II GSK 49/20

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Rysz Sędzia NSA Zbigniew Czarnik (spr.) Sędzia del. WSA Wojciech Sawczuk Protokolant Monika Majak po rozpoznaniu w dniu 18 maja 2023 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej T. S.A. w R. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 września 2019 r. sygn. akt VI SA/Wa 845/19 w sprawie ze skargi T. S.A. w R. na decyzję Ministra Przedsiębiorczości i Technologii z dnia 12 lutego 2019 r. nr DOT-I-4500.1128.2.2018.LG.5 w przedmiocie kary pieniężnej za nieprzekazanie w terminie rocznego raportu z wywozu uzbrojenia 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od T. S.A. w R. na rzecz Ministra Rozwoju i Technologii 4050 (cztery tysiące pięćdziesiąt) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej: WSA, sąd pierwszej instancji) wyrokiem z 18 września 2019 r. sygn. akt VI SA/Wa 845/19 oddalił skargę T. S.A. w R. (dalej: skarżąca, spółka) na decyzję Ministra Przedsiębiorczości i Technologii z 12 lutego 2019 r. w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za nieprzekazanie w terminie rocznego raportu z wywozu uzbrojenia.

Sąd pierwszej instancji orzekał w następującym stanie sprawy:

Decyzją z 31 sierpnia 2018 r. Minister Przedsiębiorczości i Technologii (dalej: Minister, organ), działając na podstawie art. 37b w zw. z art. 27a ust. 1 ustawy z dnia 29 listopada 2000 r. o obrocie z zagranicą towarami, technologiami i usługami o znaczeniu strategicznym dla bezpieczeństwa państwa, a także dla utrzymania międzynarodowego pokoju i bezpieczeństwa (Dz. U. z 2017 r., poz. 1050, dalej jako: ustawa o obrocie) oraz art. 104 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1257, dalej jako: k.p.a.), nałożył na spółkę karę pieniężną w wysokości 80 000 złotych za niedopełnienie obowiązku przekazania w terminie rocznego raportu z faktycznie wykonanego wywozu uzbrojenia. Podstawą nałożenia kary było ustalenie, że spółka w 2016 r. dokonała wywozu za granicę czołgów [...], tj. uzbrojenia wojskowego zgodnie z kategorią LU6 wskazaną w załączniku do rozporządzenia Ministra Przedsiębiorczości i Technologii z dnia 28 lutego 2018 r. w sprawie wykazu uzbrojenia, na obrót którym jest wymagane zezwolenie (Dz. U. poz. 482, dalej jako: rozporządzenie w sprawie wykazu uzbrojenia). Zgodnie z art. 27a ust. 1 ustawy o obrocie, podmiot dokonujący wywozu uzbrojenia jest obowiązany przekazać ministrowi właściwemu do spraw zagranicznych roczny raport z faktycznego wykonania tego wywozu w terminie do końca kwietnia następnego roku. Skarżąca była więc zobowiązana do przekazania takiego raportu do końca kwietnia 2017 r. Natomiast spółka sporządziła oraz przekazała roczny raport z wywozu uzbrojenia za okres od 1 stycznia do 31 grudnia 2016 r. odpowiednio 10 i 11 stycznia 2018 r., a zatem z uchybieniem terminu przewidzianego w art. 27a ust. 1 ustawy o obrocie. Dodatkowo wskazano, że niedopełnienie przez spółkę wyżej wskazanego obowiązku miało wpływ na rzetelność sporządzonego rocznego sprawozdania dotyczącego wywozu, do którego opracowania i przekazania właściwym organom państw członkowskich Unii Europejskiej zobowiązuje art. 27c ustawy o obrocie.

