II GSK 590/19

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Małgorzata Rysz po rozpoznaniu w dniu 29 czerwca 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej wniosku A. Ż. o sprostowanie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 stycznia 2023 r. sygn. akt II GSK 590/19 w sprawie ze skargi kasacyjnej Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Koninie od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 14 lutego 2019 r. sygn. akt III SA/Po 942/17 w sprawie ze skargi A. Ż. i B. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Koninie z dnia 2 października 2017 r. nr SKO-ZP-4161/5-6/2017 w przedmiocie kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia postanawia oddalić wniosek.

Wyrokiem z 19 stycznia 2023 r., sygn. akt II GSK 590/19, Naczelny Sąd Administracyjny w sprawie ze skargi kasacyjnej Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Koninie uchylił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z 14 lutego 2019 r., sygn. akt III SA/Po 942/17, w sprawie ze skargi A. Ż. i B. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Koninie z 2 października 2017 r. w przedmiocie kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia oraz zasądził od A. Ż. i B. W. solidarnie na rzecz Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. 10 121 (dziesięć tysięcy sto dwadzieścia jeden) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

W uzasadnieniu wyroku NSA wskazał, że rozstrzygnął o kosztach postępowania kasacyjnego (punkt 2 sentencji wyroku) na podstawie art. 203 pkt 2, art. 205 § 2 p.p.s.a. i § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a i § 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (tekst jedn.: Dz.U. z 2018 r., poz. 265).

Wnioskiem z 2 czerwca 2023 r. A. Ż. (dalej zwany "skarżącym") zwrócił się o sprostowanie wspomnianego wyroku w zakresie punktu drugiego. Wniósł o zweryfikowanie kosztów zasądzonych na rzecz organu i ich zmniejszenie lub odstąpienie od zasądzenia kosztów postępowania kasacyjnego. Skarżący wskazał, że rozprawa odbyła się na posiedzeniu niejawnym, w związku z tym organ nie ponosił kosztów zastępstwa procesowego. Dodał, że jako emeryci mogą nie być w stanie pokryć zasądzonych kosztów w całości.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Wniosek o sprostowanie wyroku podlega oddaleniu.

Z treści pisma i żądań w nim zawartych wynika, że rzeczywistą podstawą prawną wniosku jest art. 156 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r., poz. 259 ze zm.; dalej zwanej "p.p.s.a."), który z mocy art. 193 p.p.s.a. ma odpowiednie zastosowanie do postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. Przewiduje on rektyfikację wyroku w przypadku, gdy w jego treści dopuszczono się niedokładności, błędu pisarskiego lub rachunkowego albo innej oczywistej omyłki. Judykatura przyjęła, iż sprostowanie niedokładności (nieścisłości) należy rozumieć jako właściwe oznaczenie strony bądź podmiotów postępowania, czy też ich pełnej nazwy. Błąd pisarski to widoczne niewłaściwe użycie wyrazu, widocznie mylna pisownia lub błąd gramatyczny, czy niezamierzone opuszczenie jednego lub więcej wyrazów. Błąd rachunkowy to natomiast błąd wynikający z niewłaściwego przeprowadzenia działań arytmetycznych, polegający najczęściej na błędnym działaniu sumowania lub odejmowania. Ostatnią kategorią wymienioną w powołanym przepisie jest "inna oczywista omyłka", które to pojęcie ma znacznie szerszy zakres, jednakże jego charakter zbliżony jest do pojęć wymienionych wcześniej. Przyjmuje się również, że sprostowanie wyroku w rozumieniu powołanego przepisu nie może prowadzić do zmiany zawartego w nim rozstrzygnięcia (por. m. in. postanowienia NSA: z 10 grudnia 2007 r., sygn. akt II FSK 501/06; z 28 kwietnia 2011 r., sygn. akt II GSK 346/10; z 17 maja 2011 r., sygn. akt I GSK 1008/09; z 12 kwietnia 2012 r., sygn. akt II FSK 987/11 – treść dostępna w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie internetowej www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, wnioskowane przez stronę sprostowanie nie dotyczy którejkolwiek z kategorii omyłek określonych w art. 156 § 1 p.p.s.a. Sprostowanie postanowienia o kosztach w sposób wskazywany we wniosku stanowiłoby niedopuszczalne ingerowanie w wydane orzeczenie i w istocie zmierzałoby do zmiany zawartego w nim rozstrzygnięcia (por. postanowienie NSA z 28 lutego 2019 r., sygn. akt I GSK 2123/18). W wyroku zasądzono kwotę 10 121 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Kwota ta nie jest omyłką.

Zgodnie bowiem z art. 203 pkt. 2 p.p.s.a. stronie, która wniosła skargę kasacyjną, należy się zwrot poniesionych przez nią niezbędnych kosztów postępowania kasacyjnego od skarżącego, jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi kasacyjnej został uchylony wyrok sądu pierwszej instancji uwzględniający skargę. Do niezbędnych kosztów postępowania strony reprezentowanej przez adwokata lub radcę prawnego zalicza się ich wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego adwokata lub radcy prawnego, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa strony (art. 205 pkt 2 p.p.s.a.).

Skargę kasacyjną wniósł radca prawny, który nie występował w sprawie przed sądem pierwszej instancji. W skardze zawarł wniosek o zwrot kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym zwrot kosztów zastępstwa procesowego. Z uwagi na wartość przedmiotu sprawy (400 865,03 zł), stawka opłat – zgodnie z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a i § 2 pkt 7 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (tekst jedn.: Dz.U. z 2018 r., poz. 265) – wynosi 10 800 zł. Słusznie zatem NSA zasądził na rzecz organu kwotę 10 121 zł, na którą składała się: kwota 8 100 zł – stanowiąca 75% wskazanej powyżej stawki opłat za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej przez radcę prawnego, który nie prowadził sprawy w pierwszej instancji (§ 14 ust. 1 pkt 2 lit. b) – kwota 17 zł stanowiąca zwrot kosztów opłaty za pełnomocnictwo oraz kwota 2 004,50 zł za wpis od skargi kasacyjnej.

Skoro zatem wnioskowane przez stronę sprostowanie w niniejszym postępowaniu wpadkowym nie dotyczy omyłki rachunkowej ani którejkolwiek z kategorii omyłek określonych w art. 156 § 1 p.p.s.a., należy uznać, że uwzględnienie wniosku skarżącego stanowiłoby zmianę zawartego w nim rozstrzygnięcia.

W tej sytuacji Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 156 § 1 i 2 w związku z art. 193 p.p.s.a. postanowił, jak w sentencji.