II GSK 765/19

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Rysz Sędzia NSA Cezary Pryca Sędzia del. WSA Jacek Czaja (spr.) po rozpoznaniu w dniu 19 stycznia 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej T. S.A. z siedzibą w K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 stycznia 2019 r. sygn. akt VI SA/Wa 2061/18 w sprawie ze skargi T. S.A. z siedzibą w K. na decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia 14 września 2018 r. nr [...] w przedmiocie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego 1) uchyla zaskarżony wyrok oraz decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia 14 września 2018 r. nr [...]; 2) zasądza od Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad na rzecz T. S.A. z siedzibą w K. 1337 (jeden tysiąc trzysta trzydzieści siedem) złotych tytułem kosztów postępowania.

I.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, wyrokiem z 30 stycznia 2019 r., sygn. akt VI SA/Wa 2061/18, na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz.U. z 2022 r., poz. 329; dalej: p.p.s.a.), oddalił skargę T. S.A. z siedzibą w K. na decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z 14 września 2018 r., nr [...], w przedmiocie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego.

Za podstawę tego rozstrzygnięcia sąd pierwszej instancji przyjął następujące ustalenia.

Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad decyzją z 14 września 2018 r. nr [...], na podstawie art. 39 ust. 1, 1a i 3 ustawy z 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tekst jedn.: Dz.U. z 2017 r., poz. 2222), § 140 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz.U. z 2016 r., poz. 124) oraz art. 104 ustawy z 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz.U. z 2017 r., poz. 1257) odmówił zezwolenia spółce T. S.A. na lokalizację w pasie drogowym drogi krajowej nr [...] (ul. [...]) w m. P. linii kablowej projektowanej wzdłuż granicy pasa drogowego, w rejonie stacji paliw [...]. Organ uznał, że projektowana w pasie drogowym drogi krajowej nr [...] (ul. [...]) w m. P. linia kablowa nN, stanowiąca przyłącze dla zasilania stacji ładowania pojazdów elektrycznych na terenie stacji paliw sieci [...], stanowi nowe urządzenie niezwiązane z potrzebami ruchu drogowego. Zgodnie zaś z art. 39 ust. 1 pkt 1 i art. 39 ust. 1a przepisu ust. 1 pkt 1 ustawy o drogach publicznych, co do zasady zabrania się lokalizacji w pasie drogowym obiektów budowlanych, umieszczenia urządzeń, przedmiotów i materiałów niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego, przy czym, lokalizację linii kablowej należy ustalać w oparciu o przepis art. 39 ust. 3, pozwalający w szczególnie uzasadnionych przypadkach na zlokalizowanie urządzenia w pasie drogowym za zezwoleniem zarządcy drogi. Zarządca drogi może odmówić wydania zezwolenia na umieszczenie w pasie drogowym urządzenia wyłącznie wtedy, gdy jego umieszczenie spowodowałoby naruszenie wymagań wynikających z przepisów odrębnych. Przepisem odrębnym mającym zastosowanie w sprawie jest zdanie organu § 140 pkt 1 cyt. rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej w sprawie warunków technicznych, jakim odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie.

Organ ustalił, że droga krajowa nr [...] na omawianym odcinku obciążona jest dużym ruchem zarówno lokalnym jak i tranzytowym pojazdów osobowych i ciężarowych (natężenie ruchu na analizowanym fragmencie drogi wynosi 41022 poj. na dobę). Umieszczenie linii kablowej niezwiązanej z potrzebami zarządzania drogą w pasie drogowym ograniczy możliwość jej ewentualnej przebudowy.

W oparciu o doświadczenie zarządcy drogi organ stwierdził, że umieszczenie urządzeń (zwłaszcza urządzeń liniowych) w pasie drogowym w przypadku ich awarii, konserwacji czy wymiany, skutkuje każdorazowo ingerencją w pas drogowy z uwagi na potrzebę wykonania określonych robót, a to z kolei powoduje zagrożenie bezpieczeństwa ruchu drogowego - z uwagi na przebywających w pasie drogowym pracowników wykonujących roboty, ustawione urządzenia techniczne lub pojazdy. W celu wyeliminowania takich sytuacji zasadnym jest, aby w przypadkach możliwych urządzenia niezwiązane z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego lokalizować poza pasem drogowym. Zdaniem organu, zgoda na lokalizację wnioskowanego przyłącza w pasie drogowym drogi krajowej wobec możliwości i zasadności zlokalizowania go poza pasem drogowym stanowiłaby naruszenie przepisów ustawy o drogach publicznych i przepisów rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie. Ponadto organ wskazał na alternatywne możliwości umieszczenia kabla nN poprzez umieszczenie przyłącza poza pasem drogowym [...], wzdłuż drogi wewnętrznej obsługującej m.in. stację paliw.