Zaskarżoną decyzją organ, po ponownym rozpatrzeniu sprawy, uchylił w całości decyzję z 31 sierpnia 2018 r. nakładającą na spółkę karę pieniężną w wysokości 80 000 zł i orzekł o nałożeniu kary w wysokości 60 000 zł. Organ podtrzymał swoje stanowisko, że spółka nie wypełniła w terminie obowiązku, o którym stanowi art. 27a ust. 1 ustawy o obrocie, wskazując, że fakt demilitaryzacji nie pozbawiał czołgu znamion tego pojazdu jako uzbrojenia, o czym świadczy sposób klasyfikowania czołgu w przepisach prawa. Minister obniżył wysokość nałożonej kary motywując to faktem dobrowolnego złożenia raportu z faktycznego wykonania wywozu uzbrojenia przez skarżącą wkrótce po powzięciu informacji o konieczności jego złożenia oraz brakiem korzyści wywołanej jego niezłożeniem w terminie.

Nie zgadzając się z tym rozstrzygnięciem spółka wniosła skargę, domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji, umorzenia postępowania, zasądzenia zwrotu kosztów postępowania oraz wstrzymania wykonalności zaskarżonej decyzji.

W odpowiedzi na skargę Minister podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi.

Sąd pierwszej instancji, działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.; dalej jako: p.p.s.a.), oddalił skargę, stwierdzając, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu.

W ocenie sądu pierwszej instancji Minister dokonał trafnej wykładni prawa, a wysokość nałożonej przez niego na skarżącą kary pieniężnej była zasadna.

WSA podzielił stanowisko organu, że wywóz za granicę czołgu nie jest w świetle przepisów ustawy o obrocie uzależniony od zakresu wyposażenia tego pojazdu, w szczególności od tego, czy posiada on dodatkowe uzbrojenie czy też nie, gdyż ani przepisy ustawy o obrocie ani przepisy rozporządzenia w sprawie wykazu uzbrojenia takiej zależności nie wprowadzają. Sąd pierwszej instancji wskazał, że przepisy rozporządzenia w sprawie wykazu uzbrojenia jasno określają, czy mamy do czynienia z uzbrojeniem w rozumieniu art. 27a ust. 1 ustawy o obrocie czy też nie. Przepis LU6a załącznika do rozporządzenia stanowi o pojazdach naziemnych oraz ich elementach składowych, specjalnie zaprojektowanych lub zmodyfikowanych do celów wojskowych. W uwadze 1 wskazano, że przepis ten obejmuje czołgi i inne uzbrojone pojazdy wojskowe oraz pojazdy wojskowe wyposażone w uchwyty na broń lub sprzęt do kładzenia min lub wystrzeliwania amunicji określonej w LU4. Z powołanych przepisów wynika, że czołg stanowi jedyny pojazd naziemny, który traktowany jest w świetle przepisów rozporządzenia samoistnie jako uzbrojenie wojskowe. Fakt, że przed wywozem za granicę czołgów przez skarżącą zostały one poddane demilitaryzacji, nie sprawia, że przestają być one uzbrojeniem w rozumieniu załącznika do rozporządzenia w sprawie wykazu uzbrojenia. W załączniku tym ustanowiono jeden tylko wyjątek od uznania czołgu za uzbrojenie, objęty uwagą 4 do przepisu LU6a, która odnosi się do wszystkich pojazdów wyprodukowanych przed 1946 r.

Ustalenie, że spółka zaniechała terminowego wypełnienia obowiązku sprawozdawczego, zgodnie z art. 37b ustawy o obrocie obligowało organ do nałożenia kary administracyjnej. Sąd pierwszej instancji uznał, że wymierzona kara oscylująca w wysokości połowy ustawowego zagrożenia, jest adekwatna do naruszenia, spełnia kryteria proporcjonalności oraz odpowiada przesłankom, o których mowa w art. 189d k.p.a. WSA podkreślił, że skarżąca nie złożyła sprawozdania przez blisko rok, co wpłynęło na treść materiałów przekazywanych organizacjom międzynarodowym.

W ocenie sądu pierwszej instancji Minister nie naruszył art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3, ani art. 84 § 1 k.p.a. bowiem zgromadzony obszerny materiał dowodowy w sprawie został poddany obiektywnej i przekonującej ocenie, co znalazło wyraz w motywach zaskarżonej decyzji. Nie zachodziła potrzeba dopuszczenia dowodów z opinii biegłego, bowiem to, że przedmiotem wywozu były czołgi, było okolicznością niesporną.

