II KK 350/25
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w składzie:
Dnia 17 grudnia 2025 r.
SSN Waldemar Płóciennik
w sprawie F.S.
skazanego z art. 56 § 1 k.k.s. w zb. z art. 62 § 2 k.k.s. w zb. z art. 61 § 1 k.k.s. w
zw. z art. 6 § 2 k.k.s. w zw. z art.7 § 1 k.k.s. przy zastosowaniu art. 37 § 1 pkt 1
k.k.s. i in.
po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu
w dniu 17 grudnia 2025 r.,
wniosku obrońcy skazanego o wstrzymanie wykonania orzeczenia,
p o s t a n o w i ł
wniosku nie uwzględnić.
UZASADNIENIE
Sąd Okręgowy w Radomiu, wyrokiem z dnia 21 lutego 2025 r. w sprawie V
Ka 587/20, po rozpoznaniu wywiedzionej przez obrońcę skazanego F.S. apelacji,
częściowo zmienił wyrok Sądu Rejonowego w Radomiu z dnia 23 czerwca 2020 r.,
II K 3406/19 i orzekł wobec skazanego karę roku i 2 miesięcy pozbawienia wolności.
We wniesionej kasacji, zaskarżając wyrok w całości, obrońca zarzucił rażące
naruszenie prawa, mające istotny wpływ na treść zaskarżonego wyroku, tj. art. 433
§ 1 k.p.k. w zw. z art. 440 k.p.k. i art. 37 § 1 pkt 1 k.k.s., wnosząc o uchylenie
zaskarżonego wyroku Sądu Okręgowego i przekazanie sprawy temu Sądowi do
ponownego rozpoznania w postępowaniu odwoławczym. Jednocześnie skarżący
wniósł o wstrzymanie wykonania orzeczenia.
II KK 350/25
2
Sąd Najwyższy rozważył, co następuje.
Instytucja wstrzymania wykonania orzeczenia jest odstępstwem od reguły z
art. 9 § 1 i 2 k.k.w., według której orzeczenie staje się wykonalne z chwilą
uprawomocnienia. Przyczyną, dla której możliwe jest jej zastosowanie są
nieodwracalnie niekorzystne dla skazanego skutki, które mogą wystąpić w sytuacji,
gdy orzeczenie jest lub ma być wykonane. Stanowisko Sądu Najwyższego w tym
przedmiocie pozostaje niezmienne i utrwalone. Zastosowanie instytucji z art. 532 §
1 k.p.k. winno być uzasadnione szczególnymi i jednoznacznymi w swej wymowie
okolicznościami prowadzącymi do wniosku, że wykonanie kary przed rozpoznaniem
skargi kasacyjnej spowodowałoby dla skazanego zbyt poważne, i w zasadzie
nieodwracalne, następstwa (m.in. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 18
listopada 2003 r., IV KK 347/03, czy z dnia 20 października 2022 r., II KK 473/22).
Użycie przez autora kasacji ustawowego zwrotu „rażącego naruszenia
prawa”, nie stanowi samo w sobie okoliczności, która niejako z „automatu”
skutkowałaby wstrzymaniem wykonania orzeczenia. O „rażącym naruszeniu prawa”,
jako podstawie zaskarżenia i korygowania orzeczeń w trybie kasacji, można mówić
tylko w odniesieniu do bardzo poważnego naruszenia prawa. Z kolei „inne rażące
naruszenie prawa”, w rozumieniu art. 523 k.p.k., to naruszenie prawa
porównywalne, jeśli chodzi o wagę i doniosłość konsekwencji, z naruszeniami
wymienionymi w art. 439 k.p.k. Naruszenie prawa może być ocenione jako rażące
w sytuacji, gdy sposób procedowania Sądu, względnie przyjęta przez Sąd
interpretacja przepisu albo sposób zastosowania przez Sąd prawa, są w sposób
oczywisty wadliwe.
Dokonując wstępnej kontroli kasacji, Sąd Najwyższy nie podziela stanowiska
skarżącego, iż wykonywanie kary przed rozstrzygnięciem kasacji, w perspektywie
treści zarzutów, byłoby uciążliwe i niesprawiedliwe biorąc pod uwagę „warunki i
właściwości osobiste skazanego, znaczny upływ czasu od daty popełnienia
zarzucanych mu czynów oraz oczywiste i rażące naruszenia prawa”.
Przeprowadzona jednak na tym etapie analiza zarzutów kasacyjnych nie przesądza
o kierunku ostatecznego rozstrzygnięcia sprawy. Rozstrzygnięcie to musi być
bowiem poprzedzone pogłębioną analizą i oceną podniesionych wniesionego
nadzwyczajnego środka zaskarżenia.
II KK 350/25
3
Mając powyższe na uwadze, Sąd Najwyższy orzekł jak na wstępie.
[WB]
[a.ł]
