II OSK 1449/23

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Roman Ciąglewicz Sędziowie: sędzia NSA Tomasz Bąkowski (spr.) sędzia del. WSA Grzegorz Antas Protokolant: starszy asystent sędziego Ewa Dubiel po rozpoznaniu w dniu 5 marca 2025 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Wspólnoty Mieszkaniowej D. w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 grudnia 2022 r. sygn. akt VII SA/Wa 2064/22 w sprawie ze skargi Wspólnoty Mieszkaniowej D. w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 25 lipca 2022 r. znak: KOC/3073/Ar/22 w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i szczegółowych zasad zagospodarowania terenu 1. prostuje z urzędu oczywistą omyłkę w rubrum zaskarżonego wyroku w ten sposób, że w miejsce nazwy skarżącej "Wspólnota Mieszkaniowa N.D. w W." wpisuje "Wspólnota Mieszkaniowa D. w W."; 2. oddala skargę kasacyjną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 13 grudnia 2022 r., sygn. akt VII SA/Wa 2064/22, oddalił skargę Wspólnoty Mieszkaniowej D. w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z 25 lipca 2022 r., znak KOC/3073/Ar/22 w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i szczegółowych zasad zagospodarowania terenu.

Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy wydaną na wniosek B. sp. z o. o. z siedzibą w W. decyzję Zarządu Dzielnicy [...] m.st. Warszawy z 5 kwietnia 2022 r., nr 25 WZ/ŚRÓ/2022, ustalającą warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego z usługami w parterze, garażem podziemnym oraz niezbędną infrastrukturą techniczną, zlokalizowanej na działce ewid. nr [...] oraz [...] w obrębie [...] przy ul. D.1 [...] w Dzielnicy [...] w W.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniosła Wspólnota Mieszkaniowa D. w W., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika. Wyrok zaskarżono w całości.

Wyrokowi zarzucono:

I. naruszenie przepisów prawa materialnego, o którym mowa w art. 174 pkt. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r. poz. 329 z późn. zm., dalej: "p.p.s.a."), tj.:

1. § 1 pkt 1 w zw. z § 6 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. Nr 164, poz. 1588, dalej: "rozporządzenie planistyczne") w zw. z art. 61 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2022 r. poz. 503 z poźn. zm., dalej: "u.p.z.p.") przez ich niezastosowanie i nieuwzględnienie, że dla planowanej inwestycji wadliwie przyjęto szerokości elewacji frontowej wynoszącą 52 m z tolerancją 20 %, podczas gdy zgodnie z wynikami analizy zagospodarowania obszaru średnia szerokość elewacji frontowej dla obszaru analizowanego wynosi 36 m;

2. § 1 pkt 1 w zw. z § 4 ust. 1 rozporządzenia planistycznego w zw. z art. 61 ust. 1 pkt. 5 u.p.z.p. przez ich niezastosowanie i nieuwzględnienie, że na załączniku nr 1 stanowiącym integralną część decyzji WZ błędnie wyznaczono obowiązującą linię zabudowy, która:

a. wykracza poza teren planowanej inwestycji, podczas gdy obowiązującą linię zabudowy wyznacza się na terenie objętym wnioskiem o wydanie decyzji o warunkach zabudowy, jak również błędne wyznaczenie obowiązującej linii zabudowy od strony ul. D.1,

b. została wykreślona jako kontynuacja linii zabudowy istniejącej na działce ewidencyjnej nr [...] (ul. D.1 [...]) oraz na działce ewidencyjnej nr [...] (ul. D.2 [...]), a nie na działce bezpośrednio sąsiadującej z terenem planowanej inwestycji, tj. działce ewidencyjnej nr [...] (ul. D.2 [...]),

c. nie uwzględnia drzewa o dużej wartości dendrologicznej i przyrodniczej do pozostawienia – zgodnie z pismem Wydziału Ochrony Środowiska dla Dzielnicy [...] z 11 czerwca 2021 r., zaznaczonego w załączniku nr 3 do decyzji WZ,

d. od strony ul. D.1 nie odpowiada elewacji frontowej wnioskowanej zabudowy, w związku z czym pozostaje niezgodna z wnioskiem o wydanie decyzji WZ,

e. nie spełnia wymogów określonych w art. 43 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U. z 2021 r., poz. 1376 z późn. zm., dalej: "u.d.p.");