Oddalając skargę na powyższą decyzję sąd pierwszej instancji podniósł, że zgodnie z art. 39 ust. 1 pkt 1 ustawy o drogach publicznych zabrania się dokonywania w pasie drogowym czynności, które mogłyby powodować zniszczenie lub uszkodzenie drogi i jej urządzeń albo zmniejszenie jej trwałości oraz zagrażać bezpieczeństwu ruchu drogowego, a w szczególności obiektów budowlanych, umieszczania urządzeń, przedmiotów i materiałów niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego. Przepisu tego nie stosuje się do umieszczania, konserwacji, przebudowy i naprawy infrastruktury telekomunikacyjnej w rozumieniu ustawy z 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne (Dz.U. z 2017 r., poz. 1907) oraz urządzeń służących do doprowadzenia lub odprowadzania płynów, pary, gazu, energii elektrycznej, w tym punktów ładowania stanowiących część infrastruktury ładowania drogowego transportu publicznego, oraz urządzeń związanych z ich eksploatacją, a także do innych czynności związanych z eksploatacją tej infrastruktury i tych urządzeń, jeżeli warunki techniczne i wymogi bezpieczeństwa na to pozwalają (art. 39 ust. 1a ustawy o drogach publicznych). Lokalizację urządzeń wskazanych w art. 39 ust. 1a ustawy należy ustalać w oparciu o art. 39 ust. 3, który stanowi, że odbywa się to w szczególnie uzasadnionych przypadkach za zezwoleniem właściwego zarządcy drogi, który wydając decyzję administracyjną kieruje się przede wszystkim względami bezpieczeństwa w ruchu drogowym, a ponadto kryteriami wyznaczonymi przez przepisy odrębne, którymi jest rozporządzenie Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie.

Zdaniem WSA, organ zbadał dokładnie wszystkie okoliczności i wydając decyzję negatywną szczegółowo uzasadnił zajęte stanowisko w sprawie, przede wszystkim wskazując, że droga krajowa nr [...] - we wskazanym przez stronę odcinku - obciążona jest dużym ruchem, zarówno lokalnym jak i tranzytowym pojazdów osobowych i ciężarowych (droga dwujezdniowa, o wysokich prędkościach, jej pas drogowy jest "stosunkowo wąski"). WSA uznał za zasadne stanowisko organu, oparte na § 140 pkt 1 cyt. rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie, zgodnie z którym infrastruktura techniczna niezwiązana z gospodarką drogową umieszczona w pasie drogowym nie może naruszać elementów technicznych drogi oraz nie może przyczyniać się do czasowego lub trwałego zagrożenia bezpieczeństwa ruchu albo zmniejszenia wartości użytkowej drogi. WSA stwierdził, że stanowisko organu jest zasadne, albowiem umieszczenie urządzeń (zwłaszcza urządzeń liniowych) w pasie drogowym, w przypadku ich awarii, konserwacji czy wymiany, wiąże się z ingerencją w pas drogowy z uwagi na potrzebę wykonania określonych robót, co powoduje zagrożenie bezpieczeństwa ruchu drogowego z uwagi na przebywających w pasie drogowym pracowników wykonujących roboty, ustawione urządzenia techniczne lub pojazdy. Ponadto, w ocenie WSA, na szczególną uwagę zasługuje informacja organu, że na zlecenie GDDKiA opracowywana jest dokumentacja projektowa dla zadania pn. "[...]" w związku z czym konieczne jest zabezpieczenie pasa drogowego dla potrzeb realizacji powyższej inwestycji. WSA wskazał, że w myśl § 140 ust. 6 cyt. rozporządzenia, budowa liniowa przecinająca poprzecznie drogę lub usytuowana wzdłuż drogi powinna być wykonana w taki sposób, aby nie ograniczała możliwości przebudowy albo remontu drogi. Z tego względu, w ocenie WSA te przepisy odrębne stanowią przeszkodę dla udzielenia zezwolenia zgodnie z wnioskami skarżącej.

