Sąd Najwyższy
postanowienie SN z dnia 2021-12-20
Odpowiedź z cytowanymi przepisami i sygnaturami orzeczeń, bez zakładania konta.
Częste pytania:
Sprawdź, co z tego orzeczenia wynika dla Twojego stanu faktycznego.
Zapytaj za darmoTreść przepisu, jego omówienie i inne orzeczenia, które go stosują.
Sygn. akt II KZ 55/21
POSTANOWIENIE
Dnia 20 grudnia 2021 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Jerzy Grubba
w sprawie skazanego J. S.
po rozpoznaniu w Izbie Karnej
na posiedzeniu w dniu 20 grudnia 2021r.
zażalenia skazanego na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału II Karnego Sądu Apelacyjnego w (…) z dnia 10 listopada 2021r., sygn. akt II AKa (…) w przedmiocie odmowy przyjęcia kasacji
na podstawie art. 437 k.p.k.
p o s t a n o w i ł
utrzymać w mocy zaskarżone zarządzenie.
UZASADNIENIE
Zaskarżonym zarządzeniem odmówiono przyjęcia osobistej kasacji skazanego J. S. od wyroku z dnia 24 lutego 2021r. w sprawie II AKa (…) Sądu Apelacyjnego w (…). Podstawą odmowy przyjęcia kasacji był brak sporządzenia i podpisania tego pisma procesowego przez adwokata.
Rozstrzygnięcie to zaskarżył skazany wskazując, że został on niesłusznie skazany.
Sąd Najwyższy zważył co następuje:
Zażalenie J. S. nie mogło zostać uwzględnione. Przypomnieć trzeba, że stosownie do dyspozycji art. 526§2 k.p.k. kasacja (o ile nie pochodzi od prokuratora) jest objęta przymusem adwokackim. Oznacza to bezwzględny obowiązek sporządzenia i podpisania tego pisma procesowego przez adwokata lub radcę prawnego. W tej sprawie to wymaganie nie zostało spełnione albowiem obrońca wyznaczony z urzędu do zbadania akt i sporządzenia opinii w przedmiocie istnienia podstaw do wniesienia tego nadzwyczajnego środka zaskarżenia wypowiedział się w tej kwestii negatywnie.
W tej sytuacji Sąd Najwyższy nie ma też procesowej możliwości ustosunkowania się do argumentów skarżącego zawartych w sporządzonym przez niego piśmie – z dnia 10.03.2021r. Sąd ten też nie ma możliwości dokonywania w omawianej przestrzeni oceny stanowiska obrońcy skazanego. Pozostaje on bowiem w swych ocenach niezawisły. Wyrażone przez niego stanowisko nie stanowi również podstawy do wyznaczenia skazanemu kolejnego obrońcy z urzędu.
Wobec tego, że skarżący nie wykazał, aby zakwestionowane zarządzenie dotknięte było jakąkolwiek wadą natury faktycznej lub prawnej, należało orzec o jego utrzymaniu w mocy. Trudno też dopatrzeć się jakichkolwiek braków, czy błędów, w przesłanych skazanemu pouczeniach.
Kierując się przedstawionymi względami, Sąd Najwyższy orzekł jak na wstępie.
