II OSK 1066/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Tomasz Zbrojewski (spr.) Sędziowie: sędzia NSA Paweł Miładowski sędzia del. WSA Jan Szuma Protokolant starszy asystent sędziego Piotr Zawadzki po rozpoznaniu w dniu 24 stycznia 2024 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A. [...] sp. z o.o. z siedzibą w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 listopada 2020 r., sygn. akt VII SA/Wa 1104/20 w sprawie ze skargi A. [...] sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia 17 marca 2020 r., nr 218/OPON/2020 w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę kasacyjną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 16 listopada 2020 r., sygn. akt VII SA/Wa 1104/20 oddalił skargę [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...] (inwestor) na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia 17 marca 2020 r., nr 218/OPON/2020 w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę.

Powyższą decyzją Wojewoda Mazowiecki, na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256, ze zm.; dalej zwanej k.p.a.) oraz art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2019 r. poz. 1186, ze zm.; dalej zwanej Pr.bud.), uchylił w całości decyzję Prezydenta m.st. Warszawy z dnia 11 września 2019 r., nr 456/2019 zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą Spółce pozwolenia na budowę budynku wielorodzinnego z częścią biurowo-usługową oraz garażem podziemnym na terenie działek nr ew. [...] i [...] z obrębu [...] przy ul. [...] w [...] i odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego oraz udzielenia pozwolenia na budowę dla ww. przedsięwzięcia.

Skargę kasacyjną od wskazanego wyroku złożyła Spółka, wnosząc o jego uchylenie w całości i rozpoznanie "skargi kasacyjnej", względnie, w przypadku, gdy Naczelny Sąd Administracyjny uzna, że nie zachodzą w tej sprawie przesłanki wynikające z art. 188 p.p.s.a., uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania. Wniesiono również, by Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał skargę kasacyjną na rozprawie i zasądził od Wojewody Mazowieckiego na rzecz Spółki zwrot kosztów postępowania kasacyjnego, w tym zwrotu kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych. Zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła:

I. naruszenie przepisów prawa materialnego, o którym mowa w art. 174 pkt 1 p.p.s.a.:

1. art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 Pr.bud., poprzez podzielenie oceny wyrażonej przez Wojewodę Mazowieckiego i przyjęcie, że prawo własności stanowi wystarczającą postawę do uznania istnienia interesu osoby, która domaga się uznania ją za stronę w postępowaniu, jeżeli inwestycja może ograniczać możliwość zagospodarowania działki sąsiedniej, a w konsekwencji błędne ustalenie kręgu stron postępowania w sprawie i bezzasadne uznanie, że organ odwoławczy właściwie rozważył okoliczności, które nakazywały przypisać status strony: N. K., G. P., B. S., R. S., D. J.-N. oraz A. G., pomimo że nieruchomości będące własnością ww. osób nie leżą w obszarze oddziaływania inwestycji objętej pozwoleniem na budowę;

2. art. 35 ust. 3 Pr.bud. poprzez przyjęcie stanowiska, zgodnie z którym działanie Wojewody Mazowieckiego realizujące uprawnienie procesowe opisane w art. 50 § 1 k.p.a. w całości odpowiadało materialnym wymaganiom, które powinno poprzedzać wydanie decyzji o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę, podczas gdy zastosowanie w przedmiotowej sprawie znajduje tryb określony w art. 35 ust. 3 Pr.bud., co w rezultacie skutkowało odmową zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia dla Spółki pozwolenia na budowę budynku wielorodzinnego z częścią biurową oraz garażem podziemnym na terenie działek ew. nr [...] i [...] z obrębu [...] przy ul. [...] w [...] bez uprzedniego wezwania Spółki do usunięcia nieprawidłowości postanowieniem w trybie przepisu art. 35 ust. 3 Pr.bud.;

