II GSK 332/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Jagielska Sędzia NSA Andrzej Kuba (spr.) Sędzia del. WSA Krzysztof Dziedzic po rozpoznaniu w dniu 10 września 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej K. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 19 sierpnia 2020 r.; sygn. akt II SA/Po 1044/19 w sprawie ze skargi K. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu z dnia [...] września 2019 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji w przedmiocie skierowania na badania lekarskie oddala skargę kasacyjną.

Wyrokiem z 19 sierpnia 2020 r., sygn. akt II SA/Po 1044/19, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę K. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu z [...] września 2019 r. w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji w przedmiocie skierowania na badania lekarskie.

Z uzasadnienia wyroku wynika, że za podstawę rozstrzygnięcia Sąd I instancji przyjął następujące ustalenia.

W dniu [...] maja 2017 r. do Prezydenta Miasta Poznania (do Wydziału Praw Obywatelskich i Uprawnień Komunikacyjnych Urzędu Miasta Poznania) wpłynął wniosek Prokuratury Rejonowej Poznań Grunwald z dnia [...] maja 2017 r. w sprawie skierowania K. K. na badania lekarskie w celu dokonania oceny, czy nie zachodzą przeciwwskazania zdrowotne do kierowania pojazdami. Prokurator wskazał na ustalenia poczynione w toku prowadzonego postępowania karnego w sprawie o sygn. akt 1Ds 1173/13 oraz na materiały dołączone do wniosku, w tym informację z Centralnej Ewidencji Kierowców (dalej: CEK) i kserokopię opinii sądowo-psychiatrycznej.

Prezydent Miasta Poznania (dalej również: Prezydent Miasta; organ I instancji) na podstawie art. 61 § 4 Kodeksu postępowania administracyjnego (dalej: k.p.a.) w zw. z art. 99 ust. 1 pkt 2 lit. b ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami w piśmie z dnia [...] maja 2017 r. zawiadomił K. K. o wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie skierowania go na badania lekarskie w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami silnikowymi.

Zawiadomienie to zostało wysłane na adres ul. R. [...],[...] -[...] P., ujawniony w informacji z CEK z dnia [...] kwietnia 2017 r. Kod pocztowy został poprawiony na zwrotnym potwierdzeniu odbioru na "[...] -[...] ". Przesyłkę zawierającą zawiadomienie odebrała w dniu [...] czerwca 2017 r. M. M., określona na zwrotnym potwierdzeniu odbioru jako pełnoletni domownik.

W dniu [...] czerwca 2017 r. K. K. złożył w Urzędzie Miasta Poznania pismo datowane na [...] czerwca 2017 r., w którym stwierdził, że "w związku z odebranym w dniu wczorajszym pismem od Prezydenta przypadkowo odebranym przez osobę odbierającą moje listy – listonosz wrzucił na szczęście awizo do skrzynki pocztowej, inaczej nic bym nie wiedział w sprawie [–] uprzejmie informuję, że nie mieszkam pod adresem R. [...] w [P.]".

Następnie Prezydent Miasta wydał w dniu [...] czerwca 2017 r. decyzję, którą skierował K. K. (dalej: wnioskodawca; skarżący; strona), posiadającego uprawnienia do kierowania pojazdami w zakresie kat. B i C, na badania lekarskie w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami.

Decyzja ta została skierowana na adres ul. R. [...],[...] -[...] P. Przesyłka po dwukrotnym awizowaniu w dniach [...] czerwca 2017 r. i [...] lipca 2017 r. została zwrócona do nadawcy w dniu [...] lipca 2017 r. z powodu niepodjęcia. Mimo to skarżący – powołując się na informacje o wydaniu przedmiotowej decyzji, uzyskane w czasie rozmowy telefonicznej w dniu [...] lipca 2017 r. – wniósł w dniu [...] lipca 2017 r. odwołanie od decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] czerwca 2017 r. Skarżący podnosił w treści odwołania brak ustalenia jego miejsca zamieszkania i przyjęcie, że zamieszkuje on w P. przy ul. R. [...], co nastąpiło wbrew treści jego pisma z dnia [...] czerwca 2017 r. W piśmie tym skarżący wskazał adres "Skr. Poczt nr [...] Ul. S. 46a [...] -[...] P.", zaznaczając, że wskazany adres (...) jest jedynie adresem do korespondencji". Zarazem strona nie wskazała organowi adresu zamieszkania ani pobytu.

