Sygn. akt II KZ 3/14
POSTANOWIENIE
Dnia 30 stycznia 2014 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Rafał Malarski
w sprawie R. K.,
po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w trybie art. 545 § 1 k.p.k. w zw. z
art. 530 § 3 k.p.k.,
w dniu 30 stycznia 2014 r.,
wspólnego zażalenia, wniesionego przez skazanego oraz jego kuratora,
na zarządzenie Przewodniczącego II Wydziału Karnego Sądu Apelacyjnego
z dnia 17 grudnia 2013 r., o odmowie przyjęcia wniosku o wznowienie
postępowania w sprawie Sądu Rejonowego w C., prawomocnie zakończonej
wyrokiem Sądu Okręgowego w P. z dnia 16 lutego 2011 r.
utrzymać w mocy zaskarżone zarządzenie.
UZASADNIENIE
Zaskarżonym zarządzeniem odmówiono skazanemu przyjęcia wniosku jego
kuratora o wznowienie postępowania z uwagi na to, że nie został on sporządzony i
podpisany przez adwokata. Zażalenie na to zarządzenie wspólnie wnieśli skazany
oraz jego kurator, kwestionując decyzję obrońcy z urzędu o braku podstaw do
wznowienia postępowania oraz o odmowie wyznaczenia kolejnego obrońcy z
urzędu celem sporządzenia i podpisania wniosku o wznowienie postępowania.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Wznowienie postępowania karnego – jako nadzwyczajny środek zaskarżenia
– objęty jest przymusem adwokacko-radcowskim. Oznacza to, że wniosek o
wznowienie postępowania musi być sporządzony i podpisany przez podmiot
2
profesjonalny (art. 545 § 2 k.p.k.). Przymus adwokacko-radcowski ma charakter
nieusuwalny, wobec czego żaden organ procesowy nie jest władny zwolnić stronę
od jego zrealizowania. W niniejszym postępowaniu skazanemu został wyznaczony
obrońca z urzędu, który stwierdził brak podstaw do skierowania wniosku o
wznowienie postępowania, w związku z czym sporządził i załączył do akt stosowną
opinię. Skazany niezadowolony z takiego stanowiska obrońcy wystąpił o
wyznaczenie mu innego obrońcy z urzędu, co spotkało się z decyzją odmowną,
którą w realiach niniejszej sprawy należało uznać za słuszną. Do opinii obrońcy nie
sposób bowiem było mieć jakichkolwiek zastrzeżeń. Utrwalonym w judykaturze jest
pogląd, że strona postępowania nie może oczekiwać wyznaczania kolejnych
obrońców z urzędu do czasu, aż znajdzie się obrońca, który podzieli jej
zapatrywania (por. post. SN: z dnia 21 listopada 2012 r., IV KZ 65/12, nr Lex
1228644; z dnia 26 marca 2013 r., V KZ 16/13, nr Lex 123884). Wyznaczenie
kolejnego obrońcy w postępowaniu mającym na celu skierowanie do rozpoznania
nadzwyczajnego środka zaskarżenia możliwe jest przy tym jedynie wtedy, gdy
ustanowiony obrońca z urzędu, sporządzając opinię o braku podstaw do wniesienia
takiego środka, uchybiłby swoim obowiązkom (por. post. SN: z dnia 10 września
2008 r., II KZ 43/08, R-OSNKW 2008, poz. 1776 CD; z dnia 3 listopada 2004 r., III
KZ 29/04, Lex nr 141313; z dnia 1 grudnia 1999 r., III KZ 139/99, Palestra 2000 r, z.
2-3, poz. 170). W niniejszej sprawie nie można stwierdzić, aby obrońca
przedstawiając opinię o braku podstaw do wznowienia postępowania naruszył
jakiekolwiek obowiązki zawodowe. Stąd żądania o wyznaczenie w postępowaniu
okołowznowieniowym oraz w postępowaniu zażaleniowym kolejnego obrońcy z
urzędu jawiły się w sprawie jako ewidentnie bezzasadne. Strona skarżąca powinna
przy tym raczej rozważyć w realiach niniejszej sprawy, o czym wspominał obrońca
z urzędu w swojej opinii, zwrócenie się do podmiotów określonych w art. 521 § 1
k.p.k. o ewentualne skierowanie kasacji nadzwyczajnej.
W niniejszej sprawie zwrócić należy także uwagę, że zaskarżone
zarządzenie zostało wydane po przeprowadzeniu czynności procesowych
polegających na wyznaczeniu skazanemu obrońcy z urzędu w celu sporządzenia i
podpisania wniosku o wznowienie postępowania, opracowaniu przez tego obrońcę
opinii o braku podstaw do złożenia wniosku oraz wezwaniu skazanego do usunięcia
3
braku formalnego w trybie art. 120 § 1 k.p.k. W tym zakresie postępowanie
przeprowadzone zostało prawidłowo.
Dlatego orzeczono jak w części dyspozytywnej postanowienia.
