Sygn. akt II KK 333/13
POSTANOWIENIE
Dnia 12 grudnia 2013 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Krzysztof Cesarz
po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 12 grudnia 2013 r.
sprawy E. S.
uniewinnionej od zarzutów dokonania czynów z art. 212 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k.
z powodu kasacji wniesionej przez pełnomocnika oskarżycielki prywatnej
od wyroku Sądu Okręgowego w W.
z dnia 22 lipca 2013 r., .utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego z dnia 31
października 2012 r.,
na podstawie art. 531 § 1 k.p.k. w zw. z art. 530 § 2 k.p.k. i 529 k.p.k.
p o s t a n o w i ł :
1. pozostawić kasację bez rozpoznania,
2. obciążyć oskarżycielkę prywatną – L. B. kosztami
sądowymi postępowania kasacyjnego.
UZASADNIENIE
Sąd Rejonowy wyrokiem z dnia 31 października 2012 r., uniewinnił E. S. od
zarzutów dokonania dwóch czynów zakwalifikowanych z art. 212 § 2 k.k. w zw. z
art. 12 k.k.
Wyrokiem z dnia 22 lipca 2013 r., Sąd Okręgowy w W., po rozpoznaniu
apelacji wniesionej przez pełnomocnika oskarżycielki prywatnej – L. B., utrzymał w
mocy zaskarżony wyrok.
Kasację od wyroku Sądu odwoławczego złożyła pełnomocnik oskarżycielki
prywatnej, zarzucając „rażące naruszenie prawa procesowego, mające istotny
wpływ na treść wyroku, poprzez obrazę przepisu art. 439 § 1 pkt 9 k.p.k.,
2
polegającą na wydaniu przez Sąd II instancji wyroku co do istoty sprawy
(utrzymującego w mocy wyrok uniewinniający), w sytuacji, w której w dacie
wyrokowania nastąpiło przedawnienie karalności przestępstw zarzucanych
oskarżonej, co powinno skutkować umorzeniem postępowania apelacyjnego w
oparciu art. 17 § 1 pkt 6 k.p.k. w zw. z art. 439 § 1 pkt 9 k.p.k.”
Skarżąca się wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku i umorzenie
postępowania na podstawie art. 17 § 1 pkt 6 k.p.k.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Skargę należało pozostawić bez rozpoznania jako niedopuszczalną z mocy
ustawy. Trafnie zauważono w niej, że do przedawnienia w tej sprawie doszło
(najpóźniej) w dniu 6 marca 2013 r. W myśl art. 529 k.p.k. tylko wniesieniu i
rozpoznaniu kasacji na korzyść oskarżonego nie stoi na przeszkodzie m.in. ta
okoliczność wyłączająca postępowanie. Zatem, co oczywiste, niedopuszczalna z
mocy tego przepisu jest kasacja na niekorzyść oskarżonego, jeżeli w chwili jej
wniesienia istniała przeszkoda z art. 17 § 1 pkt 6 k.p.k.
Tylko więc na marginesie należy zasygnalizować, że Sąd Okręgowy uznał za
oczywiście bezzasadną apelację pełnomocnika oskarżycielki prywatnej, akcentując
w uzasadnieniu, że oskarżona nie wypełniła swoim zachowaniem znamion
zarzucanych jej czynów i dlatego słusznie została uniewinniona. Wobec tego
wykluczone było wydanie przez Sąd odwoławczy rozstrzygnięcia mniej
korzystnego, to jest uchylenie wyroku Sądu I instancji i umorzenie postępowania na
podstawie art. 439 § 1 pkt 9 k.p.k. W kasacji nie dostrzeżono również dyspozycji
art. 439 § 2 k.p.k., który stanowi, że uchylenie orzeczenia jedynie z powodu
określonego m.in. w art. 17 § 1 pkt 6 k.p.k., może nastąpić tylko na korzyść
oskarżonego. Rozstrzygnięcie Sądu odwoławczego miało więc oparcie nie tylko w
podzielonym przez ten Sąd przekonaniu o niewinności oskarżonej, ale i w
kategorycznym brzmieniu art. 439 § 2 k.p.k. (zob. też postanowienie Sądu
Najwyższego z dnia 4 listopada 2002 r., V KKN 240/01 – OSNKW 2003, z. 1 – 2,
poz. 16, T. Grzegorczyk: Kodeks postępowania karnego oraz ustawa o świadku
koronnym. Komentarz, Warszawa 2008, s. 938 – 939, D. Świecki (red.): Kodeks
postępowania karnego. Komentarz, Warszawa 2013, t. II, s. 463 – 464). Dlatego
3
nie wchodziło w rachubę postulowane unicestwienie wyroku aprobującego
uniewinnienie oskarżonej, przy pomocy niedopuszczalnej z mocy ustawy kasacji.