Decyzja z dnia [...] czerwca 2017 r. została utrzymana w mocy przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Poznaniu (dalej również: Kolegium; organ nadzorczy) z dnia [...] października 2017 r. Decyzja odwoławcza została skierowana do skarżącego na podany adres do korespondencji (adres skrytki pocztowej). Od decyzji tej nie została skutecznie wywiedziona skarga do sądu administracyjnego, bowiem prawomocnym postanowieniem z dnia 30 marca 2018 r. sygn. akt II SA/Po 63/18 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odrzucił skargę K. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu z dnia [...] października 2017r. w przedmiocie skierowania na badania lekarskie.

W dniu [...] stycznia 2018 r. K. K. skierował do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu wniosek na podstawie art. 156 § 1 pkt 1 i 2 k.p.a. o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta Miasta Poznania z dnia [...] czerwca 2017 r. Wniosek ten wpłynął do organu nadzorczego w dniu [...] stycznia 2019 r. (uzupełniony pismem z dnia [...] stycznia 2019 r.). We wniosku skarżący zakwestionował dopuszczalność wydania przedmiotowej decyzji w sytuacji, gdy organ nie znał jego miejsca zamieszkania, a zamieszkiwał on w tym czasie w B., w gminie T. P., wobec czego Prezydent Miasta Poznania nie był organem właściwym w sprawie. Poza tym wnioskodawca podważał merytoryczne przesłanki wydania przedmiotowej decyzji. Do wniosku (jego uzupełnienia z dnia [...] stycznia 2019 r.) dołączył m.in. poświadczenie wymeldowania z datą [...] października 2012 r. z adresu ul. R. [...],[...] -[...] P.

Decyzją z dnia [...] czerwca 2019 r. Kolegium odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta Poznania z dnia [...] czerwca 2017 r.

Następnie, w wyniku wniosku K. K. o ponowne rozpatrzenie sprawy organ nadzorczy decyzją z dnia [...] września 2019 r. utrzymał w mocy decyzję własną z dnia [...] czerwca 2019 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę skarżącego na powyższe rozstrzygnięcie.

W ocenie Sądu zaskarżona decyzja Kolegium z dnia [...] września 2019 r., utrzymująca w mocy decyzję własną z dnia [...] czerwca 2019 r. wydaną w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji, nie naruszały prawa w sposób, który nakazywałby ich uchylenie lub wyeliminowanie z obrotu prawnego w inny sposób. W szczególności zaskarżona decyzja Kolegium nie została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia. Kolegium trafnie oceniło, że decyzja Prezydenta Miasta Poznania z dnia [...] czerwca 2017 r. o skierowaniu K. K. w zakresie uprawnień kat. B i C na badania lekarskie w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami, nie jest obarczona tego rodzaju wadami prawnymi, które powodowałyby jej nieważność w rozumieniu art. 156 § 1 k.p.a.

Rozstrzygając, czy w rozpoznawanej sprawie decyzję pierwotną o skierowaniu na badania lekarskie wydał organ właściwy ze względu na miejsce zamieszkania skarżącego w chwili załatwiania sprawy administracyjnej, nie można było tracić z pola widzenia, że skarżący jako osoba posiadająca prawo jazdy stwierdzające uprawnienie do kierowania pojazdami określonej w tym dokumencie kategorii, obowiązany był zawiadomić Prezydenta Miasta Poznania (właściwego starostę) m.in. o zmianie stanu faktycznego wymagającego zmiany danych zawartych w wydanym prawie jazdy – i to w terminie 30 dni od dnia zaistnienia tego zdarzenia (art. 18 ust. 1 ustawy o kierujących pojazdami). Adres zamieszkania posiadacza był ówcześnie zamieszczany na dokumencie prawa jazdy. W stanie prawnym wówczas obowiązującym, wynikało to z załącznika nr 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Budownictwa w sprawie wzorów dokumentów stwierdzających uprawnienia do kierowania pojazdami z dnia 20 maja 2016 r. (Dz.U. z 2016 r., poz. 702). Bezspornie zatem skarżący, jeżeli zmieniłby uwidocznione na dokumencie prawa jazdy lub w ewidencji kierowców (CEK) miejsce zamieszkania, obowiązany byłby w wyznaczonym terminie zawiadomić o tym fakcie organ, czego nie uczynił.

