II KO 81/26
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Jerzy Grubba
Dnia 29 lipca 2026 r.
w sprawie G. J.
po rozpoznaniu w Izbie Karnej
na posiedzeniu w dniu 29 lipca 2026r.
wniosku skazanej
o wznowienie postępowania zakończonego wyrokiem Sądu Apelacyjnego w
Lublinie z dnia 9 czerwca 2021r. (II AKa 89/20) utrzymującym w mocy wyrok Sądu
Okręgowego w Lublinie z dnia 2 grudnia 2019r. (IV K 332/18)
na podstawie art. 545§3 k.p.k
p o s t a n o w i ł:
1/ - odmówić przyjęcia wniosku o wznowienie postępowania
uznając go za oczywiście bezzasadny,
2/ - kosztami postępowania obciążyć Skarb Państwa.
UZASADNIENIE
Skazana G. J. pismem z dnia 16 czerwca 2026r. po raz kolejny wniosła o
wznowienia postępowania zakończonego wyrokiem Sądu Apelacyjnego w Lublinie
z dnia 9 czerwca 2021r. (II AKa 89/20) utrzymującym w mocy wyrok Sądu
Okręgowego w Lublinie z dnia 2 grudnia 2019r. (IV K 332/18).
Jak wynika z uzasadnienia tego wniosku skazana nie wskazuje jednak na
żadne okoliczności, które mogłyby stanowić przesłankę do wznowienia
II KO 81/26
2
postępowania w oparciu o art. 540 k.p.k., w szczególności na nowoujawnione
dowody, które nie byłyby znane sądom rozpoznającym jej sprawę.
Po raz kolejny wskazuje na to, że w procesie nie zapewniono jej takich praw
jakie mieliby obywatele Polski. Podaje, że wyrok który zapadł w sprawie jest zbyt
surowy oraz że wyłącznym sprawcą zabójstwa pokrzywdzonego był
współoskarżony M. W.. Podała też, że zasługiwała na nadzwyczajne złagodzenie
kary, a także że Sąd Okręgowy nie wziął pod uwagę nadmiernych roszczeń
rodzeństwa pokrzywdzonego. Na koniec zaś wskazał na długoletnie jej leczenie z
uwagi na uzależnienie od alkoholu.
Żadna jednak z tych okoliczności nie może być uznana za nową, nieznaną
sądom rozpoznającym sprawę, były one też zgłaszane w poprzednich wnioskach
o wznowienie postepowania, które Sąd Najwyższy rozpoznał w sprawach II KO
241/25, II KZ 61/26, czy II KK 95/22.
W uzasadnieniu swego wyroku Sądy obu instancji wskazały na bezpośredni
udział skazanej w znęcaniu się i biciu pokrzywdzonego oraz na to, że była ona
obecna podczas działań M. W. i akceptowała je, co więcej, była ich inicjatorem.
Żadne też okoliczności nie potwierdzają tego, że skazana była gorzej traktowana w
czasie procesu, gdyż jest obywatelką Białorusi. Jej proces toczył się razem ze
współoskarżonymi Polakami i nie sposób przyjąć, aby sytuacja wszystkich
współoskarżonych pod jakimkolwiek względem różniła się. Skazana była badana
psychiatrycznie, a badanie to wykluczyło jej niepoczytalność w czasie zdarzenia.
Sąd Apelacyjny dostrzegł też skruchę skazanej i przeproszenie rodziny
pokrzywdzonego, ale uznał, że nie są to okoliczności, które mogłyby wpłynąć na
złagodzenie kary. Natomiast postawa rodziny pokrzywdzonego i wysokość żądania
w zakresie zadośćuczynienia za śmierć P. T. nie mogły mieć jakiegokolwiek wpływu
na ustalenia w zakresie winy skazanej i wymierzonej jej kary pozbawienia wolności.
Mając na uwadze powyższe, Sąd Najwyższy nie znalazł podstaw do
stwierdzenia, że w omawianej sprawie zaistniały jakiekolwiek powody
uzasadniające wznowienie postępowania w trybie art. 540§1 pkt 2b k.p.k. Złożony
zatem w tym przedmiocie wniosek ocenić należy jako oczywiście bezzasadny.
Kierując się przedstawionymi względami, Sąd Najwyższy orzekł jak na
wstępie.
II KO 81/26
3
[J.J.]
[r.g.]