Skargą kasacyjną spółka zaskarżyła powyższy wyrok w całości i wniosła o jego uchylenie w całości oraz uchylenie zaskarżonej decyzji w części nakładającej na nią karę pieniężną w wysokości 60 000 zł oraz wzywającej ją do uiszczenia tej kary. Alternatywnie wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi pierwszej instancji, a także o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych oraz rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie.

Zaskarżonemu wyrokowi, na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. zarzuciła:

I. naruszenie przepisów prawa procesowego mających istotny wpływ na wynik sprawy, w postaci:

art. 151 p.p.s.a w zw. z art. 189d k.p.a. poprzez błędne przyjęcie, że zaskarżona decyzja (jak i decyzja ją poprzedzająca) nie naruszyła przepisów prawa w zakresie wymiaru administracyjnej kary pieniężnej, podczas gdy sąd pierwszej instancji winien był uznać, że kara ta została orzeczona w zbyt dużej wysokości, w stosunku do braku osiągniętej przez skarżącą korzyści, wagi i okoliczności naruszenia przez nią przepisów prawa oraz braku jej uprzedniej karalności oraz jednorazowego charakteru naruszenia, czym w konsekwencji sąd pierwszej instancji, poprzez oddalenie skargi i niezastosowanie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a;

art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 189f § 3 i 2 k.p.a. poprzez błędne przyjęcie, że w sprawie nie zachodziły przesłanki upoważniające organ do odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej, podczas gdy sąd pierwszej instancji winien był wziąć pod uwagę wystąpienie tych okoliczności i ustalić, że organ powinien poprzestać na pouczeniu skarżącej i uwzględnić skargę, czym w konsekwencji sąd pierwszej instancji doprowadził do niezastosowania art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a;

art. 106 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 106 § 3 p.p.s.a. poprzez:

a. błędne przyjęcie za fakt powszechnie znany, że jedynie czołgi z okresu drugiej wojny światowej (ewentualnie wyprodukowane wcześniej) traktowane mogą być – pod pewnymi warunkami – jako przedmioty nieposiadające statusu uzbrojenia, czego przykładem według sądu pierwszej instancji jest czołg T-34 znajdujący się przy ul. [...] w S., podczas gdy okoliczności te wymagają posiadania wiedzy w zakresie informacji specjalnych, nieznanych sądowi z urzędu,

b. błędne przyjęcie za fakt powszechnie znany, że jedynie czołgi wyprodukowane przed 1946 rokiem mogą stanowić pod pewnymi względami przedmioty nieposiadające statusu uzbrojenia, podczas gdy możliwe jest to również w drodze ich demilitaryzacji, a na terenie Polski istnieją pomniki zdemilitaryzowanych czołgów, których lata produkcji przypadają w całości na okres po 1946 r., co stoi w oczywistej sprzeczności z treścią okoliczności notoryjnych przyjętych przez sąd w uzasadnieniu skarżonego wyroku;

II. naruszenie przepisów prawa materialnego w postaci:

1) art. 3 pkt 2 w zw. z art. 6a ust. 3 ustawy o obrocie w zw. z częścią LU6 oraz częścią LU6a załącznika nr 1 do rozporządzenia o wykazie uzbrojenia poprzez błędną wykładnię i ustalenie, że pojazd będący uprzednio czołgiem, po dokonaniu jego demilitaryzacji wciąż jest uzbrojeniem, podczas gdy wykonanie prac demilitaryzacyjnych powoduje trwałe i nieodwracalne pozbawienie cech bojowych, przez co nie może on zostać powtórnie wykorzystany do prowadzenia działań militarnych, a tym samym nie można nadać mu cech uzbrojenia i uznać, że wypełnia on przesłanki zaliczenia do grupy przedmiotów będących uzbrojeniem;

2) art. 27a ust. 1 w zw. z art. 37b ustawy o obrocie poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i podzielenie opinii organu, że na spółce ciążył obowiązek przekazania ministrowi właściwemu do spraw zagranicznych rocznego raportu z faktycznego wywozu uzbrojenia, podczas gdy w istocie spółka ta nie dokonywała w 2016 r. wywozu poza granice Polski jakichkolwiek towarów, które należałoby uznać za uzbrojenie, w związku z czym nie była zobowiązana do złożenia wyżej wskazanego raporty, a tym samym organ nie miał podstaw do nałożenia na nią kary pieniężnej wynikającej z niewykonania obowiązku, do realizacji którego skarżąca nie była zobowiązana.