Sąd wskazał, że postępowanie przed organem I instancji zostało skutecznie wszczęte po doręczeniu skarżącemu zawiadomienia pod ten właśnie adres. Przesyłkę odebrała w dniu [...] czerwca 2017 r. osoba podpisana jako M. M., określona na zwrotnym potwierdzeniu odbioru jako pełnoletni domownik. To zaś dostatecznie uprawdopodabnia, że wbrew informacjom podanym w piśmie skarżącego z dnia [...] czerwca 2017 r. nie doszło do "przypadkowego odebrania" pisma przez "osobę odbierającą [jego] listy", lecz przez M. M. jako dorosłego domownika. Sąd z urzędu wie, że osoba ta jest żoną skarżącego, z którą pozostaje on pomimo separacji w na tyle dobrych relacjach, że uczynił ją nawet pełnomocnikiem pocztowym. Okoliczności te jednoznacznie wynikają z uzasadnienia postanowienia tutejszego Sądu z dnia 22 sierpnia 2018 r., sygn. akt II SA/Po 63/18 o odmowie przywrócenia terminu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w sprawie ze skargi K. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu z dnia [...] października 2017 r. nr [...] w przedmiocie skierowania na badania lekarskie. Zażalenie na to postanowienie zostało oddalone postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 grudnia 2018 r. sygn. akt I OZ 1184/18.

Przywoływany argument, że skarżący jeszcze przed wszczęciem postępowania wymeldował się spod adresu ul. R. [...] w P. (co nastąpiło [...] października 2012 r.), nie mógł odnieść skutku, skoro zameldowanie, jako należące do kategorii pojęć prawa administracyjnego, stwierdza fakt przebywania osoby w określonym miejscu, nie przesądza jednak jeszcze o miejscu zamieszkania. Dodatkowo Sąd miał na uwadze, że wielość podawanych adresów jako miejsce zamieszkania została odnotowana również w opinii sądowo-lekarskiej nr [...] z dnia [...] kwietnia 2017 r., której kopia znajduje się w aktach postępowania. Nadto w toku prowadzonego postępowania w trybie zwykłym, w którym następnie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Poznaniu wydało decyzję z dnia [...] listopada 2017 r. skarżący podał adres do doręczeń, którym był poznański adres skrytki pocztowej: skr. poczt. nr [...], ul. S. [...],[...] -[...] P. Sąd z urzędu zwracił uwagę, że jest to adres wskazujące miejsce pobliskie dotychczas ujawnionemu w dokumentacji organu I instancji adresowi ul. R. [...],[...] -[...] P. Dotyczy bowiem ulic R. i S., położonych w tej samej dzielnicy w P. (W.) – co jest rzeczą powszechnie wiadomą (wiedza notoryjna). Zdaniem sądu, upoważniało to do uznania, że w czasie wydawania decyzji w przedmiocie skierowania skarżącego na badania lekarskie w sposób niewątpliwy nie doszło do zmiany miejsca zamieszkania, nawet jeżeli występowały faktyczne przerwy w przebywaniu w dotychczasowym miejscu zamieszkania. Znamienne jest bowiem, że pomimo późniejszego podnoszenia, że w okresie wydawania przedmiotowej decyzji przez Prezydenta Miasta Poznania skarżący miał zamieszkiwać w B. przy ul. G. [...],[...] -[...], adresem korespondencyjnym skarżącego zawsze był adres p. Późniejsze podawanie przez stronę adresu zamieszkania poza P. na użytek innych, prowadzonych postępowań karnych lub administracyjnych, nie mogło bezpośrednio rzutować na ocenę, że w 2017 r. właśnie tam zamieszkiwał, wbrew adresowi ujawnionemu w aktach kierowcy. Skarżący nie wskazał żadnemu z organów orzekających w jego sprawie w postępowaniu zwykłym w 2017 r. takich okoliczności, które przesądzałyby o tym, że faktycznym miejscem jego zamieszkania jest B., a nie P. Adres ten, jak wynika z informacji Starosty Poznańskiego z dnia [...] czerwca 2019 r. skierowanej do Prokuratura Prokuratury Rejonowej w G. (w odpowiedzi na pismo z dnia [...] kwietnia 2019 r.) nie był ujawniony w bazie PESEL.

