II GSK 297/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Gabriela Jyż po rozpoznaniu w dniu 23 marca 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej wniosku Y. Na. o wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie skargi kasacyjnej Y. N. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 10 grudnia 2019 r., sygn. akt III SA/Kr 427/19 w sprawie ze skargi Y. N. na decyzję Małopolskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Krakowie z dnia [...] lutego 2019 r., nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za wytwarzanie środka zastępczego postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, wyrokiem z dnia z dnia 10 grudnia 2019 r., oddalił skargę Y. N. na decyzję Małopolskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Krakowie z dnia [...] lutego 2019 r., w przedmiocie kary pieniężnej w kwocie 100.000 nałożonej na skarżącego za wytwarzanie środka zastępczego.

Y. N., skargą kasacyjną z dnia 19 lutego 2020 r. zaskarżył powyższy wyrok w całości.

Następnie pismem z dnia 16 czerwca 2020 r., skarżący kasacyjnie wniósł o wstrzymanie wykonania w całości decyzji Małopolskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Krakowie z dnia [...] lutego 2019 r.

W motywach wniosku skarżący kasacyjnie podniósł, że w związku z decyzją zostało wszczęte w stosunku do niego postępowanie egzekucyjne, co spowoduje wyrządzenia mu znacznej szkody i trudne do odwrócenia dla niego skutki.

Wskazał, że - żyję wraz z konkubiną i synem, zarabiam około 1.500 zł miesięcznie, konkubina aktualnie nie pracuje, zarejestrowała się jako bezrobotna, pobiera zasiłek 500 plus. Wraz z rodziną mieszkam w domu obciążonym kredytem hipotecznym, którego miesięczna rata wynosi 2.200 zł.

Wnioskodawca podniósł, że natychmiastowe wykonanie zaskarżonej decyzji może pozbawić jego i jego rodzinę podstawowych środków do życia i uniemożliwić mu terminową spłatę kredytu, a nawet doprowadzić do pozbawienia go domu.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Małopolskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Krakowie z dnia [...] lutego 2019 r., nie znajduje usprawiedliwionych podstaw.

Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t.: Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej: p.p.s.a.), sąd, przed którym toczy się postępowanie kontrolujące akt lub czynność organu administracji publicznej jest uprawniony do uwzględnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu w całości lub w części, jeżeli w stosunku do strony – wnioskodawcy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przez pojęcie szkody użyte w przywołanym przepisie należy rozumieć taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Natomiast trudne do odwrócenia skutki to takie skutki prawne lub faktyczne, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków.

Warunkiem zastosowania w stosunku do wnioskodawcy ochrony tymczasowej wynikającej z powołanego przepisu jest wykazanie przez stronę, że w związku z wykonaniem decyzji lub aktu administracji publicznej zachodzić będzie niebezpieczeństwo wyrządzenia jej znacznej szkody bądź jej wykonanie spowoduje trudne do odwrócenia skutki. Skoro zaś sąd orzeka o wstrzymaniu aktu lub czynności na wniosek skarżącego, to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek uzasadnienia wniosku, tak aby przekonać sąd do zasadności zastosowania ochrony tymczasowej. Dla wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczające samo stwierdzenie strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy.

Mając powyższe na względzie, stwierdzić należy w pierwszej kolejności, że podniesione we wniosku skarżącego twierdzenia i okoliczności, przemawiające w jego ocenie za koniecznością zastosowania w związku z wykonaniem powołanej decyzji ochrony tymczasowej, nie zostały poparte jakimikolwiek dokumentami lub dowodami pozwalającymi zweryfikować zawartą we wniosku argumentację strony.

Kluczowym na tle przedmiotowej sprawy jest brak jakiegokolwiek dowodu związanego ze wskazywanym w uzasadnieniu wniosku postępowaniem egzekucyjnym, jakie zgodnie z oświadczeniem strony, zostało w stosunku do niej wszczęte. Brak takiego dokumentu, w szczególności wskazującego na sposób egzekwowania nałożonej na skarżącego kary (sposobu prowadzenia egzekucji administracyjnej), uniemożliwia dokonanie obiektywnej oceny wpływu skarżonej decyzji w aspekcie przesłanek, o których mowa w powołanym art. 61 § 3 p.p.s.a. oraz pozostałych podnoszonych przez stronę w ramach wniosku okoliczności.

