II KK 536/24
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Stanisław Stankiewicz
Dnia 16 lipca 2025 r.
w sprawie B.B.
skazanego z art. 258 § 1 k.k. i in.
po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 16 lipca 2025 r.,
wniosku obrońcy o wstrzymanie wykonania zaskarżonego kasacją
wyroku Sądu Apelacyjnego w Warszawie
z dnia 28 lipca 2020 r., sygn. akt II AKa 210/18,
zmieniającego wyrok Sądu Okręgowego w Warszawie
z dnia 7 czerwca 2017 r., sygn. akt XII K 127/15,
na podstawie art. 532 § 1 i 3 k.p.k.
p o s t a n o w i ł:
nie uwzględnić wniosku.
UZASADNIENIE
W złożonej przez obrońcę skazanego B.B. kasacji, niezależnie od
podniesionych zarzutów rażącej obrazy prawa procesowego, zawarty został
również wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego kasacją wyroku - do
czasu rozpoznania kasacji. W uzasadnieniu przedmiotowego wniosku oraz w
piśmie uzupełniającym jego motywację, obrońca wskazał na trudną sytuację
rodzinną B.B. i w jego ocenie brak wstrzymania wykonania zaskarżonego wyroku
mógłby spowodować nieodwracalne skutki dla najbliższych skazanego, którzy
mogą liczyć wyłącznie na jego pomoc i wsparcie.
II KK 536/24
2
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Wniosek obrońcy skazanego nie zasługiwał na uwzględnienie.
Na wstępie wskazać należy, iż zgodnie z art. 532 § 1 k.p.k., w razie
wniesienia kasacji Sąd Najwyższy może wstrzymać wykonanie zaskarżonego
orzeczenia, jak i innego orzeczenia, którego wykonanie zależy od rozstrzygnięcia
kasacji. Wstrzymanie wykonania orzeczenia ma niewątpliwie charakter wyjątkowy,
wprowadza bowiem odstępstwo od zasady niezwłocznej wykonalności
prawomocnych orzeczeń (vide art. 9 k.k.w.), a wobec tego nie podlega wykładni
rozszerzającej, zaś sam fakt wniesienia kasacji nie stanowi dostatecznej podstawy
do zastosowania tej szczególnej instytucji. Łączy się to bowiem z faktem, że
kasacja przysługuje od prawomocnego wyroku, a więc orzeczenia objętego
prawnym domniemaniem prawidłowości zawartych w nim rozstrzygnięć. Wprawdzie
przepis art. 532 § 1 k.p.k. nie formułuje przesłanek przemawiających za podjęciem
takiej decyzji, jednakże od dawna utrwalone jest stanowisko, że zastosowanie
instytucji wstrzymania wykonania orzeczenia, winno być uzasadnione szczególnymi
i jednoznacznymi w swej wymowie okolicznościami prowadzącymi do wniosku, że
wykonanie orzeczenia, przed rozpoznaniem skargi kasacyjnej spowodowałoby dla
skazanego wyjątkowo dolegliwe skutki i w zasadzie nieodwracalne skutki. Do
owych szczególnych okoliczności należy zaliczyć rangę i charakter postawionych
zarzutów kasacyjnych i ich widoczną już prima facie zasadność, a w związku z tym
wysokie prawdopodobieństwo uwzględnienia wniesionej skargi, gdyż w takiej
sytuacji wykonanie orzeczenia przed rozpoznaniem kasacji, zwłaszcza w zakresie
kary, spowodowałoby dla skazanego poważne i nieodwracalne następstwa.
Oceniając przedmiotowy wniosek przez pryzmat powyższych uwag,
stwierdzić należy, że na obecnym etapie postępowania, Sąd Najwyższy nie znalazł
racjonalnych podstaw do uznania, że w sprawie zaistniały przesłanki do
wstrzymania wykonania orzeczenia. Wprawdzie ranga sformułowanych w skardze
zarzutów jest niewątpliwie wysoka, jednakże dla uwzględnienia wniosku o
wstrzymanie wykonania prawomocnego wyroku, prawdopodobieństwo
uwzględnienia kasacji (konkretnego zarzutu) musiałoby być nieomal zbliżone do
pewności, oczywistości. Tymczasem na obecnym etapie postępowania można
II KK 536/24
3
jedynie powiedzieć, że niewątpliwie zasadność wniesionej na rzecz B.B. skargi,
zostanie szczegółowo i wnikliwie przeanalizowana przez Sąd Najwyższy na
rozprawie. Rzecz jasna takiej gruntownej oceny nie można dokonywać na
przedpolu merytorycznego rozpoznania kasacji w sytuacji, nie podnosi ona tego
rodzaju uchybień oraz argumentów, które w sposób oczywisty, a więc bez potrzeby
głębszego wnikania w całokształt materiałów sprawy, wskazywałyby na niebudzącą
wątpliwości, ewidentną ich zasadność, a tym samym nieomal realną pewność
uwzględnienia kasacji. Wobec tego przedmiotowy wniosek, w tej perspektywie, nie
zasługiwał na uwzględnienie.
Nadto, zarówno w piśmiennictwie, jak i w orzecznictwie Sądu Najwyższego
zwraca się uwagę, iż jako przesłanki do wstrzymania wykonania orzeczenia nie
mogą być podnoszone okoliczności dotyczące sytuacji osobistej,
czy rodzinnej strony, zaś takie okoliczności mogą być rozważane w płaszczyźnie
zastosowania odpowiednich instytucji prawa karnego wykonawczego, co nie leży w
gestii Sądu kasacyjnego (zob. D. Świecki, Kodeks postępowania
karnego. Komentarz, t. II Warszawa 2024; postanowienia SN: z 21 czerwca
2022 r., III KK 241/22; z 29 sierpnia 2024 r., IV KK 275/24).
Dostrzec także należy, że w pisemnej odpowiedzi na tę kasację prokurator
wniósł o jej oddalenie jako oczywiście bezzasadnej oraz nieuwzględnienie wniosku
o wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia.
W tym stanie rzeczy, nie przesądzając w żadnym stopniu kierunku
ostatecznego rozstrzygnięcia sprawy, które zapadnie po merytorycznym
rozpoznaniu kasacji obrońcy, Sąd Najwyższy doszedł do przekonania, że nie
zachodzą wystarczające podstawy przemawiające za uwzględnieniem wniosku o
zastosowanie wyjątkowej instytucji wstrzymania wykonania zaskarżonego
orzeczenia, przewidzianej w art. 532 § 1 k.p.k.
Mając powyższe względy na uwadze, orzeczono jak w sentencji.
[WB]
[r.g.]
II KK 536/24
4
