II KK 428/25
WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Sąd Najwyższy w składzie:
Dnia 3 grudnia 2025 r.
SSN Paweł Kołodziejski
Protokolant Klaudia Binienda
w sprawie W.M.
ukaranego z art. 86 § 1a k.w. w zw. z art. 86 § 1 k.w.
po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w trybie art. 535 § 5 k.p.k. w zw. z art.
112 k.p.w.
w dniu 3 grudnia 2025 r.,
kasacji wniesionej przez Rzecznika Praw Obywatelskich na korzyść ukaranego
od prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego Lublin-Zachód w Lublinie
z dnia 13 lutego 2025 r., sygn. akt III W 16/25
uchyla zaskarżony wyrok
Rejonowemu Lublin-Zachód
rozpoznania.
i przekazuje
w Lublinie
sprawę Sądowi
do ponownego
UZASADNIENIE
Sąd Rejonowy Lublin-Zachód w Lublinie wyrokiem z dnia 13 lutego 2025 r.,
sygn. akt III W 16/25, uznał W.M. za winnego tego, że „w dniu 4 października 2024 r.
o godzinie 12.43 w L. na ulicy [...] będącej drogą publiczną, prowadząc pojazd marki
II KK 428/25
2
T. o nr rej. [...] bez uprzedniego sprawdzenia stanu technicznego pojazdu, nie
zachowując należytej ostrożności, tracąc panowanie nad pojazdem z powodu
zerwania wahacza, wjechał na przeciwległy pas ruchu doprowadzając do kolizji z
kierującą pojazdem C. o nr rej. [...], czym spowodował zagrożenie bezpieczeństwa w
ruchu drogowym, przy czym następstwem tego wykroczenia było spowodowanie
rozstroju zdrowia u kierującej pojazdem C. K.W.”, tj. popełnienia wykroczenia z art.
86 § 1a k.w. w zw. z art. 86 § 1 k.w., za które na podstawie art. 86 § 1a k.w. wymierzył
mu karę grzywny w wysokości 1.500 zł, orzekając jednocześnie w przedmiocie
kosztów sądowych.
Wyrok ten uprawomocnił się w dniu 21 lutego 2025 r. bez postępowania
odwoławczego.
Kasację od powyższego orzeczenia wniósł Rzecznik Praw Obywatelskich,
zaskarżając je w całości na korzyść ukaranego i zarzucając „rażące i mające istotny
wpływ na treść orzeczenia naruszenie prawa procesowego, tj. art. 366 § 1 k.p.k. i art.
410 k.p.k. w zw. odpowiednio z art. 70 § 5 k.p.w. i art. 82 § 1 zd. 2 k.p.w., polegające
na zaniechaniu wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności sprawy, tj. okoliczności
przedmiotowych co do następstw kolizji drogowej z dnia 4 października 2024 r„
warunkujących byt wykroczenia z art. 86 § 1a k.w., w sytuacji jednoczesnego braku
w materiale aktowym miarodajnych danych mających wskazywać, że wskutek
zdarzenia drogowego, o jakim mowa, u pokrzywdzonej spowodowany został rozstrój
zdrowia, co w konsekwencji doprowadziło do wydania kwestionowanego kasacją
wyroku skazującego, przypisującego obwinionemu popełnienie kwalifikowanej,
zagrożonej surowszą sankcją, postaci wykroczenia, stypizowanej w art. 86 § 1a k.w.,
mimo nieistnienia dostatecznych ku temu podstaw”. W konsekwencji Rzecznik Praw
Obywatelskich wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy
Sądowi Rejonowemu Lublin-Zachód w Lublinie do ponownego rozpoznania.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Kasacja okazała się oczywiście zasadna, co umożliwiło jej rozpoznanie w
trybie art. 535 § 5 k.p.k. w zw. z art. 112 k.p.w. na posiedzeniu w składzie
jednoosobowym (vide art. 15 § 4 k.p.w.).