Wszystkie te okoliczności wskazują na to, że decyzji Prezydent Miasta Poznania z dnia [...] czerwca 2017 r. nie można postawić zarzutu wydania z naruszeniem przepisów o właściwości miejscowej (art. 21 § 1 pkt 3 w zw. z art. 19 k.p.a.). W konsekwencji też, podniesiony przez pełnomocnika, uzupełniający zarzut naruszenia przepisu art. 65 § 1 k.p.a. nie mógł się ostać. Skoro nie było podstaw do skutecznego zakwestionowania właściwości Prezydenta Miasta Poznania, to i nie zachodziły warunki do przekazania podania (wniosku Prokuratury Rejonowej Poznań-Stare Miasto w Poznaniu z dnia [...] maja 2017 r.) do innego, właściwego organu.

WSA wskazał również, że w sprawie w sposób oczywisty nie doszło do wydania przez Prezydenta Miasta Poznania decyzji bez podstawy prawnej. Jak słusznie zauważyło Kolegium, podstawa taka w niniejszej sprawie istnieje i została wskazana w decyzji organu I instancji z dnia [...] czerwca 2017 r. – a mianowicie wskazany w osnowie decyzji art. 99 ust. 1 pkt 2 lit. b ustawy o kierujących pojazdami oraz powołany w uzasadnieniu tej decyzji przepis art. 75 ust. 1 pkt 5 tej ustawy.

Zdaniem Sądu, Kolegium rozpatrujące sprawę jako organ nadzorczy, prawidłowo oceniło okoliczności sprawy co do zasadności wydania przez Prezydenta Miasta Poznania decyzji, o której mowa w art. 99 ust. 1 pkt 2 lit. b ustawy o kierujących pojazdami. Sąd stwierdził także, że nie doszło w sprawie do takiego naruszenia przepisów procesowych przy ustalaniu stanu faktycznego, które usprawiedliwiałyby zarzut rażącego błędu w subsumcji stanu faktycznego. Niezależnie od zwięzłości czy innych niedostatków uzasadnienia decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] czerwca 2017 r., w sprawie nie miało nieuprawnione zastosowanie przepisów art. 75 ust. 1 pkt 5 i art. 99 ust. 1 pkt 2 lit. b ustawy o kierujących pojazdami. Sąd w pełni podziela stanowisko Kolegium przedstawione w zaskarżonej decyzji z dnia [...] września 2019 r. i poprzedzającej ją decyzji z dnia [...] czerwca 2019 r.

Sąd zwrócił uwagę, że wnioski wynikające z opinii sądowo-lekarskiej nr [...] z dnia [...] kwietna 2017 r. były zdecydowanie wystarczające do uznania, że istnieją uzasadnione zastrzeżenia co do stanu zdrowia K. K., wymagające skierowania kierowcy na badania lekarskie, bez potrzeby prowadzenia dalszego postępowania dowodowego. Nie sposób polemizować z tezą, że dla sprawnego i bezpiecznego kierowania pojazdem mechanicznym ważna jest odpowiednia sprawność fizyczna, jak i psychiczna kierowcy, a rozpoznania dotyczące stanu zdrowia K. K. pochodzące z różnych okresów, jednoznacznie wskazują na zaburzenia psychiczne, z powodu których przeprowadzenie badań sprawdzających stan zdrowia kierowcy w Wielkopolskim Centrum Medycyny Pracy jest konieczne i uzasadnione.

Podkreślił, że decyzja o skierowaniu na badania lekarskie nie przesądza jeszcze, w przypadku konkretnego kierowcy, o istnieniu przeciwwskazań do prowadzenia pojazdów. Służy ona tylko do wyjaśnienia istniejących w tym względzie uzasadnionych wątpliwości. Kondycja zdrowotna każdego człowieka, w tym i kierującego, może z czasem ulec pogorszeniu. Ewentualne niedomagania zdrowotne kierowcy są ważnym czynnikiem wpływającym na bezpieczeństwo nie tylko samego zainteresowanego, ale także innych uczestników ruchu drogowego. Dla możliwości wydania decyzji o skierowaniu na badania lekarskie nie jest wymagane ustalenie, czy w istocie zachodzi niezdolność prowadzenia pojazdów. Stwierdzenie braku lub istnienia przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami należy bowiem do uprawnionego lekarza, który na podstawie badania lekarskiego wydaje przewidziane prawem orzeczenie (tak NSA z wyroku z dnia 11 lipca 2019 r. sygn. akt I OSK 2407/17). Wydana w sprawie decyzja miała na celu właśnie poddanie skarżącego odpowiedniemu badaniu lekarskiemu, które mogłyby potwierdzić istnienie lub brak ewentualnych przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami.

