II GZ 182/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Elżbieta Czarny-Drożdżejko po rozpoznaniu w dniu 15 kwietnia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia M. C. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 22 stycznia 2025 r., sygn. akt III SA/Wr 198/24 w zakresie odrzucenia zażalenia w sprawie ze skargi M. C. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lutego 2024 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym postanawia: 1. sprostować z urzędu oczywistą omyłkę pisarską w komparycji postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 22 stycznia 2025 r., sygn. akt III SA/Wr 198/24, w ten sposób, że w trzecim wierszu od góry w miejsce "22 stycznia 2024 r." wpisuje "22 stycznia 2025 r."; 2. umorzyć postępowanie zażaleniowe.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu postanowieniem z dnia 22 stycznia 2025 r., sygn. akt III SA/Wr 198/24 odrzucił zażalenie M. C. na postanowienie tegoż Sądu z dnia [...] listopada 2024 r. o dorzuceniu skargi skarżącego na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lutego 2024 r. w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowy.

Pismem z 3 grudnia 2024 r. (data nadania w placówce pocztowej: 4 grudnia 2024 r.) skarżący wniósł zażalenie na powyższe postanowienie.

Zarządzeniem Przewodniczącej Wydziału III z 6 grudnia 2024 r. wezwano stronę skarżącą do nadesłania jednego odpisu zażalenia wraz z załącznikami w celu doręczenia pełnomocnikowi organu. Przesyłka została zwrócona do nadawcy w dniu 14 stycznia 2025 r. z adnotacją "nie podjęto w terminie". Wezwanie pozostawiono w aktach sprawy ze skutkiem doręczenia w dniu 31 grudnia 2024 r.

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 22 stycznia 2025 r. WSA we Wrocławiu odrzucił to zażalenie skarżącego na postanowienie o odrzuceniu skargi wskazując, że skarżący, pomimo stosownego wezwania, które pozostawiono w aktach sprawy ze skutkiem doręczenia w dniu 31 grudnia 2024 r., nie uzupełnił braków formalnych zażalenia w stosownym terminie.

Skarżący wniósł zażalenie na powyższe postanowienie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.; dalej: "p.p.s.a.") sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego orzekającego w tej sprawie zaistniały przesłanki do uznania, że zażalenie na postanowienie o odrzuceniu zażalenia jest bezprzedmiotowe.

Należy zwrócić uwagę, że postanowieniem z dnia 22 stycznia 2025 r., sygn. akt III SA/Wr 198/24 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu przywrócił skarżącemu termin do uzupełnienia braków formalnych skargi. W tej sytuacji orzeczenie sądu o przywróceniu terminu oznacza, że upada postanowienie o odrzuceniu skargi, tym samym nie wywiera ono skutków prawnych, a co za tym idzie skarga ta podlega rozpoznaniu (por. post. NSA z dnia 21 października 2010 r., sygn. akt II OZ 1056/10, post. NSA z 30 maja 2008 r., sygn. akt I OZ 354/08, post NSA z 2 sierpnia 2007 r., sygn. akt I OZ 570/07). Ma to miejsce zwłaszcza w sytuacji, gdy w sentencji postanowienia o przywróceniu terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi Sąd nie zawarł wyrzeczenia co do uchylenia postanowienia o odrzuceniu skargi. W takiej sytuacji Sąd powinien był przynajmniej w uzasadnieniu postanowienia o przywróceniu terminu poinformować skarżącego o uchyleniu tegoż postanowienia i o fakcie, że jego sprawa podlega dalszemu rozpoznaniu.

Skoro więc przywrócono termin do wniesienia skargi, postępowanie w przedmiocie zażalenia na postanowienie o odrzuceniu skargi stało się bezprzedmiotowe.

Z tych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 w związku z art. 193 i art. 197 § 1 i § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.

Należy także wyjaśnić, że stosownie do treści art. 156 § 3 p.p.s.a. w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., NSA może z urzędu sprostować wyrok (tutaj: postanowienie) Sądu I instancji, w którym stwierdził niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki w rozumieniu art. 156 § 1 p.p.s.a. Dostrzegając zaistniałą omyłkę w zaskarżonym postanowieniu, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 156 § 1 i 3 p.p.s.a., orzekł jak w punkcie 1 sentencji.