Argumentację na poparcie powyższych zarzutów spółka przedstawiła

w uzasadnieniu skargi kasacyjnej.

Obecny na rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym pełnomocnik Ministra wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej i zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny (dalej: NSA lub sąd drugiej instancji) rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę przyczyny nieważności postępowania sądowoadministracyjnego określone w art. 183 § 2 p.p.s.a. W rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły okoliczności skutkujące nieważnością postępowania, zatem spełnione zostały warunki do merytorycznego rozpoznania skargi kasacyjnej.

Zgodnie z treścią art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na naruszeniu prawa materialnego, które może polegać na błędnej wykładni lub niewłaściwym zastosowaniu albo na naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy.

Skarga kasacyjna spółki oparta została na obu podstawach kasacyjnych z art. 174 p.p.s.a. W takiej sytuacji sąd w pierwszej kolejności rozpoznaje zarzuty kasacyjne podnoszące naruszenie prawa procesowego, a dopiero w dalszej naruszenia prawa materialnego. Zachowanie takiej kolejności rozpoznawania zarzutów kasacyjnych wynika z tego, że ocena stosowania prawa materialnego może być dokonana dopiero wówczas, gdy stan faktyczny sprawy jest niesporny albo gdy nie udało się tych ustaleń zakwestionować w postępowaniu kasacyjnym.

Skarga kasacyjna spółki nie ma usprawiedliwionych podstaw, dlatego nie mogła prowadzić do uchylenia zaskarżonego wyroku.

W ocenie NSA niezasadne są zarzuty procesowe podniesione w skardze kasacyjnej. Niezasadność tych zarzutów ma źródło w ich formalnej wadliwości. Sąd drugiej instancji zauważa i podkreśla, że postępowanie kasacyjne może toczyć się tylko w zakresie wyznaczonym przez skargę kasacyjną i tylko pod warunkiem, że skarga taka spełnia prawem przewidziane warunki. Skarga kasacyjna jest sformalizowanym środkiem prawnym. Oznacza to, że jej skuteczność jest uzależniona od wypełnienia przez stronę prawem nakazanych wymogów. Z tego też powodu ustawodawca ukształtował tę skargę jako środek profesjonalny. Do formalnych wymogów skargi kasacyjnej należy zaliczyć wskazanie zarzutów kierowanych pod adresem skarżonego wyroku oraz ich uzasadnienie. Skuteczność skargi kasacyjnej jest uwarunkowana postawieniem tych zarzutów we właściwej podstawie kasacyjnej z art. 174 p.p.s.a. Sąd drugiej instancji w tym zakresie nie ma żadnych uprawnień, zatem z urzędu nie jest władny modyfikować wadliwie postawionych zarzutów ani też nie może domniemywać ich prawidłowej podstawy.

W rozpoznawanej skardze kasacyjnej strona podnosi w podstawie kasacyjnej z art. 174 pkt 2 p.p.s.a., a więc jako naruszenia przepisów postępowania, naruszenie zasad wymiaru kary administracyjnej, czyli art. 189d k.p.a. oraz naruszenie art. 189f tej ustawy. W obu przypadkach naruszenia tych norm łączy z treścią art. 151 p.p.s.a., uznając, że kara została nałożona na spółkę z naruszeniem zasad jej wymiaru oraz że w sprawie spółki w ogóle należało odstąpić od jej wymierzenia, bowiem zaistniały okoliczności do odstąpienia od jej nałożenia.

