II KK 625/23

wyrok SN – Sąd Najwyższy z dnia 2024-05-16

Dane orzeczenia

SygnaturaII KK 625/23
Data orzeczenia2024-05-16
Rodzaj orzeczeniawyrok SN
SądSąd Najwyższy
WydziałIzba Karna Wydział II
SędziowieSSN Andrzej Stępka, SSN Michał Laskowski, SSN Małgorzata Wąsek-Wiaderek, SSN Andrzej Stępka (przewodniczący), SSN Michał Laskowski (sprawozdawca)

Pełna treść orzeczenia

II KK 625/23

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 16 maja 2024 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Andrzej Stępka (przewodniczący)
SSN Michał Laskowski (sprawozdawca)
SSN Małgorzata Wąsek-Wiaderek

Protokolant Kinga Sternik

przy udziale prokuratora Prokuratury Krajowej Roberta Tarsalewskiego
w sprawie P. K., A. K., M. K. i S. K. ukaranych z art. 54 k.w.
po rozpoznaniu w Izbie Karnej na rozprawie
w dniu 16 maja 2024 r.,
kasacji wniesionych przez Prokuratora Generalnego - na korzyść
od wyroku Sądu Rejonowego w Rykach
z dnia 29 czerwca 2020 r., sygn. akt II W 155/20,

1. uchyla zaskarżony wyrok i uniewinnia P. K., A. K., M. K. i S. K. od zarzucanego im czynu;

2. kosztami procesu w sprawie obciąża Skarb Państwa.

[J.J.]

UZASADNIENIE

Wyrokiem nakazowym Sądu Rejonowego w Rykach z dnia 29 czerwca 2020r., sygn. II W 155/20, P. K. , A. K. , M. K. i S. K. uznani zostali za winnych tego, że w dniu 29 marca 2020 r. około godziny 12.30 w R. wspólnie z innymi osobami nie zastosowali się do zakazu gromadzenia się w miejscu publicznym, czym naruszyli przepisy Rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 24 marca 2020 r., w sprawie ogłoszenia na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu epidemii, to jest za winnych wykroczenia z art. 54 k.w. i za to ukarani zostali karami grzywny:

- P. K. w kwocie 600 zł,

- A. K. w kwocie 550 zł,

- S. K. w kwocie 800 zł,

- M. K. w kwocie 800 zł.

Wyrok ten nie został zaskarżony przez strony i uprawomocnił się w lipcu 2020 r.

Kasację od tego wyroku na podstawie art. 110 § 1 k.p.w. wniósł na korzyść wszystkich ukaranych Prokurator Generalny. Zarzucił wyrokowi rażące i mające istotny wpływ na treść orzeczenia naruszenie przepisów prawa materialnego – art. 54 k.w. w zw. z § 11a ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 20 marca 2020 r. w sprawie ogłoszenia na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu epidemii (Dz.U. z 2020 r., poz. 522), polegające na ich niewłaściwym zastosowaniu, w sytuacji gdy czyn przypisany obwinionym nie wyczerpywał znamion tego wykroczenia oraz rażące i mające istotny wpływ na treść orzeczenia naruszenie przepisu prawa materialnego – art. 54 k.w., polegające na orzeczeniu wobec obwinionych za popełnienie określonego w tym przepisie wykroczenia kar grzywien w wymiarze od 550 do 800 zł, podczas gdy wykroczenie to zagrożone jest karą grzywny do 500 zł.

Prokurator Generalny wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i uniewinnienie obwinionych od popełnienia przypisanego im wykroczenia.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Kasacja Prokuratora Generalnego okazała się zasadna. W sprawie tej doszło do obrazy prawa materialnego wskazanej w kasacji i polegającej na orzeczeniu kar grzywien w wysokościach przekraczających maksymalne zagrożenie przewidziane w art. 54 k.w. W pierwszej kolejności uznać jednak należy, że przypisane ukaranym zachowanie nie wyczerpywało w ogóle znamion wykroczenia z art. 54 k.w. Przepis ten jest normą blankietową i dopiero w powiązaniu z innymi przepisami o charakterze porządkowym może stanowić podstawę ukarania. Te inne przepisy wskazane zostały w treści wyroku nakazowego Sądu Rejonowego w Rykach jako rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 20 marca 2020 r. w sprawie ogłoszenia na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu epidemii (Dz.U. z 2020 r., poz. 522) i zawarty w nim zakaz gromadzenia się w miejscu publicznym. Przedmiotowe rozporządzenia zawiera w § 11a ust. 2 zakaz zgromadzeń, spotkań i zebrań z wyłączeniem osób najbliższych. W jednolitym, cytowanym w kasacji, orzecznictwie Sądu Najwyższego przyjmuje się, że podobne przepisy, wydane w celu ochrony zdrowia i zwalczania epidemii nie stanowią przepisów porządkowych w rozumieniu art. 54 k.w. Organ wydający przedmiotowe rozporządzenie wykroczył poza ramy ustawowego upoważnienia.

Ustalony stan faktyczny pozwalał jedynie na przyjęcie, że ukarani siedzieli na ławce i nie naruszali przepisów porządkowych. W tym stanie rzeczy podzielić należało argumentację zawartą w kasacji Prokuratora Generalnego i uwzględnić wniosek tej kasacji, uchylając zaskarżony wyrok i uniewinniając obwinionych od przypisanego im wykroczenia.

[J.J.]

[ms]

Michał Laskowski Andrzej Stępka Małgorzata Wąsek-Wiaderek

Zapytaj AI o to orzeczenie

Pytanie 1/2 (bez konta)