3. § 1 pkt 1 w zw. z § 7 ust. 1, 3 i 4 rozporządzenia planistycznego w zw. z art. 61 ust. 1 pkt. 5 u.p.z.p. przez ich niezastosowanie i nieuwzględnienie, że dla planowanej inwestycji wadliwie przyjęto górną krawędź elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki na wysokości od 24 m do 25 m, stosownie do treści § 7 ust. 4 rozporządzenia, podczas gdy zgodnie z treścią wyników analizy zagospodarowania obszaru wysokości budynków na działkach sąsiednich tworzą uskok, a wysokość górnych krawędzi elewacji frontowych dla obszaru analizowanego wynosi 19,5 m, a zgodnie z § 7 ust. 3 rozporządzenia, jeżeli wysokość, o której mowa w ust. 1 rozporządzenia, na działkach sąsiednich przebiega tworząc uskok, wówczas przyjmuje się jej średnią wielkość występującą na obszarze analizowanym;

4. § 3 ust. 1 rozporządzenia planistycznego w zw. z § 18 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakimi powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2022 r., poz. 1225, dalej: "rozporządzenie techniczne") w zw. z art. 61 ust. 1 pkt. 5 u.p.z.p. przez ich niezastosowanie i nieuwzględnienie, że w decyzji WZ nie określono zasad (warunków), według których ma nastąpić określenie ilości miejsc postojowych w planowanej Inwestycji, a tym samym nieuwzględnienie wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich;

5. art. 53 ust. 3 pkt. 2 w zw. z art. 64 ust. 1 w zw. z art. 2 ust. 12 u.p.z.p. w zw. z § 3 pkt 1a rozporządzenia technicznego przez ich niezastosowanie i nieuwzględnienie, że:

a. działka ew. nr [...] stanowi własność m.st. Warszawy, zaś działka ew. nr [...] została oddana w użytkowanie wieczyste, co skutkuje tym że decyzja WZ jest wewnętrznie sprzeczna, zaś planowana inwestycja niewykonalna,

b. decyzja WZ została wydana dla części nieruchomości, tj. działki ewidencyjnej o nr [...] oraz dla nieruchomości stanowiącej działkę ewidencyjnej nr [...], a tym samym została wydana dla dwóch nieruchomości gruntowych, podczas gdy decyzję o warunkach zabudowy wydaje się dla jednej nieruchomość gruntowej (działki budowlanej) stanowiącej zespół działek ewidencyjnych bądź stanowiącej jedną działkę ewidencyjną albo dla części takiej nieruchomości;

6. art. 53 ust. 3 pkt. 2 w zw. z art. 64 ust. 1 w zw. z art. 2 ust. 12 u.p.z.p. w zw. z § 3 pkt 1a rozporządzenia technicznego przez ich niezastosowanie i błędne przyjęcie, że wzmianka o wpisie służebności gruntowej w dziale III księgi wieczystej nr [...] prowadzonej dla nieruchomości obejmującej działkę ewidencyjną nr [...], objętej decyzją WZ, na etapie pozyskiwania warunków zabudowy, nie ma jakiegokolwiek znaczenia;

II. naruszenie przepisów postępowania, o których mowa w art. 174 pkt. 2 p.p.s.a., które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

1. art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 3 § 2 pkt. 1 p.p.s.a. przez bezzasadne oddalenie skargi na skutek braku właściwej kontroli działalności administracji publicznej, w sytuacji gdy skarżona decyzja SKO i poprzedzająca ją decyzja Zarządu Dzielnicy naruszają art. 7 w zw. z art. 77 § 1 oraz art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2021 r. poz. 735 z późn. zm., dalej: "k.p.a.") – przez niedążenie przez SKO i Zarząd Dzielnicy do podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia sprawy, uwzględniając słuszny interes skarżącej, jak również nie rozpatrzenie przez SKO i Zarząd Dzielnicy w sposób wyczerpujący materiału dowodowego oraz dokonanie dowolnej oceny stanu faktycznego sprawy;

