II GZ 245/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Wojciech Kręcisz po rozpoznaniu w dniu 27 lipca 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia C. F. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 14 stycznia 2021 r. sygn. akt II SA/Rz 1394/20 o odrzuceniu skargi w sprawie ze skargi C. F. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Rzeszowie z dnia [...] października 2020 r., nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry postanawia: oddalić zażalenie.

Postanowieniem z 14 stycznia 2021 r., sygn. akt II SA/Rz 1394/20, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie odrzucił skargę C.F. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Rzeszowie z [...] października 2020 r. w przedmiocie kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry.

Sąd I instancji, uzasadniając swoje rozstrzygnięcie w sprawie – wydane na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) – wyjaśnił, że ze zwrotnego potwierdzenia odbioru opisanej wyżej decyzji wynika, że została ona doręczona zawodowemu pełnomocnikowi skarżącej 27 października 2020 r. Skarga została zaś wniesiona – poprzez nadanie w placówce operatora pocztowego - 27 listopada 2020 r.

Dalej Sąd I instancji wywiódł, że zgodnie z art. 53 § 1 p.p.s.a., skargę do sądu wnosi się w terminie 30 dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Ustawowo określony termin przewidziany na wniesienie skargi upłynął zatem 26 listopada 2020 r. Skoro skarżąca wniosła skargę 27 listopada 2020 r., dokonała tej czynności z uchybieniem terminu, co obligowało WSA Sąd do odrzucenia tej skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a.

Zażalenie na to postanowienie wniosła skarżąca, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika.

Postanowieniu zarzuciła naruszenie art. 53 § 1 p.p.s.a., stwierdzając, że pełnomocnik złożył skargę w ustawowym terminie.

Wobec powyższego skarżąca wniosła o uchylenie postanowienia WSA i nakazanie temu Sądowi dalszego rozpoznania sprawy.

W uzasadnieniu zażalenia zwrócono uwagę, że organ skargę przyjął i przekazał ją do WSA, zaś Sąd ten wezwał pełnomocnika skarżącej do złożenia pełnomocnictwa, uznając konkludentnie, że skarga została wniesiona w terminie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie z niżej wymienionych względów.

Jak trafnie stwierdził Sąd I instancji, stosownie do art. 53 § 1 p.p.s.a., skargę do sądu wnosi się w terminie 30 dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Z kolei zgodnie z treścią art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia.

Ostatni przytoczony przepis stanowił podstawę prawną zaskarżonego postanowienia. WSA przyjął bowiem, że skoro zaskarżona decyzja została doręczona pełnomocnikowi skarżącej reprezentującemu ją w postępowaniu administracyjnym 27 października 2020 r., to złożona przez skarżącego 27 listopada 2020 r. skarga została wniesiona z uchybieniem 30-dniowego terminu do dokonania tej czynności i dlatego podlegała odrzuceniu.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, przedstawione wyżej ustalenia faktyczne Sądu I instancji znajdują potwierdzenie w aktach (patrz: potwierdzenie odbioru zaskarżonej decyzji k. 30 akt admin. oraz data stempla pocztowego na kopercie, w której nadano skargę k. 12 akt sądowych), a jego wnioskowania o konsekwencjach procesowych, w świetle wskazanych wyżej przepisów, są prawidłowe.

Ze zwrotnego potwierdzenia odbioru znajdującego się w aktach administracyjnych sprawy wynika bowiem, że zaskarżona decyzja doręczona została pełnomocnikowi skarżącej 27 października 2020 r. Data oraz pozostałe adnotacje na tym dokumencie są czytelne i nie ma wątpliwości co do prawidłowości ich sporządzenia. Dla porządku należy zwrócić uwagę, że w orzecznictwie sądów administracyjnych, zwrotne potwierdzenie odbioru przesyłek, a także adnotacje znajdujące się na zwróconych do nadawcy przesyłkach wypełnione przez pracowników poczty, korzystają z domniemania prawdziwości, jako dokument urzędowy (por. postanowienie NSA z dnia 27 sierpnia 2013 r., sygn. akt II GZ 477/13, publ. CBOSA pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Nie budzi też wątpliwości data stempla na kopercie, w której nadano skargę (27 listopada 2020 r.).

Powyższych, zasadniczych faktów nie kwestionowano w zażaleniu. Za zupełnie chybione należy z kolei uznać te jego argumenty, że skoro skarga została przekazana przez organ do WSA, a ten wezwał pełnomocnika do nadesłania pełnomocnictwa, to oznaczało to konkludentne przyjęcie przez ten Sąd, że skarga została wniesiona w terminie.

Przede wszystkim, wezwanie do nadesłania pełnomocnictwa ma na celu jedynie ustalenie ponad wszelką wątpliwość podmiotu wnoszącego skargę i w żaden sposób nie odnosi się do uznania terminowego jej złożenia. Co więcej, stronie skarżącej umyka, że okoliczności skutkujące odrzuceniem skargi podlegają badaniu na każdym etapie postępowania sądowoadministracyjnego (por. m.in. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 maja 2011 r. sygn. akt II OSK 419/11), nawet jeśliby Sąd I instancji w sprawie orzekł. Nie może być zatem mowy o konkludentnym przyjęciu przez Sąd I instancji, że ustawowy termin do wniesienia skargi został zachowany.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.