II KO 84/25
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w składzie:
Dnia 29 kwietnia 2025 r.
SSN Marek Pietruszyński
w sprawie D. S.
po rozpoznaniu na posiedzeniu w Izbie Karnej w dniu29 kwietnia 2025 r.
wniosku zawartego w postanowieniu Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 26
marca 2025 r., sygn. II AKzw 64/25 o przekazanie rozpoznania zażalenia na
postanowienie Sądu Okręgowego w Warszawie z dnia 18 grudnia 2024 r., sygn. XI
Kow 1851/24 w przedmiocie warunkowego zwolnienia, innemu sądowi
równorzędnemu w trybie art. 37 k.p.k.
na podstawie art. 37 k.p.k.
p o s t a n o w i ł:
wniosku nie uwzględnić.
UZASADNIENIE
Postanowieniem z dnia 26 marca 2025 r., sygn. II AKzw 64/25 Sąd
Apelacyjny w Warszawie zwrócił się do Sądu Najwyższego w trybie art. 37 k.p.k. o
przekazanie rozpoznania sprawy innemu sądowi równorzędnemu, uzasadniając to
niemożliwością utworzenia do rozpoznania przedmiotowej sprawy składu sądu
niezawisłego i bezstronnego w wymiarze obiektywnym, z uwagi na pomijanie grupy
sędziów tego Sądu Apelacyjnego, w tym sędziego referenta tej sprawy, w
losowaniu wszystkich spraw należących do właściwości tego sądu, co czyni ten
przydział nie losowym a arbitralnym i pozornym, naruszającym dobro wymiaru
sprawiedliwości.
II KO 84/25
2
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Wniosek nie jest zasadny.
Argumentacja Sądu występującego z wnioskiem w trybie art. 37 k.p.k. oparta
na okolicznościach dotyczących problemów natury organizacji pracy sędziów,
związanych z przydziałem spraw poszczególnym sędziom, a nie na okolicznościach
dotyczących możliwości obiektywnego rozpoznania przez wyznaczonego sędziego
przydzielonej mu konkretnej sprawy, zmierza w sposób niewątpliwy do
wypaczenie istoty art. 37 k.p.k.
Podnieść również należało, że w wystąpieniu w trybie art. 37 k.p.k. sędzia
ponownie zakwestionował obowiązujący podział czynności sędziowskich w Sądzie
Apelacyjnym w Warszawie, nie wykorzystując wskazanej mu w zarządzeniu
sędziego Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 13 marca 2025 r., sygn. II AKo
95/25 drogi postępowania dla dochodzenia roszczeń związanych ze wskazanym
podziałem czynności, co wzmacnia argumentację o niezasadności wystąpienia o
przekazanie rozpoznania tej sprawy innemu sądowi równorzędnemu.
Odstąpienie od zasady rozpoznawania sprawy przez sąd właściwy
miejscowo może nastąpić tylko w razie zaistnienia sytuacji jednoznacznie
świadczącej, że pozostawienie konkretnej sprawy, która wpłynęła do tego sądu, w
gestii tego sądu, sprzeciwiałoby się dobru wymiaru sprawiedliwości. Takich
przekonujących sytuacji uzasadniających skorzystanie z instytucji z art. 37 k.p.k.,
Sąd wnioskujący nie wykazał.
Wskazać należało, że przekazanie sprawy będzie możliwe, gdy ze względu
na dobro wymiaru sprawiedliwości cały sąd miejscowo właściwy jest nieodpowiedni
do rozpoznania konkretnej sprawy. Taka sytuacja w tej sprawie nie została ustalona.
Nie ma żadnych podstaw do twierdzenia, że cały Sąd Apelacyjny w Warszawie
znalazł się
w sytuacji,
która pozwalałby na uznanie,
iżbezstronności wszystkich sędziów tego sądu budzi poważne wątpliwości,
skutkujące koniecznością, ze względu na dobro wymiaru sprawiedliwości,
przekazania rozpoznania tej sprawy innemu sądowi równorzędnemu
W końcu wskazać należało, że z uwagi na wyjątkowy charakter instytucji
uregulowanej w art. 37 k.p.k., zbyt szerokie i swobodne jej stosowanie, zwłaszcza
II KO 84/25
3
przy uwzględnieniu takiej argumentacji jak podniesiono w wystąpieniu sądu, może
spowodować skutki wręcz sprzeczne z ratio legis tego przepisu, osłabiając
poczucie zaufania nie tylko do konkretnego sądu, ale i całego wymiaru
sprawiedliwości ( zob. postanowienie SN z 4 sierpnia 2000 r., II KO 156/00, Prok. I
Pr. 2001, nr 1, poz.9). Takiej interpretacji tej instytucji Sąd Najwyższy
zaakceptować nie może.
Z tych względów postanowiono jak na wstępie.
[J.J.]
[a.ł]