3. § 20 pkt. 1 uchwały Nr LXVIII/1992/2006 Rady miasta stołecznego Warszawy z dnia 9 lutego 2006 rok w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego osiedla Dąbrówka Szlachecka, poprzez podzielenie oceny wyrażonej przez Wojewodę Mazowieckiego, a w konsekwencji nieuzasadnione przyjęcie, że ustalenie w MPZP dla zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej 1 miejsca postojowego na lokal mieszkalny, jednak nie mniej niż 1 miejsca na 60 m2 powierzchni użytkowej, oznacza, że dla prawidłowego obliczenia zapotrzebowania miejsc postojowych konieczne jest zsumowanie nadwyżki powierzchni użytkowej wszystkich mieszkań mających powyżej 60 m2, a następnie podzielenia nadwyżki przez 60, podczas gdy prawidłowa interpretacja postanowień § 20 pkt. 1 MPZP prowadzi do wniosku, że dla ustalenia wymaganej liczby miejsc postojowych należy podzielić przez 60 sumę powierzchni użytkowej mieszkań, co doprowadziło w konsekwencji do nieuzasadnionego wezwania Spółki do zmiany projektu budowlanego w tym zakresie;

4. § 21 ust. 3 i 4 rozporządzenia Ministra Administracji i Cyfryzacji w sprawie organizacji i trybu prowadzenia państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, poprzez podzielenie oceny wyrażonej przez Wojewodę Mazowieckiego, a w konsekwencji bezpodstawne przyjęcie, że elektroniczna wersja mapy do celów projektowych musi być opatrzona kwalifikowanym podpisem elektronicznym wykonawcy, geodety uprawnionego oraz klauzulą XML podpisaną elektronicznie przez upoważnionego pracownika organu, w związku z czym podpisy uprawnionego geodety i wykonawcy mapy, bez podpisu upoważnionego pracownika organu wydającego kopię mapy, są niewystarczające i nie stanowią dowodu przyjęcia jej do państwowego zasobu geodezyjnego;

II. naruszenie przepisów postępowania, o których mowa w art. 174 pkt 2 p.p.s.a., które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

1. art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 3 § 2 pkt. 1 p.p.s.a. poprzez bezzasadne oddalenie skargi na skutek braku właściwej kontroli działalności administracji publicznej, w sytuacji gdy skarżona decyzja nr 218/OPON/2020 narusza art. 50 § 1 k.p.a. - poprzez jego błędne zastosowanie i wezwanie Spółki pismem z dnia 19 grudnia 2019 roku, przed wydaniem zaskarżonej decyzji nr 218/OPON/2020, do złożenia wyjaśnień i dokonania szeregu zmian w projekcie budowlanym w trybie art. 50 § 1 k.p.a., podczas gdy w sprawie o wydanie pozwolenia na budowę, w sytuacji w której organ uzna że, projekt budowlany wymaga zmian, zastosowanie znajduje tryb określony w art. 35 ust. 3 Pr.bud.;

2. art. 151 p.p.s.a w zw. z art. 3 § 2 pkt. 1 p.p.s.a poprzez bezzasadne oddalenie skargi na skutek braku właściwej kontroli działalności administracji publicznej, w sytuacji gdy skarżona decyzja nr 218/OPON/2020 narusza art. 7 w zw. z art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. - poprzez niedążenie przez Wojewodę Mazowieckiego do podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia sprawy, uwzględniając słuszny interes Spółki, jak również nie rozpatrzenie przez Wojewodę Mazowieckiego w sposób wyczerpujący materiału dowodowego oraz dokonanie dowolnej oceny stanu faktycznego sprawy, skutkujące błędnym uznaniem, że Spółka nie wywiązała się w wyznaczonym przez Wojewodę Mazowieckiego terminie z obowiązku doprowadzenia projektu budowlanego do zgodności z obowiązującymi przepisami prawa, a wyjaśnienia złożone przez Spółkę w piśmie z dnia 7 lutego 2020 roku nie są wystarczające do uznania, iż projekt budowlany został sporządzony zgodnie z wymogami określonymi w przepisach;

3. art. 151 p.p.s.a w zw. z art. 3 § 2 pkt. 1 p.p.s.a poprzez bezzasadne oddalenie skargi na skutek braku właściwej kontroli działalności administracji publicznej, w sytuacji gdy skarżona decyzja nr 218/OPON/2020 narusza art. 6 w zw. z art. 7 oraz w zw. z art. 8 k.p.a. - poprzez wydanie skarżonej decyzji nr 218/OPON/2020 z rażącym naruszeniem zasady praworządności, zasady słusznego interesu strony oraz zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów administracji;

4. art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a i c w zw. z art. 135 p.p.s.a. oraz w zw. z art. 3 § 2 pkt. 1 p.p.s.a., poprzez niezastosowanie tych przepisów i nieprzychylenie się do wniosku Spółki o uchylenie decyzji nr 218/OPON/2020 w całości, podczas gdy decyzja nr 218/OPON/2020 została wydana z naruszeniem przepisów prawa materialnego, jak i przepisów postępowania administracyjnego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zawiera uzasadnionych podstaw.

Stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Wobec tego, że w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a., a nadto nie zachodzi również żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku Sądu pierwszej instancji, Naczelny Sąd Administracyjny dokonał takiej kontroli zaskarżonego wyroku jedynie w zakresie wyznaczonym podstawami skargi kasacyjnej.

W niniejszej sprawie skarga kasacyjna została wywiedziona na obu podstawach kasacyjnych tj. określonych w art. 174 pkt 1 i pkt 2 p.p.s.a. Zasadą jest, że w pierwszej kolejności rozważeniu podlegają zarzuty naruszenia przepisów postępowania, gdyż ocena zasadności zarzutu naruszenia prawa materialnego może być dokonana wyłącznie na podstawie prawidłowo ustalonego stanu faktycznego, to jednak w niniejszej sprawie, z uwagi na powiązanie zarzutów naruszeń przepisów postępowania z naruszeniem przepisu prawa materialnego, do zarzutów tych należało się odnieść łącznie w odniesieniu do kilku spornych zagadnień.

W pierwszej kolejności należy odnieść się do wadliwego, według inwestora, ustalenia przez organy kręgu stron postępowania, czym naruszono art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 Pr.bud.

Rację ma pełnomocnik, że sam fakt, iż dany podmiot jest właścicielem, zarządcą lub użytkownikiem wieczystym nieruchomości sąsiadującej z nieruchomością, na której ma być realizowana inwestycja, nie jest wystarczającą podstawą do uznania, iż podmiotowi takiemu przysługuje status strony w postępowaniu dotyczącym wydania pozwolenia na budowę. W realiach tej sprawy brak jest jednak podstaw aby przyjąć, że okoliczność posiadania tytułu prawnorzeczowego do nieruchomości graniczącej z działką inwestycją była jedynym czynnikiem decydującym o przyznaniu N. K., B. S., R. S., G. P., A. G. i D. J. - N. statusu stron postępowania, rozważeniu przez organy podlegał bowiem wpływ zbliżenia zaprojektowanego budynku do należących do nich działek i znajdującej się tam zabudowy mieszkaniowej. Co istotne, projektant również przeprowadził analizę oddziaływania planowanego budynku wielorodzinnego na działki sąsiednie (s. 172 B,C projektu budowlanego, tom I) i określił obszar oddziaływania obiektu poza terenem inwestycji, uwzględniając w nim należące do wspomnianych osób działki i wskazując na wynikające względem nich parametry inwestycyjne, przewidziane w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2019 r. poz. 1065).