W obu przypadkach zarzuty nie odnoszą się do przepisów procesowych. Zarówno zasady wymierzania kary przewidziane w art. 180d k.p.a., jaki i podstawy do odstąpienia od nałożenia kary to problematyka materialna. Zatem kwestionowanie tych norm mogłoby mieć miejsce tylko w ramach właściwej podstawy kasacyjnej, a więc tej z art. 174 pkt 1 p.p.s.a., a nie jako naruszenie prawa procesowego – art. 174 pkt 2 p.p.s.a. Ze wskazanych powodów rozpoznawane zarzuty należało uznać za nietrafne.

Zdaniem NSA niezasadny jest również zarzut procesowy podnoszący naruszenie przez sąd pierwszej instancji art. 106 § 3 p.p.s.a.

Po pierwsze, wskazać trzeba, że przepis ten odnosi się do możliwości prowadzenia przez sąd postępowania dowodowego. W postępowaniu przed sądem administracyjnym możliwość taka jest wyjątkowa, bowiem sąd ten nie ustala stanu faktycznego sprawy na użytek postępowania sądowego, ale przyjmuje stan faktyczny właściwy dla orzekania przed organami. Po drugie, zauważyć należy, że zarzut rozpoznawanej skargi kasacyjnej nie odnosi się do przeprowadzenia postępowania uzupełniającego z dokumentów, co wynika z treści art. 106 § 3 p.p.s.a. Zarzut kasacyjny jest powiązany z oceną statusu prawnego w czołgu na gruncie przepisów ustawy o obrocie. Problematyka ta jest wprost połączona z materialnym aspektem sprawy, bowiem dotyczy prawidłowości wykładni istotnego dla sprawy terminu ustawowego, a nie prowadzenia w tym zakresie dowodu. Z akt sprawy wprost wynika, że przedmiotem zbycia przez spółkę były czołgi. Spór dotyczy tylko tego czy były one uzbrojeniem w rozumieniu art. 3 pkt 2 ustawy o obrocie. Tego typu spór nie jest sporem o fakty, ale o znaczenie pojęć, tym samym nie może on dotyczyć sfery ustaleń faktycznych sprawy.

Po trzecie, wskazać trzeba, że stosownie do treści art. 176 § 1 pkt 2 p.p.s.a. zarzut kasacyjny ma być uzasadniony, czyli uzasadnienie ma wyjaśniać na czym polegało naruszenie przepisów i jaki miało ono wpływ na rozstrzygnięcie, bo przecież w przypadku naruszeń procesowych tylko istotne uchybienia, więc te, które mają istotny wpływ na rozstrzygnięcie, mogą być podstawami skutecznej skargi kasacyjnej. Zarzut naruszenia art. 106 § 3 p.p.s.a. podniesiony w rozpoznawanej w skardze kasacyjnej tego warunku nie wypełnia, a to musiało prowadzić do uznania, że jest on chybiony.

Niezasadne są również zarzuty materialne skargi kasacyjnej spółki.

W rozpoznawanej sprawie fakty są oczywiste i sprowadzają się do ustalenia, że na podstawie umowy zawartej przez spółkę z K. na spółkę przeszły określone obowiązki związane z ewidencjonowaniem zakupu oraz uzyskaniem zezwolenia na sprzedaż czołgów [...] poza granice Polski i UE. Wątpliwości nie budzi, że spółka zakupione czołgi sprzedała w 2016 r. i tego faktu nie ujawniła, bowiem mimo, że zgodnie z art. 27a ust. 1 ustawy o obrocie, skarżąca była zobowiązana do przekazania rocznego raportu z faktycznego wykonania tego wywozu do końca kwietnia 2017 r., to spółka sporządziła i przekazała roczny raport z wywozu uzbrojenia za okres od 1 stycznia do 31 grudnia 2016 r. odpowiednio 10 i 11 stycznia 2018 r., a zatem z uchybieniem terminu przewidzianego w art. 27a ust. 1 ustawy o obrocie.

