II KK 37/23
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w składzie:
Dnia 8 kwietnia 2025 r.
SSN Andrzej Tomczyk
po rozpoznaniu 8 kwietnia 2025 r.,
w sprawie B. D.
skazanego za popełnienie przestępstwa z art. 156 § 1 pkt 2 k.k. i in.,
wniosku obrońcy z urzędu w przedmiocie zasądzenia dodatkowych kosztów
zastępstwa procesowego w postępowaniu kasacyjnym,
Postanowił
nie uwzględnić wniosku.
UZASADNIENIE
W niniejszej sprawie, Sąd Najwyższy wyrokiem z 15 lutego 2024 r., sygn. akt
II KK 37/23, na podstawie art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k. uchylił zaskarżony wyrok i
przekazał sprawę Sądowi Apelacyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania.
Tym samym wyrokiem zasądził od Skarbu Państwa na rzecz adw. P. H. z
Kancelarii Adwokackiej w W. kwotę 2400 zł, tytułem wynagrodzenia za
sporządzenie i wniesienie kasacji oraz obronę oskarżonego świadczoną z urzędu w
postępowaniu przed Sądem Najwyższym.
W dniu 16 września 2024 r. wpłynął do Sądu Najwyższego wniosek adw. P.
H. o uzupełnienie wyroku o zapis w zakresie podatku VAT.
II KK 37/23
2
Postanowieniem z 3 października 2024 r. Sąd Najwyższy nie uwzględnił tego
wniosku, podnosząc, że podwyższenie zasądzonego wynagrodzenia o stawkę 23%
VAT stawiałoby obrońcę z urzędu w korzystniejszej sytuacji niż ta, w której znalazł
się obrońca z wyboru.
W dniu 24 marca 2025 r. do Sądu Najwyższego wpłynął wniosek adw. P. H.
„o reasumpcję postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 3 października 2024 r.
nieuwzględniającego mojego wniosku z dnia 16.09.2024 r. o uzupełnienie wyroku
SN z dnia 15 lutego 2024 r. w przedmiocie kosztów obrony oskarżonego w
postępowaniu kasacyjnym świadczonej z urzędu w zakresie VAT.” W uzasadnieniu
podniósł, że obecne błędne rozstrzygnięcie Sądu Najwyższego uniemożliwia mu
wystawienie zgodnej z przepisami prawa faktury VAT i rozliczenie się z Sądem
Apelacyjnym w Warszawie za obronę z urzędu B. D. . Wobec tego obrońca wniósł
o reasumpcję postanowienia Sądu Najwyższego i uzupełnienie wyroku tego Sądu z
15 lutego 2024 r. zgodnie z jego wnioskiem z 16 września 2024 r.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Zgodnie z § 17 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia
3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów
nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. z 2023 r.,
poz. 2631) w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania wyroku w sprawie o sygn.
II KK 37/23, opłata za sporządzenie i wniesienie kasacji w sprawie, w której w
pierwszej instancji orzeczenie wydał sąd okręgowy wynosiła 600 zł. Z kolei w myśl
§ 17 ust. 2 pkt 6 cyt. rozporządzenia opłata za obronę przed Sądem Najwyższym
wynosiła 600 zł. Ponadto, stosownie do treści § 4 ust. 3 cyt. rozporządzenia
wskazane opłaty należałoby podwyższyć o kwotę podatku od towarów i usług
wyliczoną według stawki podatku obowiązującej dla tego rodzaju czynności na
podstawie przepisów o podatku od towarów i usług. Wobec tego należałoby
zasądzić adw. P. H. 1200 zł + 23% VAT, a więc w sumie 1476 zł.
Jednakże Sąd Najwyższy w wyroku z 15 lutego 2024 r., mając na uwadze
wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 27 lutego 2024 r., SK 90/22, stwierdzający
niezgodność z Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej regulacji prawnych w zakresie,
w jakim określały wówczas opłaty dla obrońcy z urzędu w wysokości niższej niż
stawki minimalne opłat dla obrońcy z wyboru, oparł swe rozstrzygnięcie o stawki
II KK 37/23
3
określone dla obrońcy z wyboru (obrona przed Sądem Najwyższym § 11 ust. 2 pkt
6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w
sprawie opłat za czynności adwokackie, Dz. U. z 2023 r., poz. 1964 – 1200 zł oraz
sporządzenie i wniesienie kasacji w sprawie, w której w pierwszej instancji
orzeczenie wydał sąd okręgowy § 11 ust. 3 pkt 2 cyt. rozporządzenia – 1200 zł), w
sumie 2400 zł. Jednocześnie nie zasądził powiększenia tej kwoty o podatek VAT,
gdyż zasądzenie kosztów w takiej wysokości stawiałoby obrońcę z urzędu w
znacznie korzystniejszej sytuacji niż ta, w której znalazłby się obrońca z wyboru.
Gdyby bowiem doszło do spełnienia żądania obrońcy, Sąd Najwyższy zasądziłby
2400 zł + 23%, czyli 2952 zł.
Wobec tego Sąd Najwyższy nie mógł uwzględnić wniosku obrońcy, uznając,
iż zasądzona wysokość kwoty dotyczącej kosztów obrony w postępowaniu
kasacyjnym świadczonej z urzędu w sprawie II KK 37/23 była prawidłowa i została
wyrażona brutto.
Z przytoczonych powodów Sąd Najwyższy orzekł jak na wstępie.
[J.J.]
[a.ł]