W tym kontekście podkreślenia wymaga, że pojęcie obszaru oddziaływania obiektu materializuje się, gdy na podstawie konkretnych indywidualnych parametrów danej inwestycji, jej przedmiotu, konkretyzują się również odpowiednie normy wynikające z odrębnych przepisów, które będą wytyczać pewną strefę wobec projektowanego obiektu (por. wyrok NSA z dnia 15 kwietnia 2010 r., sygn. akt II OSK 666/09). Oznacza to, że jeżeli istnieją przepisy prawa materialnego, które nakładają na inwestora określone obowiązki czy ograniczenia związane z zabudową jego działki względem działki sąsiedniej, to tym samym jej właściciel (użytkownik wieczysty, zarządca) jest stroną postępowania o pozwolenie na budowę i to niezależnie od tego, czy projekt budowlany w ocenie organu spełnia wymagania określone przepisami prawa materialnego oraz aktów wykonawczych i czy zachowane są odległości nakazane stosownymi przepisami prawa. Przy ocenie czy podmiot jest stroną postępowania w przedmiocie pozwolenia na budowę, nie ma znaczenia czy został naruszony interes prawny tego podmiotu, a jedynie czy interes taki podmiotowi przysługiwał (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 października 2007 r., II OSK 1321/06, LEX nr 347949). Zauważyć trzeba, że jeżeli jakikolwiek przepis prawa podmiotowego wiąże sposób zagospodarowania działki sąsiedniej z faktem powstania obiektu na działce inwestora, to wówczas właściciel tejże działki ma prawo żądać sprawdzenia przez organ, czy zamierzona inwestycja ograniczy jego prawo do zgodnego z prawem zagospodarowania działki będącej jego własnością, w użytkowaniu wieczystym lub w stosunku do której przysługują mu uprawnienia zarządcy nieruchomości. Wobec tego na organy administracji nałożono obowiązek ustalenia i oceny okoliczności związanych z tym, czy konkretny przepis prawa nie wprowadza ograniczeń w zagospodarowaniu jakiejkolwiek innej nieruchomości w związku z realizacją inwestycji objętej pozwoleniem na budowę. Ustalenie przez organ okoliczności, które - na gruncie konkretnej normy prawa materialnego - mogłyby stanowić ograniczenie w możliwości zagospodarowania innej nieruchomości powinno skutkować objęciem właściciela, wieczystego użytkownika bądź zarządcy takiej nieruchomości zakresem podmiotowym postępowania (zob. wyrok NSA z dnia 7 września 2012 r., sygn. akt II OSK 911/11, z dnia 1 marca 2012 r., sygn. akt II OSK 282/12).

Wymienione wyżej osoby brały udział w postępowaniu administracyjnym od jego wszczęcia, a Wojewoda Mazowiecki w toku postępowania odwoławczego zweryfikował status pozostałych osób podpisanych pod odwołaniem, co skutkowało umorzeniem względem nich postępowania decyzją z dnia 17 marca 2020 r., nr 219/OPON/2020, z uwagi na niewykazanie interesu prawnego. Tym samym organ odwoławczy dokonując oceny wpływu projektowanej inwestycji na nieruchomości N. K., B. S., R. S., G. P., A. G. i D. J. - N. z uwzględnieniem szczególnych unormowań Prawa budowlanego potwierdził, że znajdują się one w obszarze oddziaływania zamierzenia budowlanego i posiadają oni interes prawny w postępowaniu zakończonym decyzją o pozwoleniu na budowę, co słusznie znalazło akceptację Sądu. W postępowaniu administracyjnym zakończonym wydaniem zaskarżonej decyzji z dnia 17 marca 2020 r. stronami są zatem osoby i podmioty posiadające tytuł prawny, o którym mowa w art. 28 ust. 2 Pr.bud., do nieruchomości objętych obszarem oddziaływania obiektu, o którym mowa w art. 3 pkt 20 Pr.bud., co w realiach tej sprawy należy uznać za prawidłowe.

Sąd I instancji nie naruszył zatem wskazanych przez inwestora przepisów art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 Pr.bud. w opisany przez autora skargi kasacyjnej sposób.

W sprawie nie doszło także do naruszenia art. 35 ust. 3 Pr.bud., jak również mającego istotny wpływ na wynik sprawy art. 151 w zw. z art. 3 § 2 pkt. 1 p.p.s.a. i art. 50 § 1 k.p.a.

Istotnie art. 50 k.p.a. nie może stanowić podstawy do wezwania inwestora przez organ - w razie stwierdzenia naruszeń w zakresie o jakim mowa w art. 35 ust. 1 Pr.bud.- do doprowadzenia projektu budowlanego do zgodności z przepisami czy też do uzupełnienia dokumentacji projektowej. W przepisie tym, mieszczącym się w rozdziale dotyczącym wezwań, mowa jest o wezwaniu osób do udziału w podejmowanych czynnościach i do złożenia wyjaśnień lub zeznań osobiście, przez pełnomocnika lub na piśmie, jeżeli jest to niezbędne do rozstrzygnięcia sprawy lub dla wykonywania innych czynności urzędowych. Wezwanie jest co prawda czynnością procesową organu prowadzącego postępowanie, jednakże - wobec regulacji art. 35 ust. 3 Pr.bud. - nie służy naprawianiu wad materialnych dokumentacji budowlanej w sprawie o pozwolenie na budowę. Konieczność usunięcia nieprawidłowości projektu budowlanego w zakresie wskazanym w art. 35 ust. 1 Pr.bud. z całą pewnością nie mieści się także w zakresie pojęciowym "udziału w podejmowanych czynnościach", "złożenia wyjaśnień lub zeznań". Przepisem, na podstawie którego organ może wezwać inwestora do usunięcia nieprawidłowości w przedłożonej przez inwestora dokumentacji projektowej jest art. 35 ust. 3 Pr.bud., zgodnie z którym w razie stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w ust. 1, organ administracji architektoniczno-budowlanej nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę.

