II KK 310/26
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w składzie:
Dnia 5 sierpnia 2026 r.
SSN Andrzej Stępka
po rozpoznaniu w dniu 5 sierpnia 2026 r. na posiedzeniu bez udziału stron
w sprawie Ł.F. wniosku obrońcy skazanego
o wstrzymanie wykonania wyroku Sądu Okręgowego w Lublinie z dnia 27 stycznia
2026 r., sygn. akt XI Ka 1074/25, zmieniającego wyrok Sądu Rejonowego Lublin -
Zachód w Lublinie z dnia 12 sierpnia 2025 r., sygn. akt IX K 507/22,
na podstawie art. 532 § 1 k.p.k. a contrario
p o s t a n o w i ł
wniosku nie uwzględnić.
UZASADNIENIE
We wniosku o wstrzymanie wykonania orzeczenia podnosi się, że podstawy
kasacyjne są zasadne, zwłaszcza zarzut wystąpienia bezwzględnej podstawy
odwoławczej z art. 439 § 1 pkt 9 k.p.k. w odniesieniu do jednego z czynów, co w
znacznym stopniu wskazuje na wysokie prawdopodobieństwo uwzględnienia
kasacji. Nadto, zarzucane czyny miały miejsce ponad 6 lat temu, a w konsekwencji
„nie sposób twierdzić, iż koniecznym jest, w oparciu o jakiekolwiek podstawy, rychłe
wykonanie orzeczonej kary pozbawienia wolności. Ł.F. bowiem nadal jest osobą o
ustabilizowanym trybie życia i dobrej opinii w lokalnej społeczności, prowadzi
działalność gospodarczą oraz utrzymuje żonę, tym samym wstrzymanie wykonania
kary nie spowoduje naruszenia w zakresie celów orzeczonej kary”.
II KK 310/26
2
Wniosek złożony przez obrońcę skazanego nie zasługuje na uwzględnienie.
Instytucja wstrzymania wykonania wyroku określona w art. 532 § 1 k.p.k. ma
charakter wyjątkowy, a potrzeby jej zastosowania nie może uzasadniać sama
czynność wniesienia kasacji. Potrzeba ta aktualizuje się dopiero w istocie wówczas,
gdy bądź to (niezależnie od przyszłego rozstrzygnięcia co do zasadności skargi
kasacyjnej) już wcześniej można stwierdzić zaistnienie istotnych powodów do
uznania słuszności tej kasacji, bądź też wówczas, gdy strona wykaże odrębnie
istnienie szczególnych okoliczności powodujących, że wykonywanie lub wykonanie
orzeczenia pociągałoby za sobą wyjątkowo dolegliwe i w zasadzie nieodwracalne
skutki.
Należy wskazać, że powołanie się na treść zarzutów nie może być uznane
za wystarczające dla przyjęcia, iż konieczne jest wstrzymanie wykonania
prawomocnie orzeczonej kary pozbawienia wolności. Wykonywany jest bowiem
wyrok już prawomocny, a kasacja jest nadzwyczajnym środkiem zaskarżenia już
wykonalnego orzeczenia i nie ma ona skutku suspensywnego. Nie może ten
argument automatycznie przesądzać o tym, że na pierwszy rzut oka istnieje
podstawa do odstąpienia od domniemania trafności ocen i ustaleń przyjętych za
podstawę prawomocnego wyroku już na etapie rozpoznawania niniejszego wniosku.
Należy podkreślić, że przedmiotem rozważań związanych z oceną przez Sąd
Najwyższy zasadności złożonego w trybie art. 532 § 1 k.p.k. wniosku o
wstrzymanie wykonania orzeczenia nie może być przecież całościowa i
merytoryczna ocena trafności i zasadności podniesionych w kasacji zarzutów, gdyż
ta może zostać rozstrzygnięta dopiero w trakcie rozpoznawania tego
nadzwyczajnego środka zaskarżenia.
W odniesieniu do zarzutu podnoszącego wystąpienie uchybienia z art. 439 §
1 pkt 9 k.p.k. trzeba wskazać, że dla uwzględnienia wniosku o wstrzymanie
wykonania prawomocnego wyroku prawdopodobieństwo uwzględnienia kasacji
(konkretnego zarzutu) musiałoby mieć charakter oczywistości. W niniejszej sprawie
kwestia ewentualnego wystąpienia bezwzględnej podstawy odwoławczej z art. 439
§ 1 k.p.k. wymaga przeprowadzenia analizy akt sprawy i nie jawi się jako
jednoznaczna.
II KK 310/26
3
Sąd Najwyższy nie neguje złożonej sytuacji rodzinnej i osobistej skazanego,
jednakże okoliczności te mogą być wzięte pod uwagę w razie skorzystania przez
niego z instytucji prawa karnego wykonawczego. Innymi słowy, tego rodzaju
sytuacja może być ewentualnie przesłanką do ubiegania się o udzielenie przerwy w
odbywaniu kary pozbawienia wolności w przypadku osadzenia w zakładzie karnym
(art. 153 k.k.w.).
Mając powyższe na uwadze, Sąd Najwyższy orzekł jak na wstępie.
[WB]
[r.g.]
