II KZ 25/20

Sygn. akt II KZ 25/20

POSTANOWIENIE

Dnia 29 września 2020 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Małgorzata Gierszon

po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 29 września 2020 r., w sprawie skazanego T. M. o wydanie wyroku łącznego
‎zażalenia skazanego na zarządzenie Przewodniczącej X Wydziału Karnego Odwoławczego Sądu Okręgowego w W. z dnia 29 lipca 2020 r. , sygn. akt X Ka (…) o odmowie przyjęcia wniosku o sporządzenie i doręczenie uzasadnienia wyroku Sądu Okręgowego w W. z dnia 13 lipca 2020 r., wydanego w sprawie X Ka (…),

                                                    p o s t a n o w i ł

1.zaskarżone zarządzenie utrzymać w mocy;

2. przekazać wniosek skazanego z dnia 5 sierpnia 2020 r. o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie i doręczenie uzasadnienia wyroku sądu odwoławczego do rozpoznania Sądowi Okręgowemu w W. X Wydział Karny Odwoławczy jako właściwemu do jego rozpatrzenia.

UZASADNIENIE

W dniu 13 lipca 2020 r. Sąd Okręgowy w W. wyrokiem z dnia 13 lipca 2020 r., sygn. akt X Ka (…) utrzymał w mocy zaskarżony przez obrońcę skazanego T. M. wyrok łączny Sądu Rejonowego w W. z dnia 22 stycznia 2020 r. , sygn. akt IV K (…). Skazany nie był obecny na rozprawie apelacyjnej . Został o niej zawiadomiony i pouczony o treści art. 451 k.p.k., ale nie wnosił o doprowadzenie na tą rozprawę. Stawił się natomiast jego obrońca z wyboru. W dniu 28 lipca 2020 r. do Sądu Okręgowego w W. wpłynął – złożony przez skazanego w Areszcie Śledczym w W. w dniu 21 lipca 2020 r. – wniosek skazanego o „przesłanie uzasadnienia wyroku łącznego zapadłego w dniu 13 lipca 2020 r. Zarządzeniem z dnia 29 lipca 2020 r. Przewodnicząca X Wydziału Karnego Odwoławczego Sądu Okręgowego w W. odmówiła – na podstawie art. 422 § 1 k.p.k. przyjęcia wniosku jako złożonego po upływie terminu do jego złożenia , ten bowiem upłynął dla skazanego w dniu 20 lipca 2020 r.

Zarządzenie to zaskarżył skazany który podniósł, iż „złożył wniosek w terminie 7 dni od ogłoszenia wyroku , co bez problemu można potwierdzić sprawdzając zapis monitoringu , niestety Areszt Śledczy w W. wysłał jego list z opóźnieniem na co nie miał wpływu”.

Wniósł o pozytywne rozpatrzenie jego wniosku o sporządzenie i przesłanie mu uzasadnienia wyroku. Dołączył sporządzony w tym samym dniu co zażalenie wniosek o przywrócenia terminu do złożenia wniosku o uzasadnienie wyroku w którym podtrzymywał, iż przedmiotowy wniosek złożył w Areszcie w dniu 20 lipca 2020 r.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Zażalenie jest bezzasadne.

Nie ulega wątpliwości, że stosownie do treści art. 422 § 1 k.p.k. wniosek o sporządzenie pisemnego uzasadnienia wyroku skazany mógł skutecznie złożyć w terminie zawitym 7 dni od dnia ogłoszenia wyroku. Tymczasem adnotacja widniejąca na kopercie w którym został przesłany przedmiotowy wniosek dotycząca daty złożenia go w administracji Aresztu Śledczego stwierdza, że skazany wniosek ten złożył w dniu 21 lipca 2020 r. (k.196), to jest już po upływie zawitego terminu ,w ciągu którego mógł tej czynności dokonać. W tych warunkach zaskarżone zarządzenie (oceniając je według okoliczności stwierdzonych w dniu jego wydania) znajduje pełne uzasadnienie i opiera się na obowiązujących w tym względzie regulacjach.

Okoliczności przedstawione przez skarżącego w zażaleniu powyższej oceny- warunkowanej obowiązującymi przepisami - nie są obecnie w stanie samoistnie zmienić. Nie mogą bowiem w tym postępowaniu zmienić rygoryzmu tak w zakresie aktualizowania się dla uprawnionego prawa złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku z uzasadnienie, jak i sposobu liczenia terminu w ciągu którego może tą czynność zrealizować, wynikłego z obowiązywania przepisów karnej ustawy procesowej. Okoliczności te mogłyby mieć (ewentualnie) znaczenie w postępowaniu w przedmiocie przywrócenia terminu do dokonania wspomnianej czynności procesowej. To jednak dotychczas nie zostało przeprowadzone w związku z wniesionym przez skazanego wnioskiem dołączonym do zażalenia. Stąd też celowym było wydanie zawartego w pkt 2 sentencji rozstrzygnięcia.

Mając powyższe na uwadze, Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji.