Sąd Najwyższy
postanowienie SN z dnia 2015-01-28
Odpowiedź z cytowanymi przepisami i sygnaturami orzeczeń, bez zakładania konta.
Częste pytania:
Sprawdź, co z tego orzeczenia wynika dla Twojego stanu faktycznego.
Zapytaj za darmoTreść przepisu, jego omówienie i inne orzeczenia, które go stosują.
Sygn. akt II KK 249/14
POSTANOWIENIE
Dnia 28 stycznia 2015 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Waldemar Płóciennik
w sprawie D. K.
skazanego z art. 148 § 1 k.k.
po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu
w dniu 28 stycznia 2015 r.,
wniosku skazanego o wstrzymanie wykonania orzeczonej kary
p o s t a n o w i ł:
wniosku nie uwzględnić
UZASADNIENIE
Wyrokiem Sądu Apelacyjnego w […] z dnia 23 maja 2014 r., sygn. akt II AKa […], utrzymującym w mocy orzeczenie Sądu Okręgowego w W. z dnia 9 grudnia 2013 r., sygn. akt XII K […], D. K. został skazany na karę 10 lat pozbawienia wolności.
W dniu 27 stycznia 2015 r. wpłynął do Sądu Najwyższego wniosek skazanego D. K. o wstrzymanie wykonania orzeczonej kary do czasu rozpoznania wniesionej na jego korzyść kasacji (termin rozprawy kasacyjnej został wyznaczony na dzień 25 lutego 2015 r.). W uzasadnieniu wniosku skazany obszernie odnosi się do zeznań świadka J. L., uznając iż są one nieprawdziwe, a świadek niejednokrotnie „kłamał i to kłamał z premedytacją.”
Na wstępie należy podkreślić, że samo złożenie wniosku o wstrzymanie wykonania orzeczonej kary i kwestionowanie w nim prawdziwości zeznań świadka nie uzasadnia odstąpienia od zasady bezzwłocznej wykonalności prawomocnych orzeczeń. Konieczne jest bowiem zaistnienie wyjątkowych względów pozwalających na ustalenie, że wykonanie wyroku przed rozpoznaniem kasacji mogłoby spowodować dla skazanego wyjątkowo dolegliwe i w zasadzie nieodwracalne skutki. Istnienia takich względów w rozpoznawanej sprawie skazany D. K. jednak nie wykazał. Zaistnienie w sprawie uchybień w zakresie oceny prawdziwości zeznań świadka J. L., na które wskazuje skazany we wniosku, nie jest okolicznością, by badanie sprawy przez pryzmat przesłanek określonych w art. 532 § 1 k.p.k. przesądzało o konieczności przełamania reguły bezzwłocznego wykonania prawomocnego wyroku.
Stąd też Sąd Najwyższy doszedł do przekonania, iż nie zachodzą wystarczające podstawy do zastosowania nadzwyczajnej instytucji przewidzianej w art. 532 § 1 k.p.k. i z tych względów orzekł jak na wstępie.
[aw]
