Sąd Najwyższy
postanowienie SN z dnia 2018-08-08
Odpowiedź z cytowanymi przepisami i sygnaturami orzeczeń, bez zakładania konta.
Częste pytania:
Sprawdź, co z tego orzeczenia wynika dla Twojego stanu faktycznego.
Zapytaj za darmoTreść przepisu, jego omówienie i inne orzeczenia, które go stosują.
Sygn. akt II KO 39/18
POSTANOWIENIE
Dnia 8 sierpnia 2018 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Andrzej Tomczyk
w sprawie W. Ł.
oskarżonej o przestępstwo z art. 233 § 1 i 6 k.k.,
po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu
w dniu 8 sierpnia 2018 r.
wniosku Sądu Rejonowego w W.
z dnia 26 lipca 2018 r., sygn. akt II K …/15, o przekazanie sprawy do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu w trybie art. 37 k.p.k.,
p o s t a n o w i ł
przekazać sprawę do merytorycznego rozpoznania Sądowi Rejonowemu w G.
UZASADNIENIE
Sąd Rejonowy w W. postanowieniem z dnia 26 lipca 2018 r., sygn. akt II K ../15, wystąpił o przekazanie sprawy W.Ł. oskarżonej z art. 233 § 1 i 6 k.k., do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu, a mianowicie Sądowi Rejonowemu w G., podnosząc, że stan zdrowia oskarżonej uniemożliwia jej dojazd do tutejszego sądu. W uzasadnieniu tego postanowienia Sąd podkreślił, że ze względu na stan zdrowia wykazany w opinii dwóch biegłych psychiatrów W. Ł. może brać udział w rozprawie tylko przed sądem w pobliżu miejscu zamieszkania, tj. w Sądzie Rejonowym w G.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Wniosek Sądu Rejonowego w W. zasługuje na uwzględnienie.
Na wstępie przypomnieć należy, że korzystanie z właściwości delegacyjnej w trybie art. 37 k.p.k. może nastąpić wyjątkowo, jako odstępstwo od konstytucyjnej zasady rozpoznania sprawy przez właściwy sąd (art. 45 ust. 1 Konstytucji RP) w sytuacji, gdy zostanie wykazane przez sąd inicjujący to postępowanie, że dobro wymiaru sprawiedliwości wymaga takiego postąpienia (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 5 grudnia 2012 r., III KO 102/12, LEX nr 1231575). Zdaniem Sądu Najwyższego, w rozpoznawanej sprawie Sąd Rejonowy uczynił zadość wskazanemu standardowi i w sposób wystarczający wykazał istnienie okoliczności mieszczących się w pojęciu „dobro wymiaru sprawiedliwości”, użytym w dyspozycji art. 37 k.p.k., które w tym konkretnym wypadku wyczerpuje stan zdrowia oskarżonej uniemożliwiający prowadzenie rozprawy w Sądzie Rejonowym w W. (por. postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 12 sierpnia 2008 r., II KO 50/08, OSNwSK 2008/1/1625; z dnia 21 lipca 2011 r., III KO 51/11, LEX nr 860626).
Opinie biegłych z zakresu psychiatrii, przeprowadzone na wniosek Sądu Rejonowego, jednoznacznie potwierdziły, że oskarżona z uwagi na stan zdrowia nie nadaje się do udziału w czynnościach sądowych poza miejscem zamieszkania, ale może uczestniczyć w rozprawach przed Sądem Rejonowym w G. - blisko jej miejsca zamieszkania.
Zaniechanie decyzji o przekazaniu sprawy sądowi położonemu blisko miejsca zamieszkania oskarżonej, wobec charakteru jej schorzenia, z dużą dozą prawdopodobieństwa spowodowałoby tylko dalszą przewlekłość postępowania i pogłębiło ryzyko jego nieprzeprowadzenia, a stan taki nie służyłby dobru wymiaru sprawiedliwości.
Z tych powodów Sąd Najwyższy orzekł jak na wstępie.
kc
