POSTANOWIENIE

Dnia 14 listopada 2024 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Barbara Skoczkowska

w sprawie P. M.

skazanego za popełnienie przestępstwa z art. 62 ust. 2 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii,

po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 14 listopada 2024 r.

wniosku obrońcy o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej przez adwokata z urzędu,

postanowił:

nie uwzględnić wniosku adw. J. W. o zasądzenie na jego rzecz wynagrodzenia za złożenie zażalenia na zarządzenie w przedmiocie odmowy przyjęcia kasacji.

UZASADNIENIE

Sąd Najwyższy postanowieniem z dnia 8 października 2024 r., sygn. akt II KZ 41/24, uchylił zarządzenie zastępcy Przewodniczącego X Wydziału Karnego Sądu Okręgowego w Warszawie z dnia 5 lipca 2024 r., sygn. akt X Ka 358/23, w przedmiocie odmowy przyjęcia kasacji i sprawę przekazał do ponownego rozpoznania. Obrońca skazanego na podstawie art. 618 § 1 pkt 11 k.p.k. w zw. z § 17 ust. 2 ppkt 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 14 maja 2024 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa albo jednostki samorządu terytorialnego kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu, wniósł o: „przyznanie wynagrodzenia od Skarbu Państwa – Sądu Najwyższego w Warszawie w związku z wyznaczeniem w charakterze obrońcy z urzędu skazanego P. M. w postępowaniu odwoławczym w przedmiocie złożenia i popierania zażalenia na zarządzenie Sądu Okręgowego w Warszawie dot. odmowy przyjęcia kasacji w sprawie zawisłej przed Sądem Okręgowym w Warszawie, sygn. akt X Ka 358/23, tj. w wysokości 1200 zł”.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Wniosek obrońcy jest bezzasadny.

Wprawdzie zgodnie z przywołanymi przez obrońcę przepisami opłata za obronę przed Sądem Najwyższym wynosi 1200 zł, a do wydatków Skarbu Państwa należy nieopłacona przez strony pomoc prawna udzielona z urzędu przez adwokata, to jednak przepisy te nie mogą być zastosowane w przedmiotowej sprawie. Stwierdzić wypada, że czynność polegająca na wniesieniu zażalenia na odmowę przyjęcia kasacji, które skutkowało uchyleniem zaskarżonego zarządzenia i przekazaniem sprawy do ponownego rozpoznania, stanowiło jedynie incydentalną czynność przed Sądem Najwyższym otwierającą drogę do przyjęcia i merytorycznego rozpoznania kasacji. Czynność ta daje obecnie możliwość rozpoznawania kasacji, a zatem jej wykonanie powinno zostać uwzględnione dopiero w ramach rozstrzygnięcia Sądu Najwyższego w ramach postępowania kasacyjnego. Na marginesie należy dodać, że przyjęta przez obrońcę perspektywa skutkowałaby koniecznością ustalania wynagrodzenia za każdą jednorazową czynność wykonaną przez adwokata pomimo braku zakończenia sprawy. Nie stanowi przy tym argumentu (jedynego podanego we wniosku), że w związku ze udzieleniem pomocy prawnej z urzędu obrońca wykonał niesprecyzowany bliżej „szereg czynności”.

Mając powyższe na uwadze, orzeczono jak na wstępie.

[J.J.]

[ał]

‎