II KZ 34/26
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w składzie:
Dnia 6 lipca 2026 r.
SSN Jarosław Matras (przewodniczący, sprawozdawca)
SSN Tomasz Artymiuk
SSN Andrzej Tomczyk
Protokolant Małgorzata Szmit
po rozpoznaniu w Izbie Karnej
na posiedzeniu w dniu 6 lipca 2026 r.
przy udziale prokuratora Prokuratury Krajowej Roberta Tarsalewskiego
sprawy S. W.
oskarżonego o czyn z art. 158 § 3 k.k.,
z powodu zażalenia wniesionego przez oskarżonego
na postanowienie Sądu Najwyższego
z dnia 11 czerwca 2026 r., sygn. akt II KK 207/26,
o zastosowaniu tymczasowego aresztowania
na podstawie art. 437 § 1 k.p.k. w zw. z art. 538 § 2 k.p.k.
p o s t a n o w i ł
1. utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie;
2. zasądzić od Skarbu Państwa na rzecz adw. P. P. , Kancelaria
Adwokacka w W. 738 zł (siedemset trzydzieści osiem złotych), w tym
VAT, za udział w posiedzeniu w przedmiocie rozpoznania zażalenia
na postanowienie o zastosowaniu tymczasowego aresztowania, jako
wyznaczony z urzędu obrońca oskarżonego.
Tomasz Artymiuk
Jarosław Matras
Andrzej Tomczyk
UZASADNIENIE
II KZ 34/26
2
Postanowieniem z dnia 11 czerwca 2026 r. w sprawie o sygn. akt II KK 207/26 Sąd
Najwyższy na podstawie art. 258 § 1, 2 i 4 k.p.k. postanowił zastosować
tymczasowe aresztowanie m.in. wobec S. W. na okres 3 miesięcy, tj. do dnia 9
września 2026 r. W uzasadnieniu postanowienia wskazano, że oskarżonym (także
S. W.) za czyn im zarzucony grozi wymierzenie kary pozbawienia wolności powyżej
8 lat, a to, że uchylono w postępowaniu kasacyjnym wyroki obu orzekających w
sprawie sądów, nie oznacza, iż przestały istnieć podstawy do zastosowania
tymczasowego aresztowania z art. 249 § 1 k.p.k. Sąd Najwyższy podkreślił także,
że oskarżonym wymierzono kary po 7 lat pozbawienia wolności i wymierzenie w
powtórnym procesie tak samo surowej kary jest realnie prawdopodobne, a
uchylenie wyroków było spowodowane jedynie wadliwą obsadą sądu pierwszej
instancji. Ponadto, Sąd Najwyższy wskazał w uzasadnieniu postanowienia, że
oskarżeni byli poszukiwani na etapie postępowania przygotowawczego, co w
kontekście możliwości wymierzenia im surowej kary pozbawienia wolności,
skutkuje realną obawą utrudniania ponownego postępowania sądowego w postaci
ukrywania się lub innego bezprawnego postępowania.
Zażalenie na to postanowienie wniósł oskarżony S. W. , który nie formułując
zarzutu, wskazał, iż przebywa w areszcie śledczym już ponad 3 lata, a zatem
praktycznie połowę kary orzeczonej przez Sąd Okręgowy, a zastosowanie
tymczasowego aresztowania narusza przepisy art. 263 § 2 i 4 k.p.k. oraz pozbawia
go szans na przepustki oraz prawa do warunkowego przedterminowego zwolnienia
z odbycia reszty kary.
Sąd Najwyższy jako sąd odwoławczy zważył, co następuje.
Zażalenie nie jest zasadne. Fakt wniesienia zażalenia osobiście przez
oskarżonego musi skutkować totalną kontrolą zaskarżonego postanowienia (art.
427 § 2 k.p.k. a contrario w zw. z art. 427 § 1 k.p.k.). W tym układzie w pierwszej
kolejności podnieść trzeba, że choćby zeznania W. B. czy E. M. , jak i częściowo
wyjaśnienia samego oskarżonego, dają podstawę do uznania, że spełniona jest
przesłanka z art. 249 § 1 k.p.k. W odniesieniu zaś do innych podstaw do
stosowania tymczasowego aresztowania, to bezsporne jest, że spełniona jest
podstawa z art. 258 § 2 k.p.k., skoro oskarżonemu wyrokiem sądu I instancji
wymierzono karę 7 lat pozbawienia wolności, a oskarżony nie odbył z tej kary
II KZ 34/26
3
jeszcze nawet połowy. Jeśli na dodatek dostrzec, że oskarżony był poszukiwany
listem gończym, a ukrywając się po zaistnieniu zdarzenia posługiwał się przy tym
zdjęciem dowodu osobistego na inne nazwisko (ustalenia sądu pierwszej instancji –
str. 7 uzasadnienia) oraz korzystał z pomocy innej osoby w ukrywaniu się, to
oczywiste jest, iż spełniona jest także podstawa do stosowania tymczasowego
aresztowania wskazana w art. 258 § 1 pkt 1 i 2 k.p.k. W układzie procesowym, w
którym postępowanie sądowe zaczyna się od nowa, tylko tymczasowe
aresztowanie może zagwarantować sprawny tok tego postępowania, przynajmniej
na jego początku. Oczywiście, na każdym etapie postępowania sąd meriti będzie
badał czy konieczne jest stosowanie środków zapobiegawczych i ewentualnie
jakich, ale w obecnej fazie postępowania, a więc przy konieczności przekazania akt
sprawy do sądu pierwszej instancji i rozpoczęcia procesu na nowo wobec Ł. G. i S.
W., żaden inny środek zapobiegawczy nie zagwarantuje celu wskazanego w art.
249 § 1 k.p.k.
Argumenty przywołane w zażaleniu przez oskarżonego S. W. nie mają w tym
kontekście decydującego znaczenia, a Sąd Najwyższy jako sąd odwoławczy nie
dostrzega, aby istniały inne względy do niestosowania tymczasowego aresztowania
(por. art. 259 § 1-3 k.p.k.).
Z tych wszystkich powodów orzeczono jak w postanowieniu.
[J.J.]
[a.ł]
Tomasz Artymiuk
Jarosław Matras
Andrzej Tomczyk
