II KO 115/21

postanowienie SN – Sąd Najwyższy z dnia 2022-01-11

Dane orzeczenia

SygnaturaII KO 115/21
Data orzeczenia2022-01-11
Rodzaj orzeczeniapostanowienie SN
SądSąd Najwyższy
WydziałIzba Karna Wydział II
SędziowieSSN Jerzy Grubba, SSN Jerzy Grubba (przewodniczący), SSN Jerzy Grubba (sprawozdawca)

Pełna treść orzeczenia

Sygn. akt II KO 115/21

POSTANOWIENIE

Dnia 11 stycznia 2022 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Jerzy Grubba

w sprawie D. G.

po rozpoznaniu w Izbie Karnej

na posiedzeniu w dniu 11 stycznia 2022r.

wniosku D. G.

o wznowienie postępowania zakończonego wyrokiem Sądu Okręgowego w Ł.

z dnia 19 marca 2020r. w sprawie XVIII K […],

zmienionym wyrokiem Sądu Apelacyjnego w […]

z dnia 13 listopada 2020r. w sprawie II AKa […],

na podstawie art. 545§3 k.p.k.

p o s t a n o w i ł:

1. odmówić przyjęcia wniosku o wznowienie postępowania z powodu jego oczywistej bezzasadności,

2. kosztami sądowymi postępowania wznowieniowego obciążyć Skarb Państwa.

UZASADNIENIE

Wnioskodawca D. G. wniósł o wznowienie postępowania zakończonego wyrokiem Sądu Okręgowego w Ł. z dnia 19 marca 2020r. w sprawie XVIII K […] zmienionym wyrokiem Sądu Apelacyjnego w […] z dnia 13 listopada 2020r. w sprawie II AKa […]. W treści tego wniosku autor wskazał na to, że prowadzone w tej sprawie postępowanie dotknięte było wadami, z których zasadniczą było ukrywanie dowodów ważnych dla odpowiedzialności skazanego przez prokurator D. A.-W..

Jak wynika z pisma skazanego z dnia 14 grudnia 2021r., złożył on już zawiadomienie o przestępstwie z art. 231§1 k.k. popełnionym przez wskazaną prokurator.

W tej sytuacji zauważyć trzeba, że co prawda jedną z przesłanek wznowienia postepowania jest to, że w związku z postępowaniem dopuszczono się przestępstwa, co mogło mieć wpływ na treść zapadłego w sprawie wyroku – art. 540§1 pkt 1 k.p.k., jednak zgodnie z dyspozycją art. 541§1 k.p.k. czyn powyższy, aby mógł skutecznie stać się powodem wznowienia postępowania musi być „ustalony prawomocnym wyrokiem skazującym”. Bezsprzecznie zaś taki wyrok dotąd nie zapadł.

W tej sytuacji wniosek złożony przez D. G. należało uznać za przedwczesny i oddalić go jako oczywiście bezzasadny, w trybie art. 545§3 k.p.k., bez wzywania wnioskodawcy do uzupełnienia jego braków formalnych, takich jak niesporządzenie go przez adwokata i brak opłaty. W konsekwencji nie było też podstaw do wyznaczania już obecnie wnioskodawcy obrońcy z urzędu dla potrzeb ewentualnego przyszłego postępowania wznowieniowego.

Brak było również w sposób oczywisty podstaw do wznowienia postępowania z urzędu, gdyż w sprawie nie zaistniał wskazywany przez skazanego powód o charakterze bezwzględnym. Nie było bowiem tak, że „w wydaniu wyroku z dnia 13 listopada 2020r. w Sądzie Apelacyjnym w […] brał udział sędzia, który uczestniczył w postępowaniu w I instancji w Sądzie Okręgowym w Ł.. Wyrok w przedmiotowej sprawie w Sądzie Okręgowym w Ł. wydali bowiem sędziowie SO P. W. i M. B. oraz ławnicy: H. C., M. C. i J. S., natomiast w Sądzie Apelacyjnym orzekali sędziowie SA I. D. i M. B. oraz del. SSO T. P..

W tej sytuacji i w tym zakresie wniosek uznano za oczywiście bezzasadny.

Kierując się przedstawionymi względami, Sąd Najwyższy orzekł jak na wstępie.

Zapytaj AI o to orzeczenie

Pytanie 1/2 (bez konta)