W świetle powyższego, Wojewoda Mazowiecki w wezwaniu z dnia 19 grudnia 2019 r., znak WI-II.7840.17.58.2019.MJ wadliwie wskazał jako podstawę wezwania inwestora do usunięcia nieprawidłowości w projekcie budowlanym art. 50 k.p.a. zamiast art. 35 ust. 3 Pr.bud. Jednak, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, błędne wskazanie podstawy prawnej nałożonego na inwestora obowiązku nie jest w tym przypadku istotnym naruszeniem przepisu postępowania mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. Wadliwość ta nie ma wpływu na rozstrzygnięcie, ponieważ przepisy prawa budowlanego, jak wyżej to wskazano, przewidują wydanie takiego orzeczenia. Chociaż nałożenie przez organ odwoławczy obowiązku usunięcia nieprawidłowości w projekcie budowlanym nie zostało formalnie określone jako postanowienie, w istocie zawiera wszystkie niezbędne elementy postanowienia, mianowicie wskazanie adresata, obowiązków i terminu ich wykonania. Podkreślenia wymaga, że z instytucji, o której mowa w art. 50 § 1 k.p.a. i art. 35 ust. 3 Pr.bud., organ prowadzący postępowanie może skorzystać na każdym jego etapie, zatem także organ odwoławczy w postępowaniu odwoławczym i to bez względu na to, czy w organ pierwszej instancji korzystał już z tej instytucji, co w rozpoznawanej sprawie miało miejsce (postanowienie Prezydenta m.st. Warszawy z dnia 31 maja 2019 r., znak UD-II-WAB.6740.259.2019.AZU). Tym samym, pomimo błędnego powołania przez organ odwoławczy w podstawie prawnej wezwania art. 50 k.p.a., wadliwość ta nie miała znaczenia w tej sprawie.

Wezwaniem z dnia 19 grudnia 2019 r. organ odwoławczy wezwał inwestora do uzupełnienia dokumentacji projektowej poprzez m.in. opatrzenie rysunku PZT klauzulą potwierdzającą przyjęcie do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, zgodną z załącznikiem nr 5 do rozporządzenia Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 5 września 2013 r. w sprawie organizacji i trybu prowadzenia państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego (Dz. U. z 2013 r. poz. 1183, dalej rozporządzenie z 2013 r.). Przedłożony przez zobowiązanego rysunek projektu zagospodarowania terenu, nie spełniał jednak tego wymogu. Na podstawie art. 40 ust. 8 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne wydane zostało ww. rozporządzenie Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 5 września 2013 r. W jego § 21 ust. 3 mowa jest m.in. o mapach do celów projektowych, opatrywanych klauzulą, której wzór określa załącznik nr 5 do rozporządzenia. Zaś jego ust. 4 stanowi, że klauzule, o których mowa w ust. 3 mogą mieć postać pieczęci albo nadruku umieszczanych w sposób zapewniający uwierzytelnienie materiału zasobu, a w przypadku materiałów zasobu w postaci dokumentów elektronicznych - zestawu danych, zgodnych z odpowiednim schematem XML, logicznie powiązanych z tymi dokumentami w taki sposób, że jakakolwiek późniejsza zmiana tych dokumentów jest rozpoznawalna. Należy zatem przyjąć, że opatrzenie zweryfikowanych dokumentów odpowiednimi klauzulami urzędowymi stanowi uwierzytelnienie tych dokumentów w rozumieniu art. 12d ust. 2 ww. ustawy. Wobec tego, część rysunkową projektu zagospodarowania działki lub terenu, będącego elementem projektu budowlanego, sporządza się na aktualnej kopii mapy do celów projektowych, która powinna być opatrzona klauzulą według wzoru określonego w załączniku nr 5 do rozporządzenia z 2013 r. Podzielić należy stanowisko Sądu I instancji, że tylko taka klauzula daje organowi administracji architektoniczno-budowlanej pewność, iż projekt opracowano w oparciu o materiał przyjęty do zasobu w wyniku pozytywnej weryfikacji, o której mowa w powołanym art. 12b ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne. W myśl tego przepisu uprawniony do omawianej weryfikacji organ Służby Geodezyjno-Kartograficznej nie tylko rozstrzyga o przyjęciu materiałów do zasobu, ale i uwierzytelnia na wniosek dokumenty opracowane na podstawie wykonanych prac geodezyjnych lub prac kartograficznych na potrzeby postępowań administracyjnych, postępowań sądowych lub czynności cywilnoprawnych. Fakt sporządzenia projektu zagospodarowania terenu na kopii cyfrowej nie zwalnia inwestora z tego obowiązku. Aby organ administracji architektoniczno-budowlanej mógł stwierdzić, że część rysunkowa projektu zagospodarowania terenu została sporządzona na mapie do celów projektowych, mapa ta musi być uwierzytelniona w sposób przedstawiony powyżej oraz zawierać stosowną klauzulę.