W związku z tymi ustaleniami spółka twierdzi, że zaskarżony wyrok narusza prawo bo sąd pierwszej instancji przyjął, że spółka zbywała uzbrojenie (czołgi), w sytuacji, gdy przedmiotem jej działań były czołgi zdemilitaryzowane, a więc nie było to uzbrojenie w rozumieniu art. 3 pkt 2 ustawy o obrocie, co oznacza, że skarżąca nie dokonywała w 2016 r. wywozu poza granice Polski jakichkolwiek towarów, które należałoby uznać za uzbrojenie, w związku z czym nie była zobowiązana do złożenia wyżej wskazanego raporty, a tym samym organ nie miał podstaw do nałożenia na nią kary pieniężnej wynikającej z niewykonania obowiązku, do realizacji którego strona nie była zobowiązana.

Stanowisko spółki w tym zakresie nie jest zasadne. W pełni należy podzielić pogląd przyjęty przez sąd pierwszej instancji, że czołgi są uzbrojeniem w rozumieniu art. 3 pkt 2 ustawy o obrocie i dla takiej ich kwalifikacji nie ma znaczenia czy są one pozbawione możliwości bezpośredniego użycia jako wyroby (uzbrojenie) zgodnie z ich przeznaczeniem. Wniosek taki jest konsekwencją językowej wykładni treści art. 3 pkt 2 ustawy o obrocie i pojęcia uzbrojenie z odesłaniem do przepisu LU6a załącznika do rozporządzenia wydanego na podstawie art. 6a ust. 3 ustawy o obrocie i obowiązującego w chwili dokonania zbycia. W tym zakresie trafnie zauważył sąd pierwszej instancji, że zmiana rozporządzenia w sprawie wykazu uzbrojenia, którym obrót jest uzależniony od posiadania zezwolenia w trakcie działań podejmowanych przez spółkę nie mogła mieć prawnego znaczenia, bowiem w obu aktach wykonawczych czołg jako uzbrojenie jest traktowany tak samo. Poza sporem pozostaje, że przepisy prawa wskazywały, że LU6a załącznika do rozporządzenia z 2015 roku obejmowały "czołgi i inne uzbrojone pojazdy". Z takiego ujęcia językowego wprost wynika, że czołg nie musi być uzbrojonym pojazdem, bowiem uzbrojenie pojazdu jest odniesione do "innych pojazdów", a nie do czołgów. W konsekwencji oznacza to, że sąd pierwszej instancji prawidłowo przyjął, że wywóz zakupionych przez spółkę czołgów poza granice Polski był wywozem uzbrojenia i tym samym podlegał wszystkim rygorom przewidzianym w ustawie dla uzbrojenia. Niedochowanie tych wymogów musiało być ocenione jako naruszenie prawa dające podstawę do wymierzenia kary. Zgodzić należy się z sądem pierwszej instancji, że dla czołgów istotna jest tylko data produkcji, a nie ich zdemilitaryzowanie, bowiem tylko ten fakt może decydować o złagodzeniu rygorów sprzedaży.

Konsekwencją zaakceptowania przez NSA wykładni pojęcia uzbrojenia, w tym czołgu jako wyrobu z art. 3 pkt 2 ustawy o obrocie jest przyjęcie, że na spółce ciążyły obowiązki wynikające z art. 27a ust. 1 ustawy o obrocie. Naruszenie tych obowiązków dawało podstawę organowi kontroli do nałożenia kary za stwierdzone naruszenia. Z tego też powodu należało za nietrafne uznać stanowisko skargi kasacyjnej wskazujące na brak podstawy prawnej do nałożenia na spółkę kary ze względu na naruszenie przez sąd pierwszej instancji art. 3 pkt 2 oraz art. 37b w związku z art. 27a ust. 1 ustawy o obrocie.

Z tych wszystkich powodów oraz ze względu na treść art. 184 p.p.s.a. orzeczono jak w pkt 1 sentencji.

O kosztach postępowania kasacyjnego NSA orzekł na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. c i § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a w zw. z § 2 pkt 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 265 ze zm.). Zasądzona kwota 4050 zł stanowi zwrot kosztów za udział w rozprawie przed NSA pełnomocnika organu, który nie występował przed sądem pierwszej instancji (pkt 2 sentencji).