Sygn. akt II KK 281/13
WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 30 października 2013 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Józef Dołhy (przewodniczący)
SSN Jerzy Grubba
SSN Dariusz Świecki (sprawozdawca)
Protokolant Marta Brylińska
w sprawie B. W.
ukaranego za wykroczenie z art. 86 § 1 kw
po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w trybie art. 535 § 5 kpk w zw. z art.
112 kpw
w dniu 30 października 2013 r.,
kasacji, wniesionej przez Rzecznika Praw Obywatelskich na korzyść ukaranego
od wyrok nakazowego Sądu Rejonowego w W.
z dnia 15 czerwca 2012 r.,
uchyla zaskarżony wyrok nakazowy i przekazuje sprawę
Sądowi Rejonowemu w W. do
ponownego rozpoznania.
UZASADNIENIE
Wyrokiem nakazowym z dnia 15 czerwca 2012 r., Sąd Rejonowy w W. uznał
obwinionego B. W. za winnego tego, że w dniu 20 stycznia 2012 r. w W., w strefie
2
ruchu przy ul. A. J. 179, kierując pojazdem ciężarowym z naczepą marki Wielton
nie zachował szczególnej ostrożności, doprowadzając do kolizji z zaparkowanym
pojazdem marki Ford Focus, czym spowodował zagrożenie bezpieczeństwa w
strefie ruchu, tj. o wykroczenie z art. 86 § 1 k.w. i za to na podstawie tego przepisu
wymierzył mu grzywnę w wysokości 600 zł.
Od tego prawomocnego wyroku nakazowego kasację na korzyść
ukaranego wniósł Rzecznik Praw Obywatelskich zaskarżając go w całości i zarzucił
rażące naruszenie prawa procesowego, to jest art. 93 § 2 k.p.w., mogące mieć
istotny wpływ na jego treść, a polegające na przyjęciu, że okoliczności
przypisanego ukaranemu czynu i jego wina nie budzą wątpliwości i w konsekwencji
wydaniu wyroku nakazowego, podczas gdy w świetle dowodów dołączonych do
wniosku o ukaranie, zarówno wina, jak i okoliczności czynu zarzucanego
obwinionemu budziły poważne wątpliwości, co winno skutkować skierowaniem
sprawy do rozpoznania na rozprawie i wyjaśnieniem wszystkich istotnych dla
merytorycznego rozstrzygnięcia okoliczności. W konkluzji skarżący wniósł o
uchylenie zaskarżonego wyroku Sądu Rejonowego i przekazanie sprawy temu
Sądowi do ponownego rozpoznania.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Kasacja jest oczywiście zasadna i podlega uwzględnieniu na posiedzeniu w
trybie art. 535 § 5 k.p.k. w zw. z art. 112 k.p.w. Doszło bowiem do rażącego
naruszenia art. 93 § 2 k.p.w., co mogło mieć istotny wypływ na treść orzeczenia
(art. 111 k.p.w.). Słusznie skarżący zarzucił, że nie zostały spełnione wskazane w
tym przepisie warunki do wydania wyroku nakazowego. Przepis ten wymaga, aby
okoliczności czynu i wina obwinionego nie budziły wątpliwości. Natomiast takim
warunkiem nie jest przyznanie się do zarzucanego czynu. Tym samym
nieprzyznanie się do dokonania czynu nie jest formalną przeszkodą do wydania
wyroku nakazowego, jeżeli wina obwinionego nie budzi wątpliwości. Użyte w art.
93 § 2 k.p.w. określenie „wina” ma tu autonomiczne znaczenie i obejmuje zarówno
winę w znaczeniu procesowym, czyli sprawstwo (art. 5 § 1 k.p.k. w zw. z art. 8
k.p.w.), jak i całokształt przesłanek przypisania odpowiedzialności za wykroczenie
przewidzianych w prawie materialnym (art. 1 § 1 i 2 k.w.).
W rozpoznawanej sprawie wina obwinionego budzi jednak wątpliwości,
3
zważywszy że nie przyznał się on do zarzucanego czynu, a brak jest innych
dowodów, które by w sposób jednoznaczny wskazywały na jego sprawstwo.
Wobec tego nie zostały spełnione przesłanki z art. 93 § 2 k.p.w. do wydania wyroku
nakazowego.
Z tych też względów Sąd Najwyższy uchylił zaskarżony wyrok nakazowy i
przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. W tym postępowaniu konieczne
będzie skierowanie sprawy na rozprawę celem wyjaśnienia wątpliwości co do
sprawstwa obwinionego.
Z tych wszystkich względów Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji.