Zarzuty naruszenia § 21 ust. 3 i 4 rozporządzenia okazał się zatem niezasadny. Nie można bowiem uznać, że podpis uprawnionego geodety i wykonawcy mapy, jest w tej mierze wystarczający.

Na uwzględnienie nie zasługuje także zarzut naruszenia § 20 pkt 1 uchwały Rady m.st. Warszawy z dnia 9 lutego 2006 r., nr LXVIII/1992/2006.

Wojewoda Mazowiecki prawidłowo zinterpretował znaczenie tego zapisu, jak i intencję uchwałodawcy w nadaniu mu takiego brzmienia. Zasadnie odwołał się do celu wprowadzonej regulacji mającej zapewnić odpowiednią liczbę miejsc postojowych dla realizowanej inwestycji tak, by potrzeby wszystkich mieszkańców w tym zakresie mogły być zabezpieczone w obrębie działek inwestycyjnych. Bez wątpienia bowiem organ planistyczny używając sformułowania "dla zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej 1 miejsce na lokal mieszkalny, jednak nie mniej niż 1 miejsce na 60 m2 powierzchni użytkowej" wskazuje na intencję organu do zapewnienia większej liczby miejsc postojowych dla budynków wielorodzinnych, w których projektuje się mieszkania o powierzchni 60 m2.

Przedstawione wyżej rozważania wskazują, iż Sąd I instancji słusznie zastosował konstrukcję prawną z art. 151 p.p.s.a. oddalenia skargi, gdyż nie było uzasadnionych przesłanek do przyjęcia przy ocenie legalności zaskarżonej decyzji potrzeby zastosowania art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. Z tych wszystkich powodów niewypełnienie przez inwestora wszystkich nałożonych na niego obowiązków, musiało skutkować wydaniem decyzji odmawiającej zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielania pozwolenia na budowę

Zarzuty procesowe nie zdołały tej konstatacji podważyć, przy czym całkowicie niezrozumiały jest zarzut skargi kasacyjnej oparty na naruszeniu art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a i c w zw. z art. 135 p.p.s.a. (sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia) w zw. z art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a. Naruszenie art. 135 p.p.s.a. nie może być przedmiotem skutecznego zarzutu skargi kasacyjnej, ponieważ wspomniany przepis stanowi uprawnienie dla wojewódzkiego sądu administracyjnego do orzekania w granicach danej sprawy, a nie dla wnoszącego skargę na ściśle określony akt lub czynność organu administracji publicznej. Zarazem powoływany w ramach zarzutów procesowych art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. wskazuje na decyzje administracyjne jako akty podlegające kontroli sądowoadministracyjnej. Wydanie wyroku, niezgodnego z oczekiwaniem strony skarżącej, nie może być zaś utożsamiane z uchybieniem powołanej normie.

W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.