II KK 165/25
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Jerzy Grubba
Dnia 15 lipca 2025 r.
na posiedzeniu w trybie art. 535§3 k.p.k.
po rozpoznaniu w dniu 15 lipca 2025r.
sprawy K.W.
skazanego za czyn z art. 207§1 k.k.
z powodu kasacji obrońcy skazanego
wniesionej od wyroku Sądu Okręgowego w Lublinie z dnia 6 listopada 2024r., sygn.
akt XI Ka 452/24, utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w Kraśniku z
dnia 10 stycznia 2023r., sygn. akt II K 566/23
postanowił:
1. oddalić kasację uznając ją za oczywiście bezzasadną,
2. obciążyć skazanego kosztami sądowymi postępowania
kasacyjnego.
UZASADNIENIE
Kasacja wniesiona w niniejszej sprawie jest bezzasadna w stopniu
oczywistym.
W pierwszych dwóch zarzutach tego nadzwyczajnego środka odwoławczego
wskazano na naruszenie przez Sąd II instancji prawa materialnego, a konkretnie
art. 111§1 i 2 k.k. Uchybienie Sądu, zdaniem obrony, miało polegać na pominięciu
jakiejkolwiek analizy, czy czyn, którego skazany dopuścić się miał poza granicami
Rzeczpospolitej Polskiej, stanowi czyn zabroniony również na terytorium Holandii
II KK 165/25
2
i ograniczenie się w tej przestrzeni jedynie do zwrócenia się do Ministerstwa
Sprawiedliwości Departament Współpracy Międzynarodowej i Praw Człowieka
Wydział Traktatowy Międzynarodowej Współpracy Prawnej o nadesłanie informacji,
czy przepisy holenderskiego kodeksu karnego penalizują przestępstwo znęcania
się, oraz nierozważenie, czy między ustawą polską a holenderską zachodzą istotne
różnice, w tym takie, które mogłyby zostać uwzględnione na korzyść K.W.
Odnosząc się do tak sformułowanych zarzutów należy w pierwszej kolejności
wskazać, że problematyka w nich poruszona nie stanowiła przedmiotu
wywiedzionych apelacji, zaś weryfikacji w tej przestrzeni Sąd Okręgowy dokonał z
własnej inicjatywy. Powyższa okoliczność tłumaczy brak szczegółowych rozważań
na ten temat w treści uzasadnienia orzeczenia Sądu II instancji. Z kolei
rozstrzygnięcie w postaci utrzymania zaskarżonego orzeczenia w mocy świadczy o
tym, iż Sąd Odwoławczy, po zapoznaniu się z przesłaną przez Ministerstwo
Sprawiedliwości informacją, nie dopatrzył się żadnych nieprawidłowości natury
prawnomaterialnej.
Obrona nie wykazała, by w niniejszym postępowaniu w istocie doszło do
naruszenia art. 111 §1 i 2 k.k. Uzasadnienie podniesionych zarzutów koncentruje
się na braku przeprowadzenia przez Sąd Okręgowy w motywach pisemnych
określonych analiz i rozważań w tej przestrzeni, nie odnosi się natomiast do sedna
problematyki, a mianowicie, że nie został spełniony warunek podwójnej karalności
czynu, czy też że treści poszczególnych ustaw karnych różnią się na tyle, że
określone okoliczności Sąd winien uwzględnić na korzyść skazanego. Skarżący
zatem nie wykazuje błędu w stanowisku Sądu, a jedynie kontestuje je, wskazując,
że dalej idąca analiza prawa holenderskiego mogłaby doprowadzić do innych ocen,
niż przyjęte przez Sąd Odwoławczy.
Nie należy zapominać także i o tym, że naruszenie prawa materialnego
może dotyczyć albo błędnej subsumpcji albo wykładni prawa. Zawsze zatem bazą
dla niego są niekwestionowane ustalenia faktyczne, które w przedmiotowym
postępowaniu są wszak przez skarżącego konsekwentnie podważane.
Idąc dalej, zarzut z punktu III kasacji należało ocenić jako całkowicie
bezpodstawny. Wbrew twierdzeniom obrony, zarzuty obu wywiedzionych w sprawie
apelacji zostały przez Sąd Odwoławczy rozważone, a ich bezzasadność
II KK 165/25
3
skrupulatnie wykazana. Co się tyczy zarzutów naruszenia przez Sąd I instancji art.
7 k.p.k., Sąd Okręgowy nie poprzestał na prostej akceptacji ocen dokonanych przez
ten Sąd, ale poczynił własne rozważania w tej przestrzeni, które cechuje oparcie w
treściach wypływających ze zgromadzonego materiału dowodowego, a także
zasadach logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego.
Nie może również umknąć uwadze to, że skarżący w omawianym zarzucie
kasacyjnym podważa nie tyle dokonane w sprawie oceny materiału dowodowego,
co same ustalenia faktyczne. Takie działanie jest, w świetle treści art. 523§1 k.p.k.,
niedopuszczalne w postępowaniu kasacyjnym.
Odnosząc się do poruszonej w nich tematyki zupełnie na marginesie
wskazać wypada, że trudno uznać, by rozstanie, do którego doszło pomiędzy
skazanym a pokrzywdzoną w sierpniu 2022r., miało wyznaczać granicę
uniemożliwiającą zarzucenie skazanemu popełnienia przestępstwa z art. 207§1 k.k.
Jak wynika z akt sprawy, relacja łącząca K.W. i M.A. była dość burzliwa i nie raz
dochodziło pomiędzy nimi do krótkotrwałej rozłąki. Nie sposób jednak uznać, że
pomiędzy wymienionymi każdorazowo dochodziło do ustania wspólnego pożycia.
Podobnie ocenić należy sytuację po sierpniu 2022r., kiedy co prawda M.A. wróciła z
dziećmi na stałe do Polski, jednakże zachowania skazanego stanowiące przedmiot
niniejszego postępowania nie ustały, w dalszym ciągu dochodziło pomiędzy
stronami do spotkań, zaś postawa skazanego świadczyła o tożsamych co
uprzednio intencjach względem pokrzywdzonej.
Ostatni z zarzutów kasacyjnych (pkt IV) również nie był zasadny. Wskazany,
jako naruszony, art. 410 k.p.k. nie ma zastosowania do postępowania
odwoławczego, ponieważ to nie dowody ujawnione przed Sądem II instancji
stanowiły podstawę rozstrzygnięcia tego sądu. Zauważenia także wymaga, że to
nie Sąd Odwoławczy rozstrzygał w przedmiocie wymiaru kary, a zatem zarzut w
takim kształcie mógł zostać sformułowany, w tym układzie procesowym, wyłącznie
pod adresem orzeczenia Sądu Rejonowego.
Wątpliwa wydaje się zresztą, w świetle dyspozycji art. 523§1 k.p.k.,
dopuszczalność postawienia takiego zarzutu w postępowaniu kasacyjnym, jako
odnoszącego się do wymiaru kary (do jej niewspółmierności).
II KK 165/25
4
Podsumowując, należało uznać, że autor kasacji nie wykazał, by Sąd
Odwoławczy dopuścił się uchybienia o charakterze rażącego naruszenia prawa,
które mogło mieć istotny wpływ na treść orzeczenia i które winno skutkować
orzeczeniem o charakterze kasatoryjnym.
To zaś skutkowało uznaniem kasacji za bezzasadną w stopniu oczywistym.
Skazanego obciążono kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego,
nie znajdując podstaw do zwolnienia od ich ponoszenia.
[WB]
[r.g.]
