II KK 106/26
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w składzie:
Dnia 9 kwietnia 2026 r.
SSN Andrzej Stępka
po rozpoznaniu w dniu 9 kwietnia 2026 r. na posiedzeniu bez udziału stron
w sprawie P.P.
wniosku obrońcy skazanego o wstrzymanie wykonania wyroku Sądu Okręgowego
w Warszawie z dnia 18 września 2025 r., sygn. akt IX Ka 857/25, utrzymującego w
mocy wyrok Sądu Rejonowego dla Warszawy Śródmieścia w Warszawie z dnia 16
maja 2025 r., sygn. akt II K 284/25,
na podstawie art. 532 § 1 k.p.k. a contrario
p o s t a n o w i ł
wniosku nie uwzględnić.
UZASADNIENIE
Kasację od wyroku Sądu odwoławczego wywiódł obrońca skazanego, który
podniósł zarzut niewłaściwej obsady Sądu I instancji, związany z naruszeniem art.
439 § 1 pkt 2 k.p.k. Natomiast skazany w osobiście złożonym piśmie zawarł
wniosek o wstrzymanie wykonania orzeczenia, za czym miałoby przemawiać duże
prawdopodobieństwo uwzględnienia wniesionej skargi wobec wagi podniesionego
zarzutu, a w tej sytuacji wykonanie zaskarżonego wyroku spowoduje dla niego
nieodwracalne skutki.
Sąd Najwyższy stwierdza, że wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.
II KK 106/26
2
Jak wielokrotnie podkreślano w orzecznictwie Sądu Najwyższego, instytucja
wstrzymania wykonania wyroku określona w art. 532 § 1 k.p.k. ma charakter
wyjątkowy, a potrzeby jej zastosowania nie może uzasadniać sama czynność
wniesienia kasacji. Potrzeba ta aktualizuje się dopiero wówczas, gdy ze względu na
wagę podniesionych zarzutów, uwzględnienie wniosku o wstrzymanie wykonania
prawomocnego wyroku może mieć miejsce, jeżeli zachodzi wysokie, niemal
zbliżone do pewności, prawdopodobieństwo uchylenia prawomocnego wyroku (por.
postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 25 maja 2023 r., IV KK 105/23, LEX nr
3567070; z dnia 8 lutego 2022 r., II KO 111/21, LEX nr 3305890; z dnia 30 stycznia
2014 r., II KK 361/13, LEX nr 1427396).
W odniesieniu do zarzutu podnoszącego wystąpienie uchybienia z art. 439 §
1 k.p.k. trzeba wskazać, że dla uwzględnienia wniosku o wstrzymanie wykonania
prawomocnego wyroku prawdopodobieństwo uwzględnienia kasacji (konkretnego
zarzutu) musiałoby być niemal zbliżone do pewności. Wprawdzie ranga
zarzucanego w kasacji uchybienia jest poważna, lecz jego zaistnienie nie jest na
tyle oczywiste, by badanie sprawy przez pryzmat przesłanek określonych w art. 532
§ 1 k.p.k. przesądzało o konieczności przełamania reguły bezzwłocznego
wykonania prawomocnego wyroku. Kwestia ewentualnego wystąpienia
bezwzględnej podstawy odwoławczej z art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k. wymaga gruntownej
analizy odpowiednich dokumentów oraz akt sprawy w kontekście podniesionych w
kasacji zarzutów.
Nie przesądzając zatem ostatecznego efektu wniesienia kasacji, Sąd
Najwyższy doszedł do przekonania, że nie zachodzą wystarczające podstawy do
zastosowania nadzwyczajnej instytucji z art. 532 § 1 k.p.k. Jednocześnie w
niniejszej sprawie nie wykazano w żaden sposób szczególnych okoliczności
mogących przemawiać za wstrzymaniem wykonania w/w orzeczenia.
Rozstrzygnięcie wniosku złożonego w oparciu o przepis art. 532 § 1 k.p.k.
nie stanowi swego rodzaju prejudykatu w postępowaniu kasacyjnym, dlatego też w
żaden sposób nie rzutuje ono na kierunek przyszłego rozstrzygnięcia odnośnie do
kasacji. Nie oznacza zatem, że procesowo niedopuszczalne jest w przyszłości
uznanie zarzutów podniesionych w kasacji za oczywiście zasadne.
Mając powyższe na uwadze, Sąd Najwyższy orzekł jak na wstępie.
II KK 106/26
3
[WB]
[a.ł]
