II KZ 14/15

postanowienie SN – Sąd Najwyższy z dnia 2015-04-23

Dane orzeczenia

SygnaturaII KZ 14/15
Data orzeczenia2015-04-23
Rodzaj orzeczeniapostanowienie SN
SądSąd Najwyższy
WydziałIzba Karna Wydział II
SędziowieSSN Andrzej Ryński, SSN Andrzej Ryński (przewodniczący), SSN Andrzej Ryński (sprawozdawca)

Pełna treść orzeczenia

Sygn. akt II KZ 14/15

POSTANOWIENIE

Dnia 23 kwietnia 2015 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Andrzej Ryński

w sprawie z wniosku P. N.
o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Okręgowego w K. z dnia 27 marca 2012 r., sygn. akt IV Ka […]
po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu
w dniu 23 kwietnia 2015 r.,
zażalenia skazanego P. N. na zarządzenie Przewodniczącej II Wydziału Karnego Sądu Apelacyjnego w […] z dnia 10 marca 2015 r., sygn. akt II AKo […] o odmowie przyjęcia wniosku o wznowienie postępowania na podstawie art. 437 § 1 k.p.k. w zw. z art. 530 § 3 k.p.k. w zw. z art. 545 § 1 k.p.k.,

p o s t a n o w i ł

zaskarżone zarządzenie utrzymać w mocy.

UZASADNIENIE

Zaskarżonym zarządzeniem Przewodnicząca II Wydziału Karnego Sądu Apelacyjnego w […] odmówiła przyjęcia wniosku skazanego P. N. o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej prawomocnym wyrokiem Sądu Okręgowego w K. z dnia 27 marca 2012 r., sygn. akt IV Ka […] utrzymującym w mocy wyrok Sądu Rejonowego w K. z dnia 21 września 2011 r., sygn. akt II K […]. Argumentując treść rozstrzygnięcia Przewodnicząca II Wydziału Karnego Sądu Apelacyjnego w […] w ramach kontroli formalnej wniosku P.N. o wznowienie postępowania uznała, że nie wskazano w nim okoliczności, które mieszczą się w podstawach wznowieniowych określonych w art. 540 oraz 540 lit. a i b k.p.k.

Na powyższe zarządzenie zażalenie złożył skazany podnosząc, że został niesłusznie skazany za czyn z pkt II, podczas gdy współsprawcą czynów był P. S., który nie został objęty aktem oskarżenia. Skazany wskazał ponadto, że sędzia, którzy orzekał merytorycznie w sprawie, jest znajomym P. S. Do zażalenia skazany załączył kopię postanowienia w przedmiocie wyłączenia sędziego w innej sprawie z oskarżenia prywatnego przeciwko m. in. P. S.. Z treści tego postanowienia wynika, że sąd nie uwzględnił wniosku oskarżyciela prywatnego P.N. o wyłączenie sędziego A. D. od rozpoznania sprawy argumentując, że zarzuty oparte są jedynie na pogłoskach i nie są poparte żadnymi konkretami.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zażalenie skazanego P. N. nie zasługiwało na uwzględnienie.

Sąd Najwyższy w analizowanej sytuacji procesowej, w oparciu o wykładnię recypowanego do postępowania wznowieniowego art. 530 § 2 in fine k.p.k. (art. 545 § 1 k.p.k.), opowiada się za kontrolą warunków formalnych wniosku o wznowienie postępowania, celem stwierdzenia, czy we wniosku tym wskazano okoliczności wymienione w art. 540 i art. 540 a i b k.p.k. stanowiące podstawy wznowieniowe (por. postanowienia SN: z dnia 1 lipca 2010 r., IV KZ 39/10, OSNwSK 2010, z.1, poz. 1373, z dnia 28 maja 2009 r., III KZ 22/09, OSNKW 2009, z. 7, poz. 59). Występują również poglądy odmienne sprowadzające się do tezy, że nie można domagać się od skazanego podawania podstaw wznowienia, skoro wniosek o wznowienie objęty jest przymusem adwokacko – radcowskim (zob. postanowienie SN z dnia 13 września 2012 r., III KZ 67/12, LEX nr 1220908). Przenosząc te rozważania na grunt przedmiotowej sprawy oraz interpretując wniosek skazanego o wznowienie, w kontekście art. 118 k.p.k. trzeba stwierdzić, że skazany P. N. traktuje postępowanie wznowieniowe jako kolejną instancję do wzruszenia zapadłych w jego sprawie wyroków, podnosząc zarzuty charakterystyczne dla zwykłego środka odwoławczego i nie mieszczące się w podstawach wznowieniowych wymienionych w treści art. 540 oraz 540 lit. a i b k.p.k., co trafnie dostrzeżono w zaskarżonym zarządzeniu. Z treści zażalenia jednoznacznie wynika, że intencją wnioskodawcy nie jest kierowanie do Sądu wniosku o wznowienie postępowania, lecz złożenie kolejnej apelacji. W tej sytuacji zbędnym byłoby wzywanie wnioskodawcy do usuwania braków formalnych wniosku poprzez jego sporządzenie i podpisanie przez adwokata lub radcę prawnego, skoro sam skarżący nie jest w stanie wskazać podstaw wznowieniowych. Dlatego też słusznie, w oparciu o przepisy powołane w podstawie prawnej zaskarżonego rozstrzygnięcia, odmówiono przyjęcia wniosku skazanego o wznowienie postępowania.

Mając powyższe na uwadze, orzeczono jak w dyspozytywnej części postanowienia.

l.n

Zapytaj AI o to orzeczenie

Pytanie 1/2 (bez konta)