2. art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. przez bezzasadne oddalenie skargi na skutek braku właściwej kontroli działalności administracji publicznej, w sytuacji gdy skarżona decyzja SKO i poprzedzająca ją decyzja Zarządu Dzielnicy naruszają art. 6 w zw. z art. 7 oraz w zw. z art. 8 k.p.a. – przez wydanie zaskarżonej decyzji SKO i decyzji Zarządu Dzielnicy z rażącym naruszeniem zasady praworządności, zasady słusznego interesu strony oraz zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów administracji;

3. art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a i c w zw. z art. 135 p.p.s.a. oraz w zw. z art. 3 § 2 pkt. 1 p.p.s.a. przez niezastosowanie tych przepisów i nie przychylenie się do wniosku skarżącej o uchylenie decyzji SKO oraz poprzedzającej ją decyzji Zarządu Dzielnicy w całości, podczas gdy zarówno decyzja SKO, jak i decyzja Zarządu Dzielnicy zostały wydane z naruszeniem przepisów prawa materialnego, jak i przepisów postępowania administracyjnego.

Na podstawie powyższych zarzutów:

I. w pierwszej kolejności wniesiono o to by Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie we własnym zakresie, na podstawie art. 179a p.p.s.a., uwzględnił niniejszą skargę kasacyjną w całości oraz uchylił zaskarżony wyrok w całości z jednoczesnym zasądzeniem od SKO na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, w tym zwrotu kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych i ponownie rozpoznał sprawę;

II. w razie nieuwzględnienia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie ww. wniosku wniesiono o to by Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 188 p.p.s.a., uchylił zaskarżony wyroku w całości i rozpoznał skargę kasacyjną, względnie, w przypadku, gdy Naczelny Sąd Administracyjny uzna, że nie zachodzą w tej sprawie przesłanki wynikające z art. 188 p.p.s.a., wniesiono o to by Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a., uchylił zaskarżony wyrok w całości i przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania;

III. wniesiono o to by Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 176 § 2 p.p.s.a., rozpoznał niniejszą skargę kasacyjną na rozprawie;

IV. wniesiono o to by Naczelny Sąd Administracyjny zasądził od SKO na rzecz skarżącej zwrot kosztów postępowania kasacyjnego, w tym zwrotu kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Według art. 174 p.p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Wobec niestwierdzenia przyczyn nieważności sprawę rozpoznano w granicach zakreślonych w skardze kasacyjnej.

Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw i podlega oddaleniu.

Stosownie do art. 193 zd. 2 p.p.s.a., uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny nie przedstawia więc w uzasadnieniu wyroku oddalającego skargę kasacyjną opisu ustaleń faktycznych i argumentacji prawnej formułowanej przez stronę skarżącą, organy administracji publicznej oraz Sąd I instancji. Stan faktyczny i prawny sprawy rozstrzygniętej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny został przedstawiony w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku.

Za niezasadny należało uznać zarzut naruszenia § 1 pkt 1 w zw. z § 6 ust. 1 rozporządzenia planistycznego w zw. z art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p. w wyniku czego – zdaniem skarżącej kasacyjnie – doszło do błędnego wyznaczenia szerokości elewacji frontowej planowanej zabudowy.

Wbrew twierdzeniu skarżącej kasacyjnie, Sąd I instancji prawidłowo ocenił dopuszczalność wyznaczenia tego elementu na podstawie § 6 ust. 2 rozporządzenia planistycznego, albowiem odstąpienie od wyznaczenia tego parametru dla nowej zabudowy na podstawie średniej szerokości elewacji frontowych istniejącej zabudowy na działkach w obszarze analizowanym, zostało szczegółowo wyjaśnione w analizie urbanistyczno-architektonicznej, z której wynika, że planowany budynek ma stanowić uzupełnienie pierzei ul. D.1 i ul. Z. o zwartej i półzwartej zabudowie. Z punktu widzenia zachowania ładu przestrzennego, błędne byłoby ustalenie szerokości elewacji frontowej jako średniej szerokości elewacji frontowej w obszarze analizowanym. Zbyt krótka elewacja nie pozwoli – zdaniem autora analizy – na uzupełnienie pierzei przedmiotowego kwartału. Dla zachowania ładu przestrzennego, należało dążyć do wytworzenia pierzei ulicznej zwartej lub półzwartej, a tym samym dopuścić szerokość zabudowy wynoszącą 52 m, tworzącą pierzeję półzwartą z jednoczesnym umożliwieniem utworzenia pierzei zwartej ulicy.

Nie można było też zgodzić się zarzutem naruszenia § 1 pkt 1 w zw. z § 4 ust. 1 rozporządzenia planistycznego w zw. z art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p. polegającego na akceptacji błędnego wyznaczenia linii zabudowy.

Otóż ponownie odwołując się do analizy urbanistyczno-architektonicznej, Sąd I instancji wskazał, że po pierwsze, niski budynek zlokalizowany przy ul. D.2 [...], nietworzący narożnika skrzyżowania ul. D.1 i D.2, posiada wycofaną od linii rozgraniczającej ulicy D.1 elewację szczytową. Obiekt ten należało traktować jako zabudowę o niskim standardzie przestrzennym, przeznaczoną do przekształceń uzupełniających narożną pierzeję ulic D.1 i D.2.

Po drugie, z analizy, a co za tym idzie, również z treści decyzji, wynika że przy wyznaczaniu linii zabudowy uwzględniono znajdujące się na terenie inwestycji drzewo o dużej wartości dendrologicznej i przyrodniczej.

Po trzecie, Sąd słusznie przyjął za dopuszczalne wyznaczenie przez organ w ramach luzu decyzyjnego linii zabudowy od strony ul. D.1, które nie odpowiada elewacji frontowej wnioskowanej zabudowy.

Wprawdzie z wykładni art. 61 § 1 k.p.a. (zgodnie z którym, postępowanie administracyjne wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu) wyprowadzana jest zasada, w myśl której ewentualna modyfikacja żądania może być dokonywana przez stronę, to jednak w orzecznictwie wskazuje się na pewne wyjątki w tym względzie, które dotyczą decyzji o warunkach zabudowy. Otóż organ prowadzący postępowania w tych sprawach nie jest bezwzględnie związany poszczególnymi parametrami technicznymi, opisującymi planowany obiekt budowlany. Rzeczą organu jest bowiem dokonanie ustaleń i określenie wymogów dla nowej zabudowy, przy czym wyniki przeprowadzonej analizy mogą doprowadzić do określenia warunków zabudowy w sposób odmienny od wstępnie proponowanej przez inwestora. Zatem treść decyzji może nie w pełni odpowiadać zgłoszonemu przez inwestora żądaniu. "Gdyby przyjąć, iż organ administracji związany jest treścią żądania wnioskodawcy, to praktycznie niewielki procent wniosków pozytywnie mógłby zostać rozpatrzony. Trudno bowiem przypuszczać, aby inwestor we własnym zakresie, dokonał prawidłowej, tj. zgodnej z obowiązującymi przepisami, analizy warunków zabudowy planowanej inwestycji, która dałaby się pogodzić z zapewnieniem ładu przestrzennego otaczającego terenu." (wyrok NSA z 23.04.2021 r., II OSK 2119/18, LEX nr 3229860).

Po czwarte, należało się zgodzić z Sądem, że wyznaczenie linii zabudowy na terenie objętym ustaleniami nie narusza art. 43 ust. 1 u.d.p., określającego usytuowanie obiektów budowlanych od zewnętrznej krawędzi jezdni w odniesieniu do poszczególnych kategorii dróg, ponieważ decyzja o warunkach zabudowy dopuszcza wycofanie zabudowy w celu zapewnienia realizacji wymogów zawartych w tym przepisie, a nadto projekt decyzji został uzgodniony z właściwym zarządcą drogi.

Po piąte, Sąd trafnie zauważył, że wykreślenie na graficznym załączniku do decyzji o warunkach zabudowy linii zabudowy wykraczających poza granice terenu inwestycji nie jest błędne. Miało bowiem na celu zobrazowanie kontynuacji tychże linii na terenie inwestycyjnym.