Reasumując WSA uznał, że zaskarżona decyzja Kolegium z dnia [...] września 2019 r. nie jest dotknięta tego rodzaju uchybieniami, które mogłyby mieć istotny wpływ na wynik sprawy i uzasadniałyby wyeliminowanie jej z obrotu prawnego. Rozpatrzenie sprawy w instancji odwoławczej i wydanie merytorycznego rozstrzygnięcia na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w sprawie rozstrzygniętej w pierwszej instancji przez to Kolegium, decyzją z dnia [...] czerwca 2019 r., nie naruszało prawa. Kolegium zasadnie uznało, że decyzja Prezydenta Miasta Poznania z dnia [...] czerwca 2017 r. nie zawiera takich kwalifikowanych wad prawnych, które mogłyby stanowić podstawę do stwierdzenia jej nieważności na podstawie którejś z przesłanek wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. W szczególności decyzja Prezydenta Miasta nie jest obarczona wadą z art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a., polegającą na wydaniu jej przez organ niewłaściwy w sprawie, ani też nie została wydana bez podstawy prawnej i przy jej wydawaniu nie doszło do rażącego naruszenia prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł skarżący, zaskarżając go w całości i zarzucając mu naruszenie:

1) art. 90 § 1 i art. 133 § 1 p.p.s.a. oraz art. 15 zzs 4 ust. 3 Ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19 poprzez bezpodstawne skierowanie sprawy do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym;

2) art. 75 ust. 1 pkt 5 i art. 99 ust. 1 pkt 2 lit. b Ustawy o kierujących pojazdami (dalej również ukp) w wyniku błędnego przyjęcia, że istniały podstawy do skierowania skarżącego na badania lekarskie;

3) art. w zw. z art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 21 § 1 pkt 3 k.p.a. w wyniku błędnego przyjęcia, że skarżący zamieszkiwał i zamieszkuje obecnie w Poznaniu, a Prezydent Miasta Poznania nie miał - pomimo treści pisma skarżącego z dnia [...].06.2017 r.- obowiązku ustalenia aktualnego miejsca zamieszkania skarżącego;

4) art. 7a k.p.a. oraz art. 81a k.p.a. poprzez błędne przyjęcie, że istniejące wątpliwości co do właściwości organu zinterpretować należało na korzyść organu, a nie strony postępowania,

5) art. 151 p.p.s.a. poprzez błędne przyjęcie, że zaistniały podstawy do oddalenia skargi na decyzję SKO w Poznaniu.

Wskazując na powyższe, wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości, a także o zasądzenie kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej jej autor przedstawił argumenty na poparcie podniesionych zarzutów.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż wszystkie zarzuty w niej zawarte są nieusprawiedliwione i nietrafne.

Wbrew zarzutom skarżącego sprawa niniejsza została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym zgodnie z przepisami art. 90 § 1 i art. 133 par. 1 p.p.s.a., a przede wszystkim art. 15 zzs4 ust.3 ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z z zapobieganiem , przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, gdyż powyższy przepis pozwalał na skierowanie tej sprawy na posiedzenie niejawne.

Niewątpliwie decyzja pierwotna wydana na podstawie art. 75 ust.1 pkt.5 i art. 99 ust.1 pkt.2 lit.b ustawy o kierujących pojazdami (dalej zwaną ukp) została oparta na prawidłowo ustalonym stanie faktycznym, w oparciu o zebrany materiał dowodowy, a w szczególności opinię sądowo-lekarską nr [...] z dnia [...] kwietnia 2017r., z której wynikało rozpoznanie u skarżącego zaburzeń psychicznych.