WSA podniósł także, że inwestycja, o której mowa we wniosku strony, jest zgodnie z art. 2 pkt 5 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2017 r., poz. 1073) inwestycją celu publicznego, natomiast zgodnie z art. 6 ustawy z 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2018 r., poz. 121) celami publicznymi są m. in. budowa i utrzymanie ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej, a także innych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń. Jednakże okoliczności te nie mogą prowadzić do obniżenia podstawowej funkcji drogi, jaką jest możliwie sprawne i bezpieczne przenoszenie ruchu, co winien uwzględnić zarządca drogi przy udzieleniu zezwolenia na zajęcie pasa drogowego na cele niezwiązane z zarządem dróg.

II.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyła T. S.A. z siedzibą w K. i zaskarżając ten wyrok w całości, wniosła o: uchylenie wyroku i rozpoznanie skargi (art. 188 p.p.s.a.); względnie uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie; zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania.

W skardze kasacyjnej zarzucono naruszenie prawa materialnego, tj.:

1) art. 39 ust. 1a, art. 39 ust. 3 ustawy o drogach publicznych, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie albowiem odmowa wydania decyzji na lokalizację (umieszczenie) urządzeń służących do doprowadzania energii elektrycznej może opierać się tylko na trzech enumeratywnie wymienionych w art. 39 ust. 3 zd. 2 ustawy przesłankach, tj. zagrożenia bezpieczeństwa ruchu drogowego, naruszenia wymagań wynikających z przepisów odrębnych lub miałoby doprowadzić do utraty uprawnień z tytułu gwarancji lub rękojmi w zakresie budowy, których to przesłanek sąd pierwszej instancji nie wykazał;

2) § 140 pkt 1 cyt. rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie albowiem umieszczenie w pasie drogowym urządzeń służących do doprowadzania energii elektrycznej nie naruszy elementów technicznych drogi oraz nie przyczyni się do czasowego lub trwałego zagrożenia bezpieczeństwa ruchu albo zmniejszenia wartości użytkowej drogi;

3) § 140 ust. 6 cyt. rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie albowiem umieszczenie w pasie drogowym urządzeń służących do doprowadzania energii elektrycznej będzie wykonana w taki sposób, aby nie ograniczało możliwości przebudowy albo remontu drogi;

4) art. 11 ustawy z 11 stycznia 2018 r. o elektromobilności i paliwach alternatywnych (Dz.U. z 2018 r., poz. 317) poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i uniemożliwienie realizacji celu publicznego - przedsięwzięcia niezbędnego do przyłączania do sieci punktów ładowania stanowiących element infrastruktury ładowania drogowego transportu publicznego;

5) art. 2 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz art. 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami, poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i uniemożliwienie realizacji celu publicznego, jakim jest budowa przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji energii elektrycznej.

Argumenty na poparcie przedstawionych zarzutów zawarto w uzasadnieniu skargi kasacyjnej.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej.

III.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie.

W pierwszej kolejności należy zauważyć, że zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania przed wojewódzkim sądem administracyjnym.

W rozpoznawanej sprawie nie wystąpiła żadna z określonych w art. 183 § 2 p.p.s.a. przesłanek nieważności postępowania, jak też nie zostały spełnione przesłanki wymagające uchylenia zaskarżonego orzeczenia oraz odrzucenia skargi lub umorzenia postępowania (art. 189 p.p.s.a.). Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał niniejszą sprawę w granicach skargi kasacyjnej.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że usprawiedliwiony jest zarzut naruszenia przepisu art. 39 ust. 1a w zw. z art. 39 ust. 3 ustawy o drogach publicznych. Odniesienie się do tego zarzutu wymaga wyjaśnienia kontekstu normatywnego, w granicach którego dokonywana musi być wykładnia oraz ocena stosowania wskazanych przepisów.

Zgodnie z art. 39 ust. 1 pkt 1 ustawy o drogach publicznych, w pasie drogowym drogi publicznej zabrania się lokalizacji obiektów budowlanych, umieszczania urządzeń, przedmiotów i materiałów niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego. Tak sformułowany zakaz ma charakter ustawowo dookreślonego działania, stanowiącego rodzaj czynność, której zabrania się dokonywania w pasie drogowym, jak mogącej powodować niszczenie lub uszkodzenie drogi i jej urządzeń albo zmniejszenie jej trwałości oraz zagrażać bezpieczeństwu ruchu drogowego (39 ust. 1 zd. pierwsze ustawy o drogach publicznych).