Także zarzut niezastosowania § 1 pkt 1 w zw. z § 7 ust. 1, 3 i 4 rozporządzenia planistycznego w zw. z art. 61 ust. 1 pkt. 5 u.p.z.p. okazał się nieuzasadniony, ponieważ również w przypadku wyznaczenia wysokości górnych krawędzi elewacji frontowych, odstąpienie od zasad wyznaczania tego parametru określnych w § 7 ust. 1 i ust. 3 rozporządzenia planistycznego, wynikało z analizy urbanistyczno-architektonicznej. Analiza wykazała, że planowany budynek ma być zlokalizowany w narożniku ul. Z. i D.1 i z tego względu powinien stanowić powtórzenie wysokości górnych krawędzi elewacji frontowych zasadniczej części zabudowy kwartału (ul. T. [...] o wysokości ok. 24 m i D.2 [...] o wysokości ok. 24,5 m) oraz przeciwległego budynku przy ul. D.1 [...] o wysokości elewacji frontowej wynoszącej ok. 24,5 m. Jednocześnie dopuszczono, z racji znajdującej się na działce sąsiedniej zabudowy przy ul. Z. [...] i [...], uskokowe obniżenie wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej do wysokości budynku przy ul. Z. [...].

Nie można też zgodzić się z zarzutem naruszenia § 3 ust. 1 rozporządzenia planistycznego w zw. z § 18 ust. 2 rozporządzenia technicznego w zw. z art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p., co skutkowało według skarżącej kasacyjnie, wadliwą oceną zaskarżonej decyzji, co do zasad określenia liczby miejsc postojowych w związku z planowaną inwestycją oraz uwzględnienia ochrony interesów osób trzecich w tym zakresie.

Sąd wskazał bowiem, że w treści decyzji o warunkach zabudowy określono, zgodnie z wnioskiem 100 miejsc postojowych. Ponadto należy zaznaczyć, że zgodnie z § 18 ust. 2 rozporządzenia technicznego: "Liczbę stanowisk postojowych i sposób urządzenia parkingów należy dostosować do wymagań ustalonych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, z uwzględnieniem potrzebnej liczby stanowisk, z których korzystają osoby niepełnosprawne." Z brzmienia przywołanego przepisu wynika zatem, że w tym akurat przypadku realizacja inwestycji jest determinowana ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy, nie zaś decyzja o warunkach zabudowy "przepisem odrębnym", którym to w rozumieniu art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p. – zdaniem skarżącej kasacyjnie – ma być § 18 ust. 2 rozporządzenia technicznego.

Niezasadny okazał się także zarzut naruszenia art. 53 ust. 3 pkt. 2 w zw. z art. 64 ust. 1 w zw. z art. 2 ust. 12 u.p.z.p. w zw. z § 3 pkt 1a rozporządzenia technicznego.

Sąd poprawnie ocenił lokalizację inwestycji na terenie działek [...] oraz [...], podnosząc że inwestycja może być realizowana na kilku działkach i o różnych tytułach prawnych. Stanowisko to znajduje potwierdzenie w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, w którym przyjęto, że posłużenie się przez ustawodawcę w art. 61 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p. pojęciem terenu, a nie działki ewidencyjnej prowadzi do wniosku, że chodzi o cały teren objęty przedmiotem inwestycji, który może składać się z kilku działek ewidencyjnych (por. wyroki NSA z: 10.01.2008 r., II OSK 1826/06, LEX nr 466373; 24.03.2016 r., II OSK 1837/14, LEX nr 2113131; 27.02.2019 r., II OSK 963/17; 1.12.2020 r., II OSK 1955/20, LEX nr 3173560; 21.09.2022 r., II OSK 2602/19, LEX nr 3432556 oraz z 13.10.2022 r., II OSK 2603/19, LEX nr 3508595).

