przez konkretne przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, co zostało wyjaśnione na stronach od 9 do 12 wyroku NSA z 25 stycznia 2022 r. Art. 158 p.p.s.a. służy, jak wynika z jego jednoznacznej treści, rozstrzygnięciu wątpliwości co do treści wyroku, a nie dalszej polemice z jego motywami.

Nie znajdując zatem usprawiedliwionych podstaw do wykładni wyroku, Naczelny Sąd Administracyjny, na postawie art. 158 w zw. z art. 193 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.