II GZ 302/23

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Hanna Kamińska po rozpoznaniu w dniu 22 września 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej wniosku A. K. o sprostowanie postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 sierpnia 2023 r. sygn. akt II GZ 302/23 w przedmiocie wniosku A. K. o zbadanie spełnienia wymogów niezawisłości i bezstronności przez Sędziego Naczelnego Sądu Administracyjnego w sprawie z zażalenia A. K. na zarządzenie Asesora Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 czerwca 2023 r. sygn. akt VI SAB/Wa 5/23 w zakresie wezwania do uiszczenia wpisu sądowego w sprawie ze skargi A. K. na bezczynność Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki w przedmiocie rozpoznania wniosku w sprawie przyłączenia do sieci elektroenergetycznej postanawia: oddalić wniosek.

Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z 30 sierpnia 2023 r., sygn. akt II GZ 302/23 odrzucił wniosek A. K. o zbadanie spełnienia wymogów niezawisłości oraz bezstronności przez sędziego Naczelnego Sądu Administracyjnego.

Skarżący wniósł o sprostowanie powyższego postanowienia w zakresie w jakim Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu postanowienia wskazał, że "A. K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki w przedmiocie rozpoznania wniosku o wznowienie postępowania administracyjnego". Tymczasem zdaniem skarżącego wniósł on skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Wniosek nie zasługiwał na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 156 § 1 p.p.s.a. sąd z urzędu może sprostować w wyroku (a także postanowieniu) niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki.

Sprostowanie orzeczenia sądowego jest zatem konstrukcją procesową, która ma na celu naprawienie jego wadliwości przez nadanie mu takiego brzmienia, jakie sąd zamierzał (por. postanowienia NSA: z 28 kwietnia 2011 r., sygn. akt II GSK 346/10; z 3 września 2013 r., sygn. akt II OZ 665/13).

Zdaniem NSA zmiana, której domagał się skarżący nie mieści się w dyspozycji art. 156 § 1 p.p.s.a.

Z akt sprawy wynika, że przedmiotem skargi skarżący uczynił bezczynność Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki w zakresie rozpoznania jego wniosku, co potwierdza zarówno wniesiona przez skarżącego skarga, jak i poprzedzające ją ponaglenie skarżącego skierowane do Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku postanowieniem z 5 kwietnia 2022 r., sygn. akt III SAB/Gd 5/22, stwierdził swoją niewłaściwość miejscową oraz przekazał sprawę do rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. Następnie Naczelny Sąd Administracyjny prawomocnym postanowieniem z 8 listopada 2022 r., sygn. akt II GZ 402/22 oddalił zażalenie skarżącego na powyższe postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku. Tym samym właściwym miejscowo do rozpoznania skargi na bezczynność Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki w zakresie rozpoznania wniosku skarżącego pozostaje Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie. Użycie przez Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z 30 sierpnia 2023 r. sformułowania kwestionowanego przez skarżącego znajduje zatem odzwierciedlenie w opisanych wyżej czynnościach procesowych podejmowanych przez sądy obu instancji w sprawie wniesionej skargi.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.