Wypada również wyjaśnić, że decyzja o warunkach zabudowy może odnosić się do części działki ewidencyjnej, między innymi w przypadku, gdy z ustaleń analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków w oparciu o parametry zabudowy sąsiednich działek ewidencyjnych wynika, że ustalenie warunków zabudowy dla części działki ewidencyjnej nie doprowadzi do naruszenia ładu przestrzennego i wymogów, o których mowa w art. 61 ust. 1 u.p.z.p., w szczególności w odniesieniu do wskaźnika powierzchni zabudowy oraz do obejścia prawa (por. wyrok NSA z 14.06.2022 r., II OSK 1082/21, LEX nr 3398551).

Niezależnie od powyższego należy nadmienić, że obecnie potwierdzenie możliwości ustalania warunków zabudowy dla kilku działek bądź części działki można wyprowadzić wprost z uregulowań prawnych, przy uwzględnieniu konsekwencji dodania przez art. 2 pkt 6 ustawy z dnia 17 września 2021 r. o zmianie ustawy – Prawo budowlane oraz ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2021 r. poz. 1986) art. 64b u.p.z.p. i ujętego w nim upoważnienia ustawowego do określenia, w drodze rozporządzenia, wzoru formularza wniosku o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego albo warunków zabudowy. Zarówno w obecnie obowiązującym rozporządzeniu Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 20 lutego 2024 r. w sprawie określenia wzoru formularza wniosku o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego albo warunków zabudowy (Dz.U. z 2024 r. poz. 351), jak i w poprzednim rozporządzeniu Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 20 grudnia 2021 r. w sprawie określenia wzoru formularza wniosku o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego albo warunków zabudowy (Dz.U. z 2021 r. poz. 2462) przewidziano możliwość wskazania we wniosku o ustalenie warunków zabudowy jako terenu inwestycji części działki ewidencyjnej lub działek ewidencyjnych.

Z uwagi na art. 63 ust. 2 zd. 1 u.p.z.p., zgodnie z którym, decyzja o warunkach zabudowy nie rodzi praw do terenu oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich, niezasadny okazał się też zarzut naruszenia art. 53 ust. 3 pkt. 2 w zw. z art. 64 ust. 1 w zw. z art. 2 ust. 12 u.p.z.p. w zw. z § 3 pkt 1a rozporządzenia technicznego. Stąd też Sąd trafnie uznał, że istnienie ograniczonego prawa rzeczowego na nieruchomości, będącej przedmiotem ustaleń warunków zabudowy, na tym etapie procesu inwestycyjno-budowlanego pozostaje bez znaczenia.

Nie mogły również odnieść zamierzonego skutku zarzuty naruszenia przepisów postępowania. Skarżąca kasacyjnie nie wyjaśniła na czym konkretnie miałoby polegać naruszenie przez Sąd I instancji przepisów postępowania i dlaczego naruszenie to miałoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy w rozumieniu art. 174 pkt 2 p.p.s.a., ograniczając się do przywołania przepisów k.p.a. i ogólnych twierdzeń o ich naruszeniu. Tym samym skarżąca kasacyjnie nie sprostała wymogowi określonemu w art. 176 § 1 pkt 2 p.p.s.a., z którego wynika, że skarga kasacyjna powinna zawierać przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. Ponadto błędnie zarzuciła Sądowi I instancji naruszenie podstawowych zasad prowadzenia postępowania administracyjnego, do którego nie mogło dojść z uwagi na to, że w obowiązującym porządku prawnym sądy administracyjne nie prowadzą postępowań administracyjnych.

W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.

W myśl art. 156 § 1 p.p.s.a., sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie lub inne oczywiste omyłki. Zgodnie zaś z art. 156 § 3 p.p.s.a. jeżeli sprawa toczy się przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, Sąd ten może sprostować wyrok sądu pierwszej instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w rubrum sentencji zaskarżonego wyroku błędnie oznaczył stronę skarżącą jako Wspólnotę Mieszkaniową Nieruchomości D. w W. zamiast jako Wspólnotę Mieszkaniową D. w W. Błąd ten należało uznać za oczywistą omyłkę, co dało podstawy do sprostowania zaskarżonego wyroku zgodnie z art. 156 § 1 i 3 p.p.s.a.