II GSK 291/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Dorota Dąbek Sędzia NSA Krystyna Anna Stec (spr.) Sędzia NSA Małgorzata Rysz po rozpoznaniu w dniu 9 kwietnia 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 sierpnia 2020 r. sygn. akt V SA/Wa 94/20 w sprawie ze skargi M. K. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] września 2018 r., nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za niewykonanie obowiązków określonych w przepisach ustawy o systemie monitorowania drogowego przewozu towarów 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. na rzecz M. K. 1800 (tysiąc osiemset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wyrokiem z 7 sierpnia 2020 r., sygn. akt V SA/Wa 94/20, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu sprawy ze skargi M. K. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z [...] września 2018 r. w przedmiocie kary pieniężnej, w punkcie pierwszym, uchylił zaskarżoną decyzję, a w punkcie drugim, zasądził od organu na rzecz skarżącej zwrot kosztów postępowania.

Przedstawiając stan sprawy Sąd I instancji stwierdził, że [...] stycznia 2018 r. na drodze krajowej nr [...] w R. przy ul. W., funkcjonariusze [...] Urzędu Celno-Skarbowego w W. przeprowadzili kontrolę samochodu ciężarowego marki DAF nr rej. [...] z naczepą cysterną o nr rej. [...]. Kierującym pojazdem był D. A. Podmiotem wysyłającym była ukraińska firma "A.", ul. B. [...] we L. Przewoźnikiem i jednocześnie podmiotem odbierającym była firma "[...] M. K.", ul. G. [...] w N. W trakcie kontroli, w wyniku oględzin komór cysterny oraz analizy dokumentów, w tym zgłoszenia SENT oraz dokumentu CMR, stwierdzono rozbieżność w ilości przewożonego towaru w stosunku do ilości zadeklarowanej w zgłoszeniu. Z dokumentu CMR wynikał przewóz towaru w ilości 23 000 kg oleju sojowego, natomiast do systemu SENT zgłoszono przewóz 2 300 kg oleju sojowego. W wyniku analizy danych stwierdzono również, że przewoźnik, który jest jednocześnie podmiotem odbierającym, nie uzupełnił zgłoszenia SENT w zakresie:

- danych przewoźnika obejmujących jego imię i nazwisko albo nazwę, adres zamieszkania albo siedziby,

- numeru identyfikacji podatkowej przewoźnika albo numeru, za pomocą którego przewoźnik jest zidentyfikowany na potrzeby podatku od towarów i usług albo podatku od wartości dodanej,

- numerów rejestracyjnych środka transportu;

- miejsca i daty rozpoczęcia przewozu na terytorium kraju,

- planowanej daty zakończenia przewozu towaru,

- numeru zezwolenia, zaświadczenia lub licencji w rozumieniu przepisów ustawy z 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, o ile są wymagane,

- numeru dokumentu przewozowego towarzyszącego przewożonemu towarowi.

Naczelnik [...] Urzędu Celno-Skarbowego w W., decyzją z [...] maja 2018 r., na podstawie przepisów ustawy z 9 marca 2017 r. o systemie monitorowania drogowego przewozu towarów (Dz. U. z 2017 r. poz. 708 ze zm.; dalej: ustawa SENT) w zw. z art. 207 i art. 211 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 201 ze zm.; dalej: o.p.), nałożył na M. K. karę pieniężną wysokości 33 090 zł za naruszenie przepisów ustawy SENT poprzez zgłoszenie mniejszej ilości przewożonego oleju sojowego (2 300 kg), niż z rzeczywiście przewożony (23 000 kg) oraz nieuzupełnienie zgłoszenia SENT o dane, o których mowa w art. 5 ust. 4 i art. 6 ust. 3 pkt 3 ustawy SENT. Organ nie znalazł podstaw do odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej.

Zaskarżoną decyzją Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w W. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu potwierdził stanowisko organu I instancji, że stwierdzony w trakcie kontroli błąd stanowi naruszenie przez podmiot odbierający przepisów art. 6 ust. 1 i 2 ustawy SENT i zgodnie z art. 21 ust. 2 jest zagrożony karą pieniężną w wysokości 46% wartości netto towaru przewożonego podlegającego obowiązkowi zgłoszenia, nie niższej niż 20 000 zł. Ponadto przewoźnik, który jest jednocześnie podmiotem odbierającym, nie uzupełnił zgłoszenia o dane określone w art. 6 ust. 3 pkt 1-7 ustawy SENT. Powyższe stanowi naruszenie przez przewoźnika przepisów art. 6 ust. 3 ustawy SENT i zgodnie z art. 22 ust. 2 jest zagrożone karą pieniężną w wysokości 5 000 zł.