II KK 428/25
3
Przepis art. 86 § 1a k.w. wprowadza typ kwalifikowany wykroczenia
spowodowania zagrożenia bezpieczeństwa w ruchu drogowym z uwagi na
następstwa czynu w postaci naruszenia czynności narządu ciała lub rozstroju
zdrowia innej osoby. Przypisanie surowszej odpowiedzialności z powyższego
przepisu wymaga zatem udowodnienia, że zachowanie sprawcy doprowadziło do
wskazanych dysfunkcji organizmu pokrzywdzonego. Tymczasem zgromadzony w
sprawie materiał dowodowy – na co trafnie zwrócił uwagę Rzecznik Praw
Obywatelskich – nie pozwala na poczynienie niebudzących wątpliwości ustaleń w
tym zakresie.
Z zeznań świadka K.W. nie wynika, aby kolizja drogowa w dniu 4 października
2024 r. miała negatywny wpływ na jej zdrowie (k. 20-21, 57). Okoliczności tej nie
potwierdziła również żadna z pozostałych osób przesłuchanych w sprawie (k. 24-25,
56-57). W aktach sprawy brak jest także dokumentacji wskazującej na to, że
pokrzywdzona po zdarzeniu korzystała z pomocy lekarskiej. Wprawdzie w notatce
urzędowej sporządzonej przez funkcjonariusza Policji w dniu 4 października 2024 r.
zawarto stwierdzenie, że K. W. została „przewieziona przez ZMR do szpitala w L. ul.
[...] z bólem szyi w trakcie dalszych badań specjalistycznych” (k. 1), niemniej jednak
ani oskarżyciel przed skierowaniem wniosku o ukaranie, ani sąd w toku
postępowania nie podjęli działań zmierzających do weryfikacji tych kwestii.
Tymczasem z przesłanego przez obwinionego do akt sprawy oświadczenia wynika,
że K.W. „również nie była poszkodowana, ale mocno przestraszona i wzięli ją na
badania i po wywiadzie wypuścili ją do swojego pojazdu” (k. 26). W toku
postępowania nie ustalono zatem czy pokrzywdzona rzeczywiście była
hospitalizowana, nie mówiąc już o tym, czy zdiagnozowano u niej jakikolwiek
uszczerbek na zdrowiu pozostający w związku przyczynowo-skutkowym z zaistniałą
kolizją drogową i czy stanowił on naruszenie czynności narządu ciała lub rozstrój
zdrowia w rozumieniu art. 86 § 1a k.w.
Zaniechanie przez Sąd Rejonowy Lublin-Zachód w Lublinie podjęcia
czynności dowodowych w tym zakresie skutkowało niewyjaśnieniem całokształtu
okoliczności istotnych dla prawidłowego wyrokowania i oparciem rozstrzygnięcia na
domniemaniu, że w wyniku kolizji drogowej spowodowanej przez W.M.
pokrzywdzona K.W. doznała rozstroju zdrowia, a w konsekwencji rażącym
II KK 428/25
4
naruszeniem przepisów art. 366 § 1 k.p.k. w zw. z art. 70 § 5 k.p.w. oraz art. 410
k.p.k. zw. z art. 82 § 1 zd. drugie k.p.w. Nie ulega przy tym wątpliwości, że
stwierdzone uchybienia miały charakter rażący i istotnie wpłynęły na treść zapadłego
orzeczenia w rozumieniu art. 111 k.p.w. Skutkowały bowiem przypisaniem W.M.
surowszej odpowiedzialności z art. 86 § 1a k.w. pomimo braku udowodnienia
wszystkich znamion strony przedmiotowej tego czynu.
Z tych względów, Sąd Najwyższy uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę
Sądowi Rejonowemu Lublin-Zachód w Lublinie do ponownego rozpoznania.
Procedując powtórnie sąd meriti ustali czy po kolizji drogowej w dniu 4 października
2024 r. pokrzywdzona korzystała z pomocy medycznej, a jeśli tak zabezpieczy
stosowną dokumentację i w razie potrzeby powoła biegłego, celem ustalenia
charakteru doznanych przez nią obrażeń ciała. Dopiero po wyjaśnieniu wszystkich
okoliczności sprawy dokona subsumpcji ustalonego stanu faktycznego pod
określoną normę prawa.
Kierując się powyższym, Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji wyroku.
[WB]
[r.g.]
