II KK 168/25
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Stanisław Stankiewicz
Dnia 4 lipca 2025 r.
w sprawie M.K.
skazanego z art. 278 § 1 k.k.
po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 4 lipca 2025 r.,
wniosku Rzecznika Praw Obywatelskich o wstrzymanie wykonania zaskarżonego
kasacją prawomocnego wyroku nakazowego
Sądu Rejonowego dla Warszawy-Mokotowa w Warszawie
z dnia 18 lipca 2024 r., sygn. akt III K 532/24,
na podstawie art. 532 § 1 i 3 k.p.k.
p o s t a n o w i ł:
wstrzymać wykonanie wobec M.K. wyroku Sądu Rejonowego dla
Warszawy-Mokotowa w Warszawie z dnia 18 lipca 2024 r., wydanego
w sprawie o sygn. akt III K 532/24 - do czasu rozpoznania kasacji.
UZASADNIENIE
Rzecznik Praw Obywatelskich w kasacji wniesionej na korzyść M.K.,
zaskarżył prawomocny wyrok nakazowy Sądu Rejonowego dla Warszawy-
Mokotowa w Warszawie z dnia 18 lipca 2024 r., wydany w sprawie o sygn. akt III K
532/24 i zarzucił temu orzeczeniu - na podstawie art. 523 § 1 k.p.k. - rażące i
mające istotny wpływ na jego treść naruszenie prawa procesowego, tj. art. 500 § 3
k.p.k., polegające na wydaniu wobec M.K. wyroku nakazowego w sytuacji, gdy w
świetle całokształtu materiału dowodowego, okoliczności popełnienia opisanego w
II KK 168/25
2
akcie oskarżenia czynu z art. 278 § 1 k.k. i wina oskarżonego budziły wątpliwości.
Skarżący nadmienił przy tym, że wskazaną w ww. wyroku nakazowym sygnaturę
akt „III K 532/23”, należy traktować jako oczywistą omyłkę pisarską.
W kasacji zawarty został również wniosek o wstrzymanie, na podstawie art.
532 § 1 k.p.k., wykonania wobec M.K. zaskarżonego orzeczenia, który autor skargi
uzasadnił charakterem przedstawionego zarzutu kasacyjnego.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Wniosek Rzecznika Praw Obywatelskich zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z treścią art. 532 § 1 k.p.k., w razie wniesienia kasacji Sąd
Najwyższy może wstrzymać wykonanie zaskarżonego orzeczenia, jak i innego
orzeczenia, którego wykonanie zależy od rozstrzygnięcia kasacji. Wstrzymanie
wykonania orzeczenia ma niewątpliwie charakter wyjątkowy, wprowadza bowiem
odstępstwo od zasady niezwłocznej wykonalności prawomocnych orzeczeń (vide
art. 9 k.k.w.), a wobec tego nie podlega wykładni rozszerzającej. Łączy się to
bowiem z faktem, że kasacja przysługuje od prawomocnego wyroku, a więc
orzeczenia objętego prawnym domniemaniem prawidłowości zawartych w nim
rozstrzygnięć. Wprawdzie przepis art. 532 § 1 k.p.k. nie formułuje przesłanek
przemawiających za podjęciem takiej decyzji, jednakże w orzecznictwie od dawna
utrwalone jest stanowisko, że zastosowanie instytucji wstrzymania wykonania
orzeczenia, winno być uzasadnione szczególnymi i jednoznacznymi w swej
wymowie okolicznościami prowadzącymi do wniosku, że wykonywanie lub
wykonanie orzeczenia, przed rozpoznaniem skargi kasacyjnej spowodowałoby dla
osoby skazanej wyjątkowo dolegliwe i w zasadzie nieodwracalne skutki. Do owych
szczególnych okoliczności należy zaliczyć rangę i charakter postawionych zarzutów
kasacyjnych i ich widoczną już prima facie zasadność, a w związku z tym wysokie
prawdopodobieństwo uwzględnienia wniesionej skargi, gdyż w takiej sytuacji
wykonanie orzeczenia przed rozpoznaniem kasacji, zwłaszcza w zakresie kary,
spowodowałoby dla skazanego poważne i nieodwracalne następstwa.
W świetle przedstawionych uwarunkowań, nie przesądzając, co oczywiste,
ostatecznego rozstrzygnięcia jakie zapadnie w następstwie rozpoznania kasacji
Rzecznika Praw Obywatelskich, wstępna kontrola akt przedmiotowej sprawy
przeprowadzona na potrzeby niniejszego postępowania incydentalnego wykazała,
II KK 168/25
3
iż - z uwagi na jej charakter i treść akcentowanego w petitum kasacji zarzutu -
rysuje się realne, wysokie prawdopodobieństwo uwzględnienia wniesionej na rzecz
M.K. skargi, implikująca perspektywę uchylenia zaskarżonego wyroku nakazowego,
którym orzeczono wobec ww. karę 5 miesięcy ograniczenia wolności, połączoną z
obowiązkiem wykonywania nieodpłatnej kontrolowanej pracy na cele społeczne w
wymiarze 20 godzin w stosunku miesięcznym.
W związku z powyższym, wobec trafności argumentacji podniesionej przez
skarżącego w uzasadnieniu wniosku o wstrzymanie zaskarżonego orzeczenia,
wobec M.K. w pełni zasadne było skorzystanie z dobrodziejstwa względnej
suspensywności kasacji i zastosowanie wyjątkowej instytucji przewidzianej w art.
532 § 1 k.p.k., albowiem wprowadzenie do wykonania orzeczonej kary może
narazić skazanego na dolegliwość, której ponosić nie powinien.
Z tych względów Sąd Najwyższy, postanowił jak na wstępie.
[WB]
[a.ł]