Organ w sposób wystarczający i przekonywujący uzasadnił zastrzeżenia co do stanu zdrowia skarżącego jako kierowcy, wymagające skierowania go jako kierowcy na badanie lekarskie bez potrzeby prowadzenia dalszego postępowania dowodowego. Kwestionowana decyzja miała na celu poddanie kierowcy właściwym badaniom lekarskim, które miałyby potwierdzić istnienie lub brak ewentualnych przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami. Zatem pierwotna decyzja o skierowaniu na badanie lekarskie była prawidłowa i zgodna z prawem, gdyż nie zawierała żadnych wad merytorycznych, ani formalnych, w tym nie została podjęta z naruszeniem przepisów o właściwości miejscowej organu.

Natomiast zaskarżona decyzja z dnia [...] czerwca 2019 r. odmawiająca stwierdzenia nieważności decyzji z [...] czerwca 2017 r. oparta została na podstawie art. 156 § 1 pkt. 1 i 2 k.p.a.

Sąd I Instancji prawidłowo stwierdził, że decyzję pierwotną wydał organ właściwy jakim był Prezydent Miasta Poznania, albowiem w czasie jej podejmowania skarżący przebywał na terenie właściwości organu. Skarżący sam potwierdził podstawę właściwości, podejmując za pomocą osoby bliskiej korespondencję i osobiście i w toku postępowania nie dokonał zmiany adresu.

Przesłanka właściwości miejscowej organu została szczegółowo wyjaśniona w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku i należy się zgodzić ze stanowiskiem Sądu I Instancji, że Prezydent Miasta Poznania wydając decyzję o skierowaniu skarżącego na badanie nie naruszył przepisów o właściwości i brak jest podstaw do stwierdzenia spełnienia tej przesłanki z art. 156 par.1 pkt.1 k.p.a., tj. do stwierdzenia nieważności decyzji z powodu naruszenia właściwości miejscowej organu z art. 21 par.1 pkt. 3 w zw. z art. 19 k.p.a.

W żadnym stopniu nie można przyjąć, że nastąpiło naruszenie powyższych przepisów, w sytuacji, gdy organ miał podstawy do uznania, że skarżący przebywa pod adresem, który sam potwierdził. Ponadto skarżący odbierając osobiście korespondencję od organu skierowaną pod adres znajdujący się w aktach sprawy nie dokonał zmiany tego adresu. W tych warunkach zarzut naruszenia art. 156 § 1 pkt.1 k.p.a. w związku z art. 21 § 1 pkt.3 i art. 19 k.p.a. jest nieusprawiedliwiony.

Tym bardziej nietrafny jest zarzut naruszenia przepisu art. 156 § 1 pkt. 2 k.p.a., a mianowicie rażącego naruszenia prawa materialnego, tj. przepisów art. 75 ust.1 pkt. 5 i art. 99 ust.1 pkt.2 lit.b ukp .

Należy podkreślić, że organ wszczął postępowanie administracyjne na podstawie w/w przepisów na wniosek Prokuratora w oparciu o niekwestionowane dowody, które wskazywały, że skarżący cierpi na zaburzenia psychiczne, które mogą mieć wpływ na sprawne i bezpieczne kierowanie pojazdami. Zatem poważne zastrzeżenia co do stanu zdrowia psychicznego skarżącego, potwierdzone w toku postępowania administracyjnego dowodami, wypełniały dyspozycję omawianych przepisów prawa materialnego. I dlatego miały one zastosowanie w pierwotnej decyzji.

Jeszcze raz należy przypomnieć, że kwestionowana decyzja pierwotna nakazywała jedynie skarżącemu poddanie się badaniu lekarskiemu, sprawdzającemu jego stan zdrowia w specjalistycznej jednostce leczniczej Centrum Medycyny Pracy i w żadnym stopniu nie przesądzała o jego uprawnieniach z prawa jazdy.

Skoro zostało stwierdzone przez Sąd I Instancji zgodnie z prawidłowymi ustaleniami SKO, że żadna przesłanka z art. 156 § 1 k.p.a. w niniejszej sprawie nie wystąpiła, to brak było podstaw do uwzględnienia wniosku skarżącego o stwierdzenie nieważności przedmiotowej decyzji.

Z tych wszystkich względów Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną na podstawie art. 184 p.p.s.a.