Ponadto organ wyjaśnił, że w przypadku ujawnienia nieprawidłowości kara pieniężna nakładana jest obligatoryjnie przez organ, niezależnie od tego, czy brak dokonania zgłoszenia w systemie był celowym działaniem podmiotu, czy też był spowodowany błędem lub niedopatrzeniem.

Organ odwoławczy nie znalazł również podstaw do odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej. Zaznaczył, że organ I instancji pismem z [...] lutego 2018 r. wezwał stronę do dostarczenia w wyznaczonym terminie określonych informacji i dokumentów (m.in. potwierdzających kondycję finansową firmy), niezbędnych do oceny spełnienia przesłanek warunkujących odstąpienie od nałożenia kary pieniężnej na podstawie art. 21 ust. 3 i art. 22 ust. 3 w zw. z art. 26 ust. 3 ustawy SENT. Skarżąca takich dokumentów nie przedłożyła ani na etapie postępowania przed organem I instancji, ani na etapie postępowania odwoławczego, mimo że w jej gestii i interesie leży dostarczenie wszelkiego rodzaju dowodów potwierdzających zasadność zastosowania instytucji odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej.

Strona zaskarżyła powyższą decyzję.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 12 kwietnia 2019 r. sygn. akt V SA/Wa 1884/18, stwierdził nieważność decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej, wskazując, że działanie organu dotknięte było wadą określoną w art. 247 § 1 pkt 1 o.p. WSA wyjaśnił, że organem I instancji, był Naczelnik [...] Urzędu Celno-Skarbowego w W., tj. organ właściwy dla miejsca przeprowadzenia kontroli, stosownie do art. 26 ust. 2 ustawy SENT. Odwołanie od decyzji naczelnika urzędu celno-skarbowego w sprawie nałożenia kary pieniężnej w trybie przepisów ustawy SENT służy zaś do dyrektora izby administracji skarbowej właściwego dla kontrolowanego w dniu zakończenia postępowania. Strona prowadzi działalność gospodarczą w N., na terenie województwa w. A zatem to Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w P. był właściwy do rozpatrzenia jej odwołania.

Naczelny Sąd Administracyjny, wyrokiem z 14 listopada 2019 r. sygn. akt II GSK 896/19, uchylił wyrok WSA w Warszawie i przekazał sprawę temu sądowi do ponownego rozpoznania. W ocenie NSA, skoro właściwy miejscowo dla kontrolowanego podmiotu na dzień zakończenia postępowania (wydania decyzji w I instancji) był Naczelnik [...] Urzędu Celno-Skarbowego w W. podległy instancyjnie Dyrektorowi Izby Administracji Skarbowej w W., to ten dyrektor był właściwy do rozpatrzenia odwołania. Jego działanie nie było zatem dotknięte wadą nieważności określoną w art. 247 § 1 pkt 1 o.p.

Po ponownym rozpoznaniu sprawy, WSA uzasadniając swoje rozstrzygnięcie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a oraz lit. c ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), stwierdził, że dopatrzył się wystąpienia przesłanek do uchylenia zaskarżonej decyzji, przewidzianych w przepisach art. 145 § 1 pkt 1 lit. a oraz lit. c p.p.s.a., gdyż - w jego ocenie - doszło do naruszenia art. 21 ust. 3 i art. 22 ust. 3 ustawy SENT oraz art. 121 § 1 i art. 122 o.p. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Sąd nie miał wątpliwości co do tego, że przed rozpoczęciem przewozu towaru skarżąca, jako podmiot odbierający, nie uzupełniła w sposób prawidłowy zgłoszenia do rejestru o dane wymienione w art. 6 ust. 2 pkt 6 ustawy SENT, w zakresie masy brutto towaru, oraz w ogóle nie uzupełniła zgłoszenia o dane określone w art. 6 ust. 3 tej ustawy uznając, że skoro towar jest przewożony na jej własne potrzeby, nie dotyczą jej obowiązki informacyjne spoczywające na przewoźniku towaru. Stan faktyczny sprawy, uzasadniał - w ocenie WSA - stanowisko organów o niedopełnieniu przez skarżącą obowiązku uzupełniania zgłoszenia o obowiązkowe dane, przed rozpoczęciem przewozu, który to brak został objęty sankcją w postaci kary pieniężnej. Zdaniem Sądu, organy prawidłowo dokonały też subsumpcji stanu faktycznego, polegającego na wskazaniu w zgłoszeniu przez skarżącą, jako podmiot odbierający, masy towaru niezgodnej z masą towaru rzeczywiście przewożonego. WSA miał też na uwadze, że kary pieniężne przewidziane w art. 21 i art. 22 ustawy SENT zostały ustalone w sposób sztywny.