Podkreślić należy, że co prawda w art. 39 ust. 1 zdanie pierwsze ustawy o drogach publicznych ustawodawca wprowadził zakaz o charakterze ogólnym, jednak w dalszej części tej jednostki redakcyjnej doprecyzowano ten zakaz, stosując objaśnienie jego znaczenia poprzez przykładowe wyliczenie zakresu normowania (punkty od 1 do 12), wskazując jednocześnie na przykładowy charakter tego wyliczenia. Formułując wyjątek od regulacji zawartej w art. 39 ust. 1 ustawy o drogach publicznych, ustawodawca wprost określił, w art. 39 ust. 1a tej ustawy, że przepisu ust. 1 pkt 1 nie stosuje się do umieszczania, konserwacji, przebudowy i naprawy infrastruktury telekomunikacyjnej oraz urządzeń służących do doprowadzania lub odprowadzania płynów, pary, gazu, energii elektrycznej, w tym punktów ładowania stanowiących część infrastruktury ładowania drogowego transportu publicznego, oraz urządzeń związanych z ich eksploatacją, a także do innych czynności związanych z eksploatacją tej infrastruktury i tych urządzeń, jeżeli warunki techniczne i wymogi bezpieczeństwa na to pozwalają.

Mając więc na uwadze niekwestionowaną w rozpoznawanej sprawie okoliczność, że projektowana w pasie drogowym drogi krajowej linia kablowa stanowi element przyłącza zasilającego stację ładowania pojazdów elektrycznych, nie może budzić wątpliwości, że zgodnie z 39 ust. 1a ustawy o drogach publicznych, dopuszczalna jest lokalizacja tego przyłącza w omawianym pasie drogowym drogi krajowej, gdyż w tym zakresie wyłączony jest zakaz lokalizacji obiektów budowlanych, umieszczania urządzeń, przedmiotów i materiałów niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego, o którym mowa art. 39 ust. 1 pkt 1 ustawy o drogach publicznych. Jakkolwiek lokalizacja tego przyłącza wymaga zezwolenia właściwego zarządcy drogi, jednakże odmowa wydania takiego zezwolenia może mieć miejsce wyłącznie wtedy, gdy spowodowałoby to zagrożenie bezpieczeństwa ruchu drogowego, naruszenie wymagań wynikających z przepisów odrębnych lub miałoby doprowadzić do utraty uprawnień z tytułu gwarancji lub rękojmi w zakresie budowy, przebudowy lub remontu dróg (art. 39 ust. 3 pkt 1 ustawy o drogach publicznych).

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że sąd pierwszej instancji wadliwie zinterpretował i ocenił zastosowanie przesłanek określonych w przepisie art. 39 ust. 3 pkt 1 ustawy o drogach publicznych, powielając w tym zakresie błędne stanowisko organu. Wbrew bowiem stanowisku organu, zaakceptowanemu przez WSA, nie ma znaczenia w sprawie twierdzenie - niepoparte zresztą jakakolwiek rzeczową argumentacją, że umieszczenie linii kablowej w przebiegu spornego odcinka drogi, "ograniczy możliwość jej ewentualnej przebudowy" tej drogi, co ma mieć - także bliżej nieokreślony - związek z opracowywaniem dokumentacji projektowej zadania dotyczącego poprawy bezpieczeństwa ruchu drogowego na drodze krajowej nr [...] (przebudowa odcinka N. – Z.). Podobnie należy ocenić ogólną tezę organu w zakresie dopuszczalności umieszczania urządzeń w pasie drogowym z uwagi na konsekwencje związane z ich wykonywaniem i utrzymaniem.

Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że ustalanie zasad realizacji zadań w zakresie budowy i eksploatacji dróg publicznych nie mieści się w kompetencji danego zarządcy drogi, co oznacza, że w ramach konkretnego postępowania administracyjnego właściwy zarządca drogi nie jest uprawniony do podważenia tych zasad, a w szczególności unormowanych wprost w powszechnie obowiązujących przepisach prawa. Reguły tej nie uwzględnił organ w rozpoznawanej sprawie, formułując tezę, jakoby uwzględnieniu wniosku skarżącej spółki nie było dopuszczalne, gdyż umieszczenie urządzeń - zwłaszcza liniowych - w pasie drogowym w przypadku ich awarii, konserwacji czy wymiany, "skutkuje każdorazowo ingerencją w pas drogowy z uwagi na potrzebę wykonania określonych robót, a to z kolei powoduje zagrożenie bezpieczeństwa ruchu drogowego - z uwagi na przebywających w pasie drogowym pracowników wykonujących roboty, ustawione urządzenia techniczne lub pojazdy".