Powyższy brak jawi się tym bardziej istotnym, że skarżący podnosi, iż "Natychmiastowe wykonanie zaskarżonej decyzji może pozbawić mnie i moją rodzinę podstawowych środków do życia i uniemożliwić mi terminową spłatę kredytu (...)" , gdzie wcześniej wskazuje, że postępowanie egzekucyjne jest już w toku, a więc w stosunku do niego, jako zobowiązanego zostały podjęte bliżej nieokreślone, bo nie sprecyzowane przez autora wniosku, czynności egzekucyjne.

Tej oceny wniosku nie zmieniają również pozostałe podnoszone przez skarżącego okoliczności dotyczące jego aktualnej, na dzień złożenia niniejszego wniosku, sytuacji finansowej i rodzinnej. Również w tym zakresie strona nie przedłożyła jakichkolwiek dokumentów mających poprzeć podniesione w motywach wniosku twierdzenia. Zauważyć w tym miejscu należy, że przed rozpoznaniem przedmiotowego żądania, a już po jego wniesieniu do Sądu, w stosunku do skarżącego rozpoznany został wniosek o przyznaniem mu prawa pomocy.

Naczelny Sąd Administracyjny zapoznawszy się z dowodami związanymi z wnioskiem w przedmiocie zwolnienia strony od obowiązku ponoszenia kosztów sądowych, wskazuje na powstałe rozbieżności pomiędzy okolicznościami wynikającymi z przedłożonych wówczas oświadczeń i dokumentów, z tymi które zawarto we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, co również miało wpływ na dokonanie obiektywnej oceny tego żądania.

Tak jak okoliczność pozostawania konkubiny skarżącego bez pracy i przyznaniu jej zasiłku dla bezrobotnych oraz pobierania tak zwanego świadczenia "500+" nie jest wątpliwa, tak nie została przez stronę wyjaśniona okoliczność pozostawania bez pracy. Jak bowiem wynika z analizy akt postępowania wpadkowego o przyznanie prawa pomocy, skarżący na dzień 29 czerwca 2020 r. nigdzie nie był zatrudniony. Z oświadczenia strony z tej samej daty wynika, że zamierzał się on zarejestrować w urzędzie pracy jako osoba bezrobotna. Okoliczność ta nie została jednak potwierdzona, tak na dzień wydania postanowienia o przyznaniu stronie prawa pomocy – 3 sierpnia 2020 r., jak i w terminie późniejszym poprzedzającym rozpoznanie wniosku o wstrzymanie wykonania skarżonej decyzji. Również i ta okoliczność wpływa na możliwość oceny wniosku, albowiem niepoparta deklaracja o zamiarze rejestracji skarżącego jako osoby bezrobotnej nie pozwala na ocenę jego faktycznej sytuacji materialnej w świetle wskazanej we wniosku kwoty już nieaktualnych zarobków w aspekcie możliwego uzyskania z tytułu zarejestrowania się strony jako bezrobotnego zasiłku i jego wysokości.

Wreszcie wskazać należy na najmniej istotną okoliczność, jaką strona pominęła w rozpoznawanym wniosku, a która również w aspekcie wymienionych już braków wniosku mogła wpłynąć na ocenę żądania. Chodzi bowiem, o pominiętą milczeniem okoliczność, iż skarżącemu w spłacie miesięcznych rat kredytu hipotecznego (kwota pomiędzy 2.033, a 2.200 zł), pomagają rodzice. Jak już wspomniano, okoliczność ta nie jest szczególnie istotna, jednakże w zestawieniu z informacjami na temat prowadzonej egzekucji (sposobu egzekwowania nałożonej kary), pozwoliłaby na obiektywniejszą ocenę sytuacji majątkowej skarżącego, przede wszystkim zaś wpływu wykonania decyzji na możliwość wystąpienia w stosunku do niego jednej bądź obu przesłanek warunkujących zastosowanie ochrony tymczasowej, o której mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a.

Reasumując, wymienione braki wniosku czynią niemożliwym ocenę żądania strony zawartą we wniosku z dnia 16 czerwca 2020 r.,

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 w zw. z art. 193 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.