II KK 20/26
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w składzie:
Dnia 19 marca 2026 r.
SSN Dariusz Świecki
w sprawie A.D.
co do której warunkowo umorzono postępowanie karne o czyn z art. 226 § 1 k.k.
po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu
w dniu 19 marca 2026 r.,
kasacji wniesionej przez obrońcę oskarżonej
od wyroku Sądu Okręgowego w Siedlcach
z dnia 3 października 2025 r., sygn. akt II Ka 400/25,
utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w Węgrowie
z dnia 17 marca 2025 r., sygn. akt II K 391/24,
postanowił:
1. oddalić kasację w części dotyczącej zarzutu z art. 439 § 1
pkt 2 k.p.k. jako oczywiście bezzasadną;
2. pozostawić kasację w pozostałym zakresie bez
rozpoznania, albowiem jest w tej części niedopuszczalna;
3. zasądzić od oskarżonej na rzecz oskarżycielki posiłkowej
M.Ł. kwotę 300 zł;
4. obciążyć oskarżoną kosztami sądowymi postępowania
kasacyjnego.
[WB]
UZASADNIENIE
II KK 20/26
2
Sąd Okręgowy w Siedlcach wyrokiem z dnia 3 października 2025 r., sygn.
akt II Ka 400/25, utrzymał w mocy wyrok Sądu Rejonowego w Węgrowie z dnia 17
marca 2025 r., sygn. akt II K 391/24, na mocy którego warunkowo umorzono
postępowanie karne względem A.D. o czyn z art. 226 § 1 k.k.
Kasację od prawomocnego wyroku wniósł obrońca oskarżonej. W skardze
tej sformułował następujące zarzuty:
1. rażącego naruszenia prawa procesowego, mającego istotny wpływ na treść
orzeczenia, tj. art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k. w zw. z art. 45 ust. 1 Konstytucji RP,
art. 6 ust. 1 EKPCz oraz art. 47 KPP UE – poprzez rozpoznanie sprawy
przez sąd nienależycie obsadzony, gdyż w jego składzie zasiadała sędzia X.
Y., powołana na urząd sędziego sądu okręgowego z udziałem KRS
ukształtowanej ustawą z dnia 8 grudnia 2017 r., zaś niezależność i
prawomocność tego ciała została zakwestionowana w orzecznictwie TSUE,
ETPCz oraz SN;
2. rażącego naruszenia przepisów postępowania karnego (art. 7 i art. 433 § 2
k.p.k.) oraz błędnego zastosowania art. 212 k.k., które mogło mieć wpływ na
treść rozstrzygnięcia poprzez dowolną, wybiórczą, jednostronną ocenę
materiału dowodowego i pominięcie istotnych okoliczności, przemawiających
na korzyść oskarżonej.
W konkluzji skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku
oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania w prawidłowo obsadzonym
składzie i rozpoznanie kasacji w trybie art. 535 § 5 k.p.k.
W odpowiedzi na tę kasację, prokurator wniósł o jej oddalenie jako
oczywiście bezzasadnej. Tożsame stanowisko zajął pełnomocnik oskarżycielki
posiłkowej M.Ł., wnosząc ponadto o zasądzenie od oskarżonej na rzecz
oskarżycielki posiłkowej kosztów zastępstwa procesowego według norm
przepisanych.
Sąd Najwyższy stwierdził, co następuje.
II KK 20/26
3
Stosownie do art. 523 § 2 k.p.k. kasację na korzyść strona może wnieść
jedynie w razie skazania oskarżonego za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe
na karę pozbawienia wolności bez warunkowego zawieszenia jej wykonania.
Ograniczenie to nie dotyczy kasacji wniesionej z powodu uchybień wymienionych w
art. 439 (art. 523 § 4 k.p.k.). Wobec warunkowego umorzenia postępowania
karnego prowadzonego względem oskarżonej w rozpatrywanej sprawie
dopuszczalne było wyłącznie wniesienie kasacji z powodu tzw. bezwzględnych
przyczyn odwoławczych, a więc już nie z innych powodów. Tym samym
przedmiotowa kasacja nie była dopuszczalna w zakresie, w jakim formułuje ona
zarzuty obrazy innych niż art. 439 przepisów. W tej części kasację tę należało
pozostawić więc bez rozpoznania, jak już to wyjaśniono w treści postanowienia
Sądu Najwyższego z dnia 19 marca 2026 r.
