II KK 306/23

wyrok SN – Sąd Najwyższy z dnia 2023-11-07

Dane orzeczenia

SygnaturaII KK 306/23
Data orzeczenia2023-11-07
Rodzaj orzeczeniawyrok SN
SądSąd Najwyższy
WydziałIzba Karna Wydział II
SędziowieSSN Tomasz Artymiuk, SSN Małgorzata Gierszon, SSN Kazimierz Klugiewicz, SSN Kazimierz Klugiewicz (przewodniczący), SSN Kazimierz Klugiewicz (sprawozdawca)

Pełna treść orzeczenia

II KK 306/23

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 7 listopada 2023 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Kazimierz Klugiewicz (przewodniczący, sprawozdawca)
SSN Tomasz Artymiuk
SSN Małgorzata Gierszon

Protokolant Klaudia Binienda

w sprawie M.P.,

oskarżonego z art. 209 § 1a k.k.,

po rozpoznaniu w Izbie Karnej, na posiedzeniu w trybie art. 535 § 5 k.p.k.,

w dniu 7 listopada 2023 r.,

kasacji, wniesionej przez Prokuratora Generalnego na korzyść oskarżonego

od wyroku Sądu Rejonowego w Sokołowie Podlaskim

z dna 14 lipca 2022 r., sygn. akt II K 520/21,

uchyla zaskarżony wyrok i na podstawie art. 17 § 1 pkt 7 k.p.k. postępowanie w sprawie umarza, a jego kosztami obciąża Skarb Państwa.

UZASADNIENIE

Sąd Rejonowy w Sokołowie Podlaskim wyrokiem z dnia 14 lipca 2022 r., sygn. akt II K 520/21, uznał M.P. za winnego tego, że w okresie od 1 stycznia 2021 r. do 31 lipca 2021 r. w K., gm. S., woj. […] uchylał się od wykonywania ciążącego na nim obowiązku alimentacyjnego na rzecz syna D.P., określonego co do wysokości wyrokiem Sądu Rejonowego w Sokołowie Podlaskim z dnia 6.04.2009 r. na kwotę 800 zł miesięcznie, przez co spowodował zaległość alimentacyjną i niemożność zaspokojenia podstawowych potrzeb życiowych syna,

tj. przestępstwa z art. 209 § 1a k.k., za które wymierzono mu karę 5 miesięcy pozbawienia wolności.

Powyższy wyrok nie został zaskarżony apelacją przez którąkolwiek ze stron i uprawomocnił się w dniu 22 lipca 2022 r.

Od tego wyroku kasację na korzyść oskarżonego wniósł Prokurator Generalny, podnosząc zarzut rażącego i mającego istotny wpływ na treść wyroku naruszenia przepisów prawa karnego procesowego, a mianowicie art. 366 § 1 k.p.k. oraz art. 17 § 1 pkt 7 k.p.k., polegającego na zaniechaniu wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności sprawy, dotyczących uprzedniej karalności oskarżonego, co doprowadziło do skazania M.P. wyrokiem z dnia 14 lipca 2022 r., sygn. akt II K 520/21, za czyn z art. 209 § 1a k.k., popełniony w okresie od 1 stycznia 2021 r. do 31 lipca 2021 r., podczas gdy za tożsamy występek, popełniony na szkodę tego samego małoletniego pokrzywdzonego, zawierający się w granicach czasowych: od 1 marca 2020 r. do 31 lipca 2021 r., oskarżony został już uprzednio prawomocnie skazany wyrokiem Sądu Rejonowego w Sokołowie Podlaskim z dnia […] 2021 r., sygn. akt […], co stanowi bezwzględną przyczynę uchylenia orzeczenia, określoną w art. 439 § 1 pkt 8 k.p.k.

Wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i umorzenie postępowania na podstawie art. 17 § 1 pkt 7 k.p.k.

Sąd Najwyższy rozważył, co następuje.

Kasacja jest oczywiście zasadna, co uprawniało do jej rozpoznania na posiedzeniu w trybie art. 535 § 5 k.p.k.

W sprawie nie budzi wątpliwości to, że Sąd orzekający, w wyniku braku zweryfikowania sytuacji prawo-karnej M.P., w dacie wydawania wyroku, nie dostrzegł, że wcześniejszym prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w Sokołowie Podlaskim z dnia […] 2021 r., sygn. akt […], oskarżony został uznany za winnego przestępstwa z art. 209 § 1a k.k., popełnionego w tym samym miejscu, w tych samych okolicznościach i wobec tego samego pokrzywdzonego – swojego syna D.P., co wobec aktualizacji zakazu ne bis in idem obligowało ten Sąd do umorzenia postępowania. Wprawdzie we wcześniejszym wyroku data początkowa przestępstwa niealimentacji to 1 marca 2020 r., zaś w późniejszym wyroku zaskarżonym rozpoznawaną kasacją tę cezurę czasową określono na 1 stycznia 2021 r., jednakże pomimo tej rozbieżności czasowej (datę końcową w obydwu ww. wyrokach określono na 31 lipca 2021 r.), wszystkie okoliczności faktyczne sprawy prowadzą do uznania, że w obu postępowaniach osądzono ten sam czyn.

Zaniechanie zbadania uprzedniej karalności oskarżonego, zgodnie z obowiązkiem wynikającym z art. 366 § 1 k.p.k., doprowadziło do wydania orzeczenia dotkniętego uchybieniem rangi bezwzględnej przyczyny odwoławczej, określonej w art. 439 § 1 pkt 8 k.p.k. Konieczne stało się zatem jego uchylenie i na podstawie art. 17 § 1 pkt 7 k.p.k. umorzenie postępowania w sprawie.

Mając na uwadze powyższe rozważania, Sąd Najwyższy orzekł jak w wyroku.

[SzK]

[ms]

Zapytaj AI o to orzeczenie

Pytanie 1/2 (bez konta)