II KK 406/25
WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Sąd Najwyższy w składzie:
Dnia 5 listopada 2025 r.
SSN Michał Laskowski (przewodniczący, sprawozdawca)
SSN Tomasz Artymiuk
SSN Jerzy Grubba
w sprawie K.M.
skazanego z art. 207 § 1 k.k. w zb. z art. 157 § 2 k.k. i in.
po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu bez udziału stron (art. 535 § 5
k.p.k.),
w dniu 5 listopada 2025 r.
kasacji, wniesionej przez obrońcę
od wyroku Sądu Okręgowego w Warszawie
z dnia 13 stycznia 2025 r., sygn. akt X Ka 1169/24
zmieniającego wyrok Sąd Rejonowego dla Warszawy – Woli w Warszawie
z dnia 9 września 2024 r., sygn. akt IV K 1378/19,
1. uchyla punkt II zaskarżonego wyroku w zakresie, w jakim
utrzymano w mocy orzeczenie nawiązek na rzecz A.M. i A.M. oraz
w tej części wyrok Sądu Rejonowego dla Warszawy – Woli w
Warszawie;
2. zwraca oskarżonemu uiszczoną opłatę od kasacji;
3. kosztami sądowymi za postępowanie kasacyjne obciąża
Skarb Państwa.
II KK 406/25
2
UZASADNIENIE
Sąd Rejonowy dla Warszawy – Woli w Warszawie skazał K.M. na dwie kary
jednostkowe: 10 miesięcy pozbawienia wolności za popełnienie przestępstwa
znęcania się nad żoną oraz trójką małoletnich dzieci – dwóch córek i syna (art. 207
§ 1 k.k.) oraz naruszenia czynności narządu ciała syna trwający nie dłużej niż 7 dni
(art. 157 § 2 k.k.) i 9 miesięcy pozbawienia wolności za popełnienie przestępstwa
znęcania się nad żoną (art. 207 § 1 k.k.) i orzekł wobec niego karę łączną roku
pozbawienia wolności, której wykonanie zawiesił na okres próby 2 lat; zobowiązał
skazanego do przeproszenia żony, na podstawie art. 73 § 2 k.k. orzekł wobec niego
dozór kuratora, a na podstawie art. 46 § 2 orzekł nawiązkę na rzecz każdego z
pokrzywdzonych: żony i każdego z dzieci. Po rozpoznaniu apelacji obrońcy Sąd
Okręgowy w Warszawie, wyrokiem z 13 stycznia 2025 r., zmienił zaskarżony wyrok
Sądu pierwszej instancji i wyeliminował z opisu czynu znęcania się z punktu I wyroku
dwie pokrzywdzone córki skazanego, a w pozostałej części utrzymał w mocy wyrok
Sądu Rejonowego.
W kasacji od wyroku Sądu odwoławczego obrońca wskazał, że na tym etapie
postępowania doszło do zaistnienia bezwzględnej przyczyny odwoławczej z art. 439
§ 1 pkt 7 k.p.k. polegającej na tym, że po wyeliminowaniu z opisu czynu znęcania się
wobec dwóch małoletnich pokrzywdzonych, Sąd zaniechał zmiany pkt VI
zaskarżonego apelacją wyroku, w którym zasądzono nawiązki na rzecz tych
pokrzywdzonych czynem z art. 207 § 1 k.k. córek, co spowodowało sprzeczność w
treści orzeczenia uniemożliwiającą jego wykonanie.
W odpowiedzi na kasację prokurator Prokuratury Okręgowej w Warszawie
wniósł o uznanie jej jako oczywiście zasadnej.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Kasacja okazała się zasadna w stopniu oczywistym.
Ujawnione naruszenie prawa stanowiło bezwzględną przyczynę odwoławczą,
o której mowa w art. 439 § 1 pkt 7 k.p.k. Nie ma żadnych wątpliwości, że mamy do
II KK 406/25
3
czynienia z wewnętrzną sprzecznością orzeczenia, skoro w jego treści pozostają dwa
odrębne rozstrzygnięcia, których treść wyklucza wykonanie ich obu naraz, ponieważ
powodują przeciwstawne konsekwencje prawne. Analiza akt sprawy potwierdziła, że
tak stało się w sprawie K.M., w której po dokonaniu kontroli odwoławczej, Sąd ad
quem wyeliminował z opisu czynu znęcania w punkcie I zaskarżonego apelacją
wyroku dwie pokrzywdzone, a pozostawił bez zmian rozstrzygnięcie z pkt VI o
zapłacie nawiązek na ich rzecz.
W tej sytuacji nie pozostawało nic innego jak uchylić wyrok Sądu Okręgowego
w zaskarżonej części oraz w konsekwencji tego orzeczenia także stosowną część
wyroku Sądu pierwszej instancji w zakresie nawiązek zasądzonych na rzecz A.M. i
A.M.
Tomasz Artymiuk
[WB]
Michał Laskowski Jerzy Grubba
