POSTANOWIENIE

Dnia 23 sierpnia 2024 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Piotr Mirek

w sprawie P. R.

po rozpoznaniu w Izbie Karnej

wniosku obrońcy skazanego o wyłączenie sędziego

na podstawie art. 41 § 1 k.p.k. i art. 42 § 1 k.p.k.,

postanowił

wyłączyć sędziego Sądu Najwyższego Stanisława Stankiewicza od udziału w sprawie o sygn. akt II KK 271/24.

UZASADNIENIE

Sprawa II KK 271/24, w której postępowanie zostało zainicjowane kasacją obrońcy skazanego, została przydzielona sędziemu Stanisławowi Stankiewiczowi.

W dniu 29 lipca 2024 r. do Sądu Najwyższego wpłynął wniosek obrońcy skazanego o wyłączenie SSN Stanisława Stankiewicza od udziału w sprawie. W uzasadnieniu wniosku, w którym zastrzeżono, że nie odnosi się on do kwestii ważności czy też prawidłowości uchwał Krajowej Rady Sądownictwa po 2018 r. i sposobu wyłonienia członków tej Rady, wskazano, że przedmiotem zarzutu kasacji jest wyłącznie kwestia wadliwości trybu powołania sędziów, którzy brali udział w wydaniu zaskarżonego nią wyroku. Podniesiono następnie, że w tym samym trybie został powołany sędzia Sądu Najwyższego, który miałby orzekać o zasadności kasacji. W zakresie odwołującym się do powyżej argumentacji, zarządzeniem Prezesa Izby Karnej Sądu Najwyższego, jako wniosek o wyłączenie sędziego potraktowano również wniosek złożony przez obrońcę skazanego na podstawie art. 29 § 5 ustawy o Sądzie Najwyższym. Wnioski te rozpoznano łącznie.

Sąd Najwyższy stwierdził, co następuje.

W przedstawionym wyżej stanie rzeczy wniosek o wyłączenie sędziego Stanisława Stankiewicza jest zasadny. Zgodnie z art. 41 § 1 k.p.k. sędzia ulega wyłączeniu, jeżeli istnieje okoliczność tego rodzaju, że mogłaby wywołać uzasadnioną wątpliwość co do jego bezstronności w danej sprawie.

Nie ulega wątpliwości, że okoliczności podniesione w zarzucie kasacji, dotyczące niezawisłości sędziego i niezależności sądu, powiązane ze sposobem powołania sędziów na wniosek Krajowej Rady Sądownictwa, ukształtowanej w trybie ustawy nowelizującej KRS, w tożsamym stopniu odnoszą się zarówno do sędziów wymienionych w zarzucie kasacji, jak i sędziego objętego wnioskiem o wyłączenie. W takim układzie procesowym zachodzi identyczność sytuacji prawnej sędziego, którego dotyczy zarzut kasacji, jak i sędziego, który miałby tę kasację rozpoznać.

Przyjąć trzeba zatem w takim wypadku, że zarówno z perspektywy odbioru zewnętrznego, jako i subiektywnego przekonania sędziego, istnieje okoliczność tego rodzaju, że mogłaby wywołać uzasadnioną wątpliwość co do bezstronności sędziego Stanisława Stankiewicza w sprawie, której dotyczy jego wniosek o wyłączenie.

Mając powyższe na uwadze, orzeczono jak na wstępie.

SSN Piotr Mirek

‎[PGW]

[ms]