II KK 35/21

Sygn. akt II KK 35/21

POSTANOWIENIE

Dnia 24 lutego 2021 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Wiesław Kozielewicz

po rozpoznaniu na posiedzeniu

w dniu 24 lutego 2021 r.,

sprawy A. B.
‎skazanego z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k. w zb. z art. 270 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. i innych
‎z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego
‎od wyroku Sądu Apelacyjnego w (…)
‎z dnia 31 sierpnia 2020 r., sygn. akt II AKa (…)
‎utrzymującego w mocy wyrok Sądu Okręgowego w W.
‎z dnia 19 czerwca 2019 r., sygn. akt V K (…)

oddala kasację jako oczywiście bezzasadną, a kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego obciąża skazanego.

UZASADNIENIE

Kasacja obrońcy skazanego A. B. jest oczywiście bezzasadna, co pozwoliło na oddalenie jej na posiedzeniu bez udziału stron, w trybie określonym w art. 535 § 3 k.p.k.

Na wstępie przypomnieć należy, iż kasacja strony, będąca przecież z definicji nadzwyczajnym środkiem zaskarżenia, może być skierowana wyłącznie przeciwko orzeczeniu sądu odwoławczego, zaś w kasacji trzeba wykazać, że to sąd odwoławczy popełnił uchybienie o randze bezwzględnej podstawy odwoławczej ( uchybienia wymienione w art. 439 k.p.k.), albo w inny sposób rażąco naruszył prawo, oraz wykazać, że zarzucane w kasacji naruszenie prawa mogło mieć istotny wpływ na treść zaskarżonego kasacją orzeczenia sądu odwoławczego ( czyli, iż uniknięcie przez sąd odwoławczy ewentualnych uchybień, na które wskazuje kasacja, musi nieodzownie stwarzać realną perspektywę wydania orzeczenia odmiennego w swojej treści, niż orzeczenie zaskarżone kasacją ). Nie jest dopuszczalne w kasacji podnoszenie zarzutu błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia.

Patrząc z tego punktu widzenia na zarzuty zawarte w kasacji obrońcy skazanego A. B. ( postawiono w niej sześć zarzutów ), należy podzielić pogląd Prokuratora Okręgowego w W. z pisemnej odpowiedzi na kasację ( pismo z dnia 9 grudnia 2020 r.), iż zarzuty te nie zasługują na uwzględnienie, gdyż podobnie jak apelacja, zmierzają do podważenia poczynionych w sprawie ustaleń faktycznych oraz stanowią polemikę obrońcy z oceną dowodów.

Pierwszy z podniesionych w kasacji zarzutów jest dosłownym powieleniem zarzutu zawartego w pkt. 2 apelacji, do którego Sąd Apelacyjny w (…) odniósł się na s. 9 pisemnego uzasadnienia wyroku z dnia 31 sierpnia 2020 r., sygn. akt II AKa (…), wskazując przyczyny przyjęcia kwalifikacji z art. 12 k.k. Uzasadnienie kasacji w tym zakresie dowodzi tylko, że jej Autor nie zgadza się z przyjętą kwalifikacją prawną, forsuje i powtarza jedynie swoją ocenę, że działanie A. B. winno zostać uznane za ciąg przestępstw, nie zaś czyn ciągły w myśl art. 12 k.k. Tymczasem nie ulega wątpliwości że rolą Sądu Najwyższego, jako sądu kasacyjnego, nie jest ponowne – "dublujące" kontrolę apelacyjną – rozpoznawanie zarzutów stawianych przez skarżącego orzeczeniu Sądu pierwszej instancji. Stwierdzenie ich zasadności ma znaczenie wyłącznie jako racja ewentualnego stwierdzenia zasadności i uwzględnienia zarzutu odniesionego do zaskarżonego kasacją orzeczenia sądu odwoławczego (por. np. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 18 listopada 1996 r., III KKN 148/96, OSNKW 1997, z. 1-2, poz. 12). Podkreślić w tym miejscu też trzeba, że nawet pobieżna lektura pisemnego uzasadnienia wyroku Sądu Apelacyjnego w (…) wskazuje jednoznacznie, że ten Sąd, działając jako organ odwoławczy, rozpoznał kwestie objęte zarzutem z pkt. 2 kasacji, a sposób w jaki to uczynił, nie narusza przepisu art. 433 § 2 k.p.k. w zw. z art. 457 § 3 k.p.k.

Podobnie, za oczywiście bezzasadne należy uznać pozostałe zarzuty kasacyjne ( zarzuty z pkt. 3 – 6 ), które sprowadzają się do twierdzenia, że Sąd Apelacyjny w (…) wadliwie, bądź nie dość precyzyjnie, rozpoznał apelacyjne zarzuty naruszenia prawa procesowego, błędu w ustaleniach faktycznych oraz rażącej niewspółmierności wymierzonej kary. Skarżący de facto kwestionuje w kasacji w ogóle prawidłowość przeprowadzonej przez Sąd Apelacyjny w (…) kontroli odwoławczej skazującego wyroku Sądu Okręgowego w W. z dnia 19 czerwca 2019 r., sygn. akt V K (…). Tymczasem uważna lektura pisemnego uzasadnienia wyroku Sądu Apelacyjnego w (…) pozwala na stwierdzenie, że stosownie do nakazu wynikającego z art. 433 § 2 k.p.k., ten Sąd rozważył wszystkie wnioski i zarzuty wskazane w środku odwoławczym – apelacji adw. M. L., obrońcy A. B., a następnie, realizując wymagania z art. 457 § 3 k.p.k. podał, czym kierował się wydając wyrok oraz dlaczego zarzuty i wnioski uznał za zasadne albo niezasadne. Wszystkie kwestie podniesione w apelacji, a następnie powtarzane w kasacji, były przedmiotem rozważań Sądu Apelacyjnego w (…). Odmienny punkt widzenia zaprezentowany w kasacji w istocie rzeczy ignoruje stanowisko Sądu Apelacyjnego w (…), który dokonał kontroli odwoławczej zaskarżonego, skazującego A. B., wyroku Sądu Okręgowego w W. Kasacja w rzeczywistości nie kwestionuje sposobu procedowania Sądu Apelacyjnego w (…), jako sądu odwoławczego, a więc skutecznie nie zarzuca naruszenia prawa procesowego, ani go nie uzasadnia, zmierza natomiast do niedopuszczalnego, na etapie postępowania kasacyjnego, ponowienia kontroli odwoławczej, na co trafnie zwrócono uwagę w odpowiedzi na kasację.

Na marginesie można jedynie zaznaczyć, że Sąd Apelacyjny w (…), działający w przedmiotowej sprawie jako sąd odwoławczy, nie dokonał również żadnej zmiany ustaleń faktycznych, a jedynie przeprowadził kontrolę oceny dowodów i ustaleń, których to czynności dokonał wcześniej Sąd I instancji, czyli Sąd Okręgowy w W. Wykazał przy tym, że ocena dowodów przeprowadzona przez Sąd Okręgowy w W. nie nosi cech dowolności, a mieści się w pełni w zasadach logiki, wiedzy i doświadczenia życiowego ( por. s. 7 – 9 pisemnego uzasadnienia zaskarżonego wyroku ).

Kierując się przedstawionymi motywami Sąd Najwyższy, z mocy art. 535 § 3 k.p.k., orzekł, jak w postanowieniu.