II KK 456/25
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w składzie:
Dnia 26 listopada 2025 r.
SSN Jerzy Grubba
na posiedzeniu w trybie art. 535§3 k.p.k.
po rozpoznaniu w dniu 26 listopada 2025 r.
w sprawie B.K.
skazanego za przestępstwo z art. 190§1 k.k. w zw. z art. 217§1 k.k. i art. 11§2 k.k.
z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego
od wyroku Sądu Okręgowego w Warszawie z dnia 15 maja 2025r., sygn. akt X Ka
324/25, zmieniającego w części wyrok Sądu Rejonowego dla Warszawy -Mokotowa
w Warszawie z dnia 12 listopada 2024r., sygn. akt XIV K 1179/22
postanowił:
1. oddalić kasację uznając ją za oczywiście bezzasadną,
2. zasądzić od Skarbu Państwa na rzecz adw. L.Z. – Kancelaria
Adwokacka w W. – kwotę 885,60 zł (osiemset osiemdziesiąt pięć
złotych i 60/100), w tym 23% VAT, tytułem wynagrodzenia dla obrońcy
wyznaczonego z urzędu, za sporządzenie i wniesienie kasacji
3. zwolnić skazanego od ponoszenia kosztów sądowych
postępowania kasacyjnego, obciążając nimi Skarb Państwa.
UZASADNIENIE
Kasacja wniesiona w imieniu skazanego jest bezzasadna w stopniu
oczywistym.
Na wstępie należy podnieść, że zgodnie z dyspozycją art. 523§1 k.p.k.
kasacja może być wniesiona tylko z powodu uchybień wymienionych w art. 439
II KK 456/25
2
k.p.k. lub innego rażącego naruszenia prawa, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ
na treść orzeczenia. Ponadto, na podstawie art. 523§2 k.p.k. kasację na korzyść
można wnieść jedynie w razie skazania oskarżonego za przestępstwo lub
przestępstwo skarbowe na karę pozbawienia wolności bez warunkowego
zawieszenia jej wykonania (ograniczenie to nie dotyczy jedynie kasacji opartej na
uchybieniach wymienionych w art. 439 k.p.k.).
Wobec wymierzenia skazanemu w niniejszej sprawie kary grzywny,
postawienie w kasacji zarzutu wystąpienia bezwzględnej przesłanki odwoławczej
określonej w art. 439§1 pkt 1 i 2 k.p.k. przesądziło o jej formalnej dopuszczalności.
Uchybienie o tak doniosłej randze miało zdaniem autora kasacji polegać na
„rozpoznaniu sprawy w II instancji przez skład nieprawidłowo obsadzony w osobie
nieuprawnionego do orzekania sędziego X. Y., co miało istotny wpływ na treść
wyroku”.
W uzasadnieniu kasacji jej autor odwołał się do orzecznictwa Europejskiego
Trybunału Praw Człowieka i Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, przede
wszystkim jednak w powyższym zakresie należy odwołać się do uchwały składu
siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 2 czerwca 2022r., sygn. akt I KZP 2/22.
W tezie 2 tej uchwały Sąd Najwyższy stwierdził, że „brak podstaw do
przyjęcia a priori, że każdy sędzia sądu powszechnego, który uzyskał nominację w
następstwie brania udziału w konkursie przed Krajową Radą Sądownictwa po 17
stycznia 2018 r., nie spełnia minimalnego standardu bezstronności i każdorazowo
sąd z jego udziałem jest nienależycie obsadzony w rozumieniu art. 439§1 pkt 2
k.p.k. Taka sytuacja zachodzi jedynie w stosunku do sędziów Sądu Najwyższego,
którzy otrzymali nominacje w takich warunkach”.
W uzasadnieniu kasacji nie podniesiono tymczasem żadnych obiektywnych
okoliczności, które dostarczyłyby przekonujących argumentów za przyjęciem,
że wskazany w zarzucie sędzia nie powinien brać udziału w omawianej sprawie,
zaś Sąd Najwyższy, analizując przebieg kariery zawodowej sędziego X. Y.,
omówiony w treści uchwały Krajowej Rady Sądownictwa nr [...] z dnia [...] 2019 r.,
nie dostrzegł takich okoliczności, które można by uznać za rzutujące na ocenę jego
bezstronności w niniejszej sprawie.
II KK 456/25
3
Dodać wypada jedynie, że postawy moralne osób decydujących się na udział
w procesie nominacyjnym prowadzonym przez organ o takim charakterze jak
tzw. Krajowa Rada Sądownictwa ukształtowana po 2018 r., nie mieszczą się
w kategorii zachodzenia bezwzględnych przesłanek odwoławczych.
W kontekście powyższych rozważań należało dojść do przekonania,
że w sprawie w istocie nie doszło do uchybienia o randze bezwzględnej przesłanki
odwoławczej, określonej w art. 439§1 pkt 2 k.p.k.
Na uchybienia o takim – bezwzględnym – charakterze, nie wskazał ponadto
skazany w kierowanych przez niego osobiście do Sądu Najwyższego pismach, a
tylko wówczas Sąd Najwyższy zobligowany byłby do uwzględnienia tych
okoliczności z urzędu. Wszelkie okoliczności podnoszone przez skazanego nie
miały wprost znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy.
To z kolei skutkowało uznaniem kasacji za bezzasadną w stopniu
oczywistym.
Skazanego, uwzględniając jego sytuację materialną, zwolniono od
ponoszenia kosztów sądowych postępowania kasacyjnego. Obrońcy
wyznaczonemu z urzędu przyznano natomiast wynagrodzenie według norm
przypisanych.
[WB]
[r.g.]