Natomiast skarga w części, w jakiej była dopuszczalna, okazała się
oczywiście bezzasadna i dlatego podlegała oddaleniu w tym zakresie.
Rzecz bowiem w tym, że w świetle uchwały składu połączonych Izb: Cywilnej,
Karnej oraz Pracy i Ubezpieczeń Społecznych Sądu Najwyższego z dnia 23
stycznia 2020 r., sygn. BSA I-4110-1/20 oraz uchwały składu siedmiu sędziów
Sądu Najwyższego z dnia 2 czerwca 2022 r., I KZP 2/22 i przekonującej
argumentacji prawnej w nich zawartej, sam fakt powołania sędziego sądu
powszechnego przez kwestionowaną Krajową Radę Sądownictwa nie pozwala
jeszcze na przyjęcie, że w sprawie ujawniła się bezwzględna przyczyna
odwoławcza z art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k. Choćby w uchwale z dnia 2 czerwca 2022 r.
zasadnie przyjęto, że Krajowa Rada Sądownictwa ukształtowana w trybie
określonym przepisami ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. nie jest wprawdzie organem
tożsamym z organem konstytucyjnym, którego skład i sposób wyłaniania reguluje
Konstytucja RP, w szczególności w art. 187 ust. 1, to jednak brak jest podstaw do
przyjęcia a priori, że każdy sędzia sądu powszechnego, który uzyskał nominację w
następstwie brania udziału w konkursie przed tą Krajową Radą Sądownictwa po
dniu 17 stycznia 2018 r., nie spełnia minimalnego standardu bezstronności i
każdorazowo sąd z jego udziałem jest nienależycie obsadzony w rozumieniu art.
439 § 1 pkt 2 k.p.k. Taka sytuacja zachodzi jedynie w stosunku do sędziów Sądu
II KK 20/26
4
Najwyższego, którzy otrzymali nominacje w takich warunkach. Tym samym
podtrzymano zapatrywanie prawne wyrażone w uchwale składu połączonych Izb:
Cywilnej, Karnej oraz Pracy i Ubezpieczeń Społecznych Sądu Najwyższego z dnia
23 stycznia 2020 r. Uchwała ta z chwilą jej podjęcia uzyskała moc zasady prawnej i
wiąże każdy skład Sądu Najwyższego, dopóty nie nastąpi odstąpienie od niej w
trybie art. 88 ust. 2 ustawy o Sądzie Najwyższym. W orzecznictwie Sądu
Najwyższego wielokrotnie już podnoszono, że pomimo wydania przez Trybunał
Konstytucyjny wyroku w sprawie U 2/20, powyższa uchwała jest dalej wiążąca (zob.
np. uchwały SN z dnia: 5 kwietnia 2022 r., III PZP 1/22, czy z dnia 2 czerwca 2022
r., I KZP 2/22).
W konsekwencji sam fakt powołania na urząd sędziego sądu powszechnego
z udziałem KRS ukształtowanej w trybie ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. (innych
zastrzeżeń względem sędziego orzekającego w sprawie w kasacji się nie podnosi)
nie oznacza automatycznie, że skład sądu powszechnego, w którym bierze udział
tak powołany sędzia, dotknięty jest bezwzględną przyczyną odwoławczą z uwagi na
nienależytą obsadę. Niezbędne jest przeprowadzenie wieloaspektowego testu, o
którym mowa w przywołanych wcześniej uchwałach Sądu Najwyższego, a
powołanie wskutek procedury z udziałem wskazanej KRS jest tylko jednym z
elementów, który podlega ocenie i bynajmniej nie przesądzającym.
Z tych wszystkich powodów, Sąd Najwyższy oddalił przedmiotową kasację w
omawianej części jako oczywiście bezzasadną. Nadto, Sąd Najwyższy obciążył
oskarżoną kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego oraz zasądził od niej na
rzecz oskarżycielki posiłkowej M.Ł. kwotę 300 zł, stosownie do wniosku jej
pełnomocnika.
Mając to wszystko na względzie orzeczono, jak w postanowieniu.
[WB]
[r.g.]
II KK 20/26
5
