II KK 280/26
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Jerzy Grubba
Dnia 29 lipca 2026 r.
na posiedzeniu w trybie art. 535§3 k.p.k.
po rozpoznaniu w dniu 29 lipca 2026 r.
w sprawie W.J.
o wyrok łączny
z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego
od wyroku Sądu Okręgowego w Warszawie z dnia 18 listopada 2025r., sygn. akt X
Ka 676/25, zmieniającego w części wyrok Sądu Rejonowego w Piasecznie z dnia 3
marca 2025r., sygn. akt II K 1134/24
postanowił:
1. oddalić kasację uznając ją za oczywiście bezzasadną,
2. obciążyć skazanego kosztami sądowymi postępowania
kasacyjnego.
UZASADNIENIE
Kasacja wniesiona w imieniu skazanego jest bezzasadna w stopniu
oczywistym.
W pierwszym jej zarzucie wskazano na wystąpienie w sprawie bezwzględnej
przesłanki odwoławczej z art. 439§1 pkt 2 k.p.k. spowodowanej wydaniem wyroku
przez nienależycie obsadzony Sąd II instancji, albowiem w składzie orzekającym
zasiadali sędziowie mianowani na swoje stanowiska w wadliwej procedurze
II KK 280/26
2
nominacyjnej przed organem niespełniającym konstytucyjnych wymogów
stawianych Krajowej Radzie Sądownictwa, tj. sędzia X. Y. i sędzia X.1 Y.1
Zarzutowi temu nie można jednak przypisać cechy zasadności.
Przede wszystkim zauważyć trzeba, że w powyższym zakresie autor kasacji
odwołał się do orzecznictwa Sądu Najwyższego, tj. uchwały składu połączonych Izb
Sądu Najwyższego - Cywilnej, Karnej oraz Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia
23 stycznia 2020r., sygn. akt BSA 1-4110-1/20, oraz uchwały wydanej w składzie
siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 2 czerwca 2022r., sygn. akt I KZP 2/22.
Dostrzec jednak należy, że wymienieni w zarzucie Sędziowie do konkursu przed
tzw. KRS przystąpili już w 2018 r., a zatem na niemalże dwa lata przed wydaniem
pierwszej uchwały Sądu Najwyższego dotyczącej omawianej problematyki, zaś
sama uchwała Krajowej Rady Sądownictwa nr [...] wydana została […] 2019 r.
Brak jest w sprawie także jednoznacznych okoliczności wskazujących na
powiązanie ww. Sędziów z przedstawicielami władzy wykonawczej.
Jednocześnie podnieść należy, że oceny moralne osób decydujących się na
udział w procesie nominacyjnym prowadzonym przez organ o takim charakterze jak
Krajowa Rada Sądownictwa ukształtowana po 2018r., nie mieszczą się w kategorii
zachodzenia bezwzględnych przesłanek odwoławczych.
Tym samym nie sposób uznać, by w sprawie rzeczywiście wystąpiła
bezwzględna przesłanka odwoławcza z art. 439§1 pkt 2 k.p.k.
Odnosząc się zaś do pozostałych, alternatywnych zarzutów kasacyjnych (pkt
1 i 2) zauważenia wymaga, że jako zarzuty dotyczące wprost niewspółmierności
wymierzonej skazanemu kary łącznej, są one, w świetle dyspozycji art. 523§1
k.p.k., w postępowaniu kasacyjnym, niedopuszczalne.
W drugim z omawianych zarzutów obrona wprost powołała się na rażącą
niewspółmierność kary łącznej. Co się zaś tyczy pierwszego z nich, wspomnieć
jedynie można dodatkowo, że Sąd Odwoławczy dokonał zmiany orzeczenia Sądu I
instancji poprzez obniżenie wymiaru kary łącznej, co wprost świadczy o tym, że
Sąd ten nie nadał decydującego znaczenia okolicznościom obciążającym, lecz
również uwzględniał okoliczności przemawiające na jego korzyść.
Podsumowując należało uznać, że autor kasacji nie wykazał, by Sąd
Odwoławczy dopuścił się jakiegokolwiek uchybienia o charakterze rażącego
II KK 280/26
3
naruszenia prawa, a tym bardziej takiego, które mogło mieć istotny wpływ na treść
orzeczenia i które winno skutkować orzeczeniem o charakterze kasatoryjnym.
Z tych wszystkich przyczyn wywiedzioną kasację należało uznać za
bezzasadną w stopniu oczywistym.
Skazanego obciążono kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego,
nie znajdując podstaw do zwolnienia od ich ponoszenia.
[WB]
[r.g.]
