II KK 257/16

Sygn. akt II KK 257/16

POSTANOWIENIE

Dnia 26 października 2016 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Waldemar Płóciennik

w sprawie P. K. i in.

skazanego z art. 258 § 2 k.k. i in.

po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu

w dniu 26 października 2016 r.,

wniosku obrońcy skazanego o wstrzymanie wykonania orzeczenia

p o s t a n o w i ł

wniosku nie uwzględnić.

UZASADNIENIE

Wyrokiem Sądu Apelacyjnego w (…) z dnia 3 lutego 2016 r., sygn. akt II AKa (…), zmieniającym wyrok Sądu Okręgowego w W. z dnia 2 lipca 2014 r., sygn. akt VIII K (…), m.in. P. K. został skazany na karę łączną 6 lat pozbawienia wolności.

Kasację na korzyść skazanego wywiódł jego obrońca adw. A.P., który wniósł jednocześnie o wstrzymanie wykonania prawomocnego orzeczenia, wskazując na zły stan zdrowia skazanego, wynikający z udziału w wypadku samochodowym w 2007 r. Jednocześnie obrońca podniósł, iż skazany jest jedynym żywicielem rodziny, tj. byłej żony oraz dwójki małoletnich dzieci, a także aktywnie uczestniczy w wychowaniu małoletnich dzieci swojej obecnej partnerki.

Instytucja wstrzymania wykonania orzeczenia, o której mowa w art. 532 § 1 k.p.k., ma wyjątkowy charakter, jako odstępstwo od zasady sformułowanej w art. 9 § 1 i 2 k.k.w., według której orzeczenie staje się wykonalne z chwilą uprawomocnienia. Przyczyną, dla której możliwe jest zastosowanie tej instytucji, są nieodwracalnie niekorzystne dla skazanego skutki, które mogą wystąpić w sytuacji, gdy orzeczenie jest lub ma być wykonane, co w przedmiotowej sprawie nie ma miejsca. Istnienia takich względów w rozpoznawanej sprawie obrońca skazanego nie wykazał. Okoliczności odnoszące się do sytuacji zdrowotnej skazanego P. K. , na które wskazuje jego obrońca we wniosku oraz opieka na rodziną, mogą okazać się przydatnymi w ewentualnym postępowaniu o przerwę w wykonaniu kary w trybie art. 153 k.k.w. lub o odroczenie jej wykonania w oparciu o treść art. 151 k.k.w., nie mogą jednak być przesłanką do zastosowania instytucji z art. 532 § 1 k.p.k.

Konkludując stwierdzić należy, że nie przesądzając ostatecznego rozstrzygnięcia kwestii zasadności kasacji, Sąd Najwyższy doszedł do przekonania, iż nie zachodzą wystarczające podstawy do zastosowania nadzwyczajnej instytucji przewidzianej w art. 532 § 1 k.p.k. i z tych względów orzekł jak na wstępie.