Abstrahując od tego, że każdy incydent na drodze przeznaczonej do ruchu lub postoju pojazdów, niezwiązany z normalnym przemieszczaniem się pojazdów, może powodować zwiększenie zagrożenia dla bezpieczeństwa ruchu drogowego, to jednak o dopuszczalności umieszczania, jak też konserwacji, przebudowy i naprawy, w pasie drogowym drogi publicznej szeregu elementów infrastruktury, w tym urządzeń służących do doprowadzania energii elektrycznej, zdecydował - co do samej zasady - prawodawca. Co więcej, odmowa udzielenia zezwolenia na lokalizację elementów takiej infrastruktury, o czym była już mowa wyżej, może nastąpić wyłącznie w przypadkach określonych ustawowo.

W tym stanie rzeczy, biorąc pod uwagę okoliczności rozpoznawanej sprawy, niewątpliwie na organie ciążył obowiązek wykazania, że lokalizacja w pasie drogowym drogi krajowej (wzdłuż granicy tego pasa) projektowanej przez skarżącą spółkę linii kablowej, nie jest możliwa, gdyż umieszczenie w pasie drogowym projektowanych urządzeń i infrastruktury spowoduje zagrożenie bezpieczeństwa ruchu drogowego, bądź naruszy wymagania wynikające z przepisów odrębnych albo doprowadzi do utraty uprawnień z tytułu gwarancji lub rękojmi w zakresie budowy, przebudowy lub remontu dróg (art. 39 ust. 3 pkt 1 ustawy o drogach publicznych).

Nie budzi przy tym wątpliwości, że wskazane wyżej przesłanki negatywne muszą być oceniane w konkretnych okolicznościach sprawy. Konieczne jest więc uwzględnienie warunków występujących w ściśle określonym miejscu pasa drogowego, jak i parametrów urządzeń i infrastruktury linii kablowej, na podstawie których możliwe będzie dokonanie rzeczywistej oceny znaczenia umieszczenia w pasie drogowym projektowanych urządzeń i infrastruktury z punktu widzenia przesłanek określonych w art. 39 ust. 3 pkt 1 ustawy o drogach publicznych.

Ustaleń tych nie dokonał organ administracji publicznej, czego nie dostrzegł sąd pierwszej instancji, czym naruszył art. 39 ust. 1a oraz z art. 39 ust. 3 ustawy o drogach publicznych, co trafnie podniesiono w punkcie 1 petitum skargi kasacyjnej. Wskazane uchybienie prowadzi także do wniosku o wadliwej ocenie zastosowania przez organ § 140 ust. 1 i 6 cyt. rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie, skoro przepisów tych organ w żadnym stopniu nie zastosował w oparciu o niezbędne ustalenia faktyczne, oparte na z góry założonej tezie, co również umknęło uwadze sądu pierwszej instancji (punkty 2 i 3 petitum skargi kasacyjnej).

Odnosząc się natomiast do zarzutów zawartych w punktach 4 i 5 petitum skargi kasacyjnej, zauważyć należy, że sąd pierwszej instancji uznał, że sporna inwestycja jest - zgodnie z art. 2 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - inwestycją celu publicznego, jednakże zdaniem sądu okoliczność ta nie może "prowadzić do obniżenia podstawowej funkcji drogi jaką jest możliwie sprawne i bezpieczne przenoszenie ruchu, co winien uwzględnić zarządca drogi przy udzieleniu zezwolenia na zajęcie pasa drogowego na cele niezwiązane z zarządem dróg". Jak należy wnioskować z przytoczonej tezy, WSA w istocie nie sformułował poglądu odbiegającego od twierdzeń autora skargi kasacyjnej, lecz uznał, że zgoda na lokalizację spornej inwestycji nie mogła być udzielona z racji sprzeczności wniosku z innymi normami prawnymi, o czym była już mowa wyżej. Z tego powodu Naczelny Sąd Administracyjny uznał za niezasadny omawiany zarzut skargi kasacyjnej.

Z tych wszystkich względów Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że zaskarżony wyrok nie odpowiada prawu i podlega uchyleniu. Wobec dostatecznego wyjaśnienia istoty sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał skargę i na podstawie art. 188 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 lit. a p.p.s.a., uchylił zaskarżony wyrok oraz decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z 14 września 2018 r., nr [...], w przedmiocie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 203 pkt 1 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a i pkt 2 lit. b rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (tekst jedn.: Dz.U. z 2018 r., poz. 265).