Sąd Najwyższy
postanowienie SN z dnia 2020-02-19
Odpowiedź z cytowanymi przepisami i sygnaturami orzeczeń, bez zakładania konta.
Częste pytania:
Sprawdź, co z tego orzeczenia wynika dla Twojego stanu faktycznego.
Zapytaj za darmoTreść przepisu, jego omówienie i inne orzeczenia, które go stosują.
Sygn. akt II KO 107/19
POSTANOWIENIE
Dnia 19 lutego 2020 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Barbara Skoczkowska
po rozpoznaniu w Izbie Karnej, na posiedzeniu w dniu 19 lutego 2020 r.
w sprawie I. S. oskarżonego o popełnienie przestępstwa z art. 300 § 2 k.k. w zw. z art. 12 § 1 k.k.
wniosku Sądu Rejonowego w R. o przekazanie sprawy do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu,
na podstawie art. 37 k.p.k.
postanowił:
nie uwzględnić wniosku.
UZASADNIENIE
Sąd Rejonowy w R. postanowieniem z dnia 3 grudnia 2019 r., wystąpił do Sądu Najwyższego z inicjatywą przekazania sprawy o sygn. akt II K […], dotyczącej oskarżonego I. S. innemu równorzędnemu sądowi z uwagi na dobro wymiaru sprawiedliwości.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Wniosek Sądu Rejonowego nie zasługuje na uwzględnienie.
Dobro wymiaru sprawiedliwości, o którym mowa w art. 37 k.p.k., przemawia za przekazaniem sprawy, innemu niż miejscowo właściwy, sądowi równorzędnemu wówczas, gdy zaistnieją okoliczności, które mogą wywierać realny wpływ na swobodę orzekania lub stwarzać uzasadnione przekonanie o braku warunków do rozpoznania sprawy w sposób obiektywny.
Sąd Rejonowy w R. nie wykazał, aby w przedmiotowej sprawie zaszyły wskazane powyżej okoliczności. Argumenty podniesione w uzasadnieniu wniosku, iż pokrzywdzonym w przedmiotowej sprawie jest właściwy Sąd Rejonowy, którego pracownikami są orzekający w nim sędziowie, a Prezes tego Sądu będący ich przełożonym jest jednocześnie podmiotem uprawnionym do reprezentacji tego Sądu, co wzbudza przekonanie w opinii publicznej o barku możliwości bezstronnego rozpoznania tej sprawy, nie zasługują na uwzględnienie. Prezentując taki tok rozumowania wnioskujący sąd całkowicie pominął bowiem to, że w niniejszej sprawie I. S. został oskarżony o popełnienie przestępstwa z art. 300 § 2 k.k. wynikającego bezpośrednio z niewykonania prawomocnych orzeczeń Sądów Rejonowych w R. i S. , a więc nieuiszczenia prawomocnie orzeczonej kary grzywny, czy też kosztów sądowych. W tym wypadku pokrzywdzonym jest Skarb Państwa reprezentowany jedynie przez Prezesa Sądu Rejonowego w R..
Z tych też względów postanowiono jak w sentencji postanowienia.
