II KO 62/15

Sygn. akt II KO 62/15

POSTANOWIENIE

Dnia 29 czerwca 2016 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Waldemar Płóciennik

w sprawie G. J.

skazanego z art. 294 § 1 k.k.

po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu

w dniu 29 czerwca 2016 r.,

z urzędu

kwestii umorzenia należności sądowych

na podstawie art. 206 § 2 w zw. z art. 51 § 1 k.k.w.

p o s t a n o w i ł

umorzyć należności sądowe w kwocie 20 (dwudziestu) złotych, którymi obciążono skazanego G. J. postanowieniem Sądu Najwyższego z dnia 8 kwietnia 2016 r. w sprawie II KO 62/15.

UZASADNIENIE

Przed Sądem Najwyższym toczyło się postępowanie z wniosku obrońcy skazanego G. J. o wznowienie postępowania karnego zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego w Łodzi z dnia 7 czerwca 2011 r., sygn. akt II AKa 108/11. Postanowieniem z dnia 8 kwietnia 2016 r., sygn. akt II KO 62/15, Sąd Najwyższy oddalił wniosek o wznowienie postępowania i obciążył skazanego kosztami sądowymi postępowania wznowieniowego w kwocie 20 złotych. Po zakończeniu postępowania wznowieniowego skazany był bezskutecznie wzywany do uiszczenia kwoty 20 złotych tytułem zwrotu wydatków postępowania wznowieniowego.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Kierowane do skazanego wezwania o zapłatę obciążającej go należności sądowej nie były podejmowane (na jednej z przesyłek odnotowano, że skazany nie mieszka pod wskazanym adresem). Z pisma Centrum Personalizacji Dokumentów MSWiA Wydziału Udostępniania Danych w W. z dnia 27 maja 2016 r. wynika, że brak jest danych o aktualnych adresach stałych i czasowych skazanego. Z kolei z informacji uzyskanej z Sekcji Wykonawczej Sądu Okręgowego w Łodzi wynika, że w aktach sprawy figuruje jako ostatni adres skazanego – adres, pod który kierowano wezwania; w aktach widnieją także inne adresy w Ł. i Z., jednak żaden z nich nie wiąże się ze stałym miejscem pobytu skazanego (notatka z dnia 30 maja 2016 r.)

W świetle powyższych okoliczności ewentualne zarządzenie egzekucji należności w wysokości 20 złotych, ze względu na jej koszty i przewidywaną bezskuteczność, oraz dalsze poszukiwania skazanego, z uwagi na związane z tym koszty, jawią się jako niecelowe,

Kierując się powyższym orzeczono, jak na wstępie.