Dla rozstrzyganej sprawy WSA uznał jednak za istotne to, że ustawodawca przewidział w art. 21 ust. 3 i art. 22 ust. 3 ustawy SENT możliwość odstąpienia od nałożenia tych kar w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem przewoźnika (art. 22 ust. 3), podmiotu wysyłającego albo podmiotu odbierającego (art. 21 ust. 3) lub interesem publicznym (art. 21 ust. 3 i art. 22 ust. 3). Instytucja odstąpienia od wymierzenia kary pieniężnej, jest - jak wskazał WSA - wyrazem woli ustawodawcy co do dopuszczenia możliwości złagodzenia odpowiedzialności administracyjnoprawnej w wyjątkowych przypadkach, w sytuacji gdy organ nie ma możliwości miarkowania kar.

Wykładnia celowościowa i systemowa omawianych przepisów ustawy SENT, prowadzi zdaniem Sądu do wniosku, że przy badaniu, czy zachodzą przesłanki do odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej należy uwzględnić całokształt okoliczności stanu faktycznego w konkretnej sprawie, w tym również przyczyny z jakich doszło do uchybienia sankcjonowanych obowiązków, stopień naruszenia, czy tego typu naruszenia miały już miejsce wcześniej u strony, sytuację strony oraz skutki naruszenia dla interesów Skarbu Państwa. Należy przy tym mieć też na uwadze wynikającą z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP zasadę proporcjonalności.

Sąd I instancji ocenił, że w rozpoznawanej sprawie organ odwoławczy dokonał zawężonej interpretacji przesłanki interesu publicznego, o którym mowa w art. 21 ust. 3 i art. 22 ust. 3 ustawy SENT, ograniczając jej zakres do stwierdzenia konieczności przestrzegania zasady równości w spełnianiu zobowiązań publicznoprawnych na rzecz Skarbu Państwa oraz charakteru nałożonego na skarżącą zobowiązania, będącego sankcją, za nieprzestrzeganie obowiązujących przepisów. WSA doszedł do przekonania, że przy takiej wykładni analizowane przepisy byłyby martwymi normami prawnymi, gdyż zawsze w przypadku kar pieniężnych zachodziłby te dwie okoliczności. Taką wykładnię Sąd uznał zatem za sprzeczną z celem wprowadzenia przepisów, które w zamierzeniu ustawodawcy mają umożliwiać odstąpienie od nałożenia kary pieniężnej w wyjątkowych sytuacjach.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy Sąd nakazał organowi dokonanie ponownej analizy przesłanek przewidzianych w art. 22 ust. 3 i art. 21 ust. 3 ustawy SENT, z uwzględnieniem przedstawionej wyżej wykładni tych przepisów, na gruncie ustalonego w sprawie stanu faktycznego.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł organ, zaskarżając to orzeczenie w całości. Wyrokowi zarzucił naruszenie:

a) przepisów prawa materialnego, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w powiązaniu z art. 21 ust. 3 i art. 22 ust. 3 ustawy SENT w brzmieniu obowiązującym do 14 czerwca 2018 r. w zw. z art. 21 ust. 2 i art. 22 ust. 2 ustawy SENT poprzez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu przez Sąd, że do skarżącej znajdzie zastosowanie przepis art. 21 ust. 3 i art. 22 ust. 3 w części dotyczącej interesu publicznego, z uwagi na wywodzoną z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP zasadę proporcjonalności, podczas gdy zasada proporcjonalności została przez ustawodawcę zachowana, a organ jest zobowiązany do działania na podstawie obowiązujących przepisów, co do których przyjmuje się domniemanie ich konstytucyjności i w sytuacji gdy przewoźnik jak i podmiot odbierający przed rozpoczęciem przewozu towaru nie uzupełnił zgłoszenia o dane wymagane przez przepisy ustawy nakłada karę pieniężną, przy jednoczesnym wskazaniu w uchylonej decyzji, że w interesie publicznym leży przestrzeganie przez podmioty wskazane w ustawie SENT nałożonych na nie obowiązków i egzekwowanie przez właściwy organ państwowy przestrzegania tych przepisów, a odstąpienie od nałożenia kary pieniężnej na skarżącą nie leży w niniejszej sprawie w interesie publicznym i stawiałoby stronę w pozycji uprzywilejowanej w stosunku do innych podmiotów;

b) przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

1. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 121 § 1 i art. 122 o.p., w zw. z art. 6 ust. 3 w zw. z art. 22 ust. 2 i ust. 3 oraz art. 6 ust. 1 i 2 w zw. art. 21 ust. 2 ust. 3 ustawy SENT z uwagi na błędne uznanie, że stwierdzone przez skarżącą naruszenie przepisów ustawy SENT nie stanowi podstawy do nałożenia na skarżącą kar pieniężnych w kontekście możliwości odstąpienia od nałożenia kary przez wzgląd na interes publiczny, podczas gdy organ w sposób pełny i prawidłowy w okolicznościach sprawy zebrał i ocenił materiał dowodowy oraz wyjaśnił, z jakich względów nie stwierdził zaistnienia przesłanek ważnego interesu przewoźnika/podmiotu odbierającego oraz interesu publicznego, uzasadniających odstąpienie od nałożenia kar pieniężnych za każde ze stwierdzonych naruszeń.

2. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 3 § 1 i art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. poprzez dokonanie nieprawidłowej kontroli decyzji i w konsekwencji niezasadne jej uchylenie, na skutek wadliwego przyjęcia przez Sąd, że organ nie rozważył należycie przesłanki odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej w postaci interesu publicznego określonego w art. 21 ust. 3 i art. 22 ust. 3 ustawy SENT podczas, gdy organ w sposób pełny i prawidłowy w okolicznościach sprawy zebrał i ocenił zarówno przesłanki ważnego interesu przewoźnika/podmiotu odbierającego jak i interesu publicznego, a w konsekwencji wadliwym uznaniu przez Sąd, że decyzja została wydana z naruszeniem art. 121 § 1, art. 122 o.p.

Wskazując na powyższe, autor skargi kasacyjnej wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi, względnie o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, zrzekł się rozpoznania skargi kasacyjnej na rozprawie, a także wniósł o zasądzenie kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną skarżąca wniosła o oddalenie skargi kasacyjnej i zasądzenie kosztów postępowania.

Sprawę skierowano na posiedzenie niejawne na podstawie art. 182 § 2 p.p.s.a.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, a z urzędu bierze pod rozwagę jedynie nieważność postępowania z przyczyn określonych w § 2 powołanego artykułu. W rozpatrywanym przypadku - z uwagi na brak okoliczności uzasadniających stwierdzenie nieważności postępowania, w rozumieniu art. 183 § 2 pkt 1-6 p.p.s.a. - kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku sprowadzała się do oceny, czy Sąd pierwszej instancji naruszył przepisy wskazane w ramach podstaw kasacyjnych. Przypomnienia wymaga przy tym, że skargę kasacyjną, zgodnie z art. 174 p.p.s.a., można oprzeć na podstawie naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1) oraz na podstawie naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 2). Dodać też trzeba, że błędna wykładnia polega na mylnym rozumieniu treści określonej normy prawnej, natomiast uchybienie prawu materialnemu przez niewłaściwe zastosowanie polega na tzw. błędzie w subsumcji, co wyraża się w tym, że stan faktyczny ustalony w sprawie błędnie uznano za odpowiadający stanowi hipotetycznemu przewidzianemu w normie prawnej, względnie że ustalonego stanu faktycznego błędnie nie "podciągnięto" pod hipotezę określonej normy prawnej. (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 15 października 2001 r. I CKN 102/99).

Stosownie do przepisu art. 176 p.p.s.a. skarga kasacyjna winna zawierać zarówno przytoczenie podstaw kasacyjnych, jak i ich uzasadnienie. Zatem każdy zarzut przedstawiony w skardze kasacyjnej powinien być osobno uzasadniony w taki sposób, aby nie budziło wątpliwości, z jakich przyczyn skarżący kasacyjnie zarzuca wyrokowi Sądu pierwszej instancji naruszenie wskazanych przepisów. Wskazując na naruszenie prawa procesowego trzeba wykazać, że uchybienie w tym zakresie mogło mieć istotny wpływ na wynik spraw. W uzasadnieniu zarzutu błędnej wykładni należy zaś przeprowadzić wywód prawny na temat naruszonego przepisu ze stanowiskiem, jak należy ten przepis wykładać i dlaczego dokonana w zaskarżonym wyroku jego interpretacja jest błędna (por. wyrok NSA z dnia 14 września 2010 r. II GSK 840/09). Brak uzasadnienia sformułowanego zarzutu kasacyjnego, a więc i argumentacji mającej wykazywać zasadność tego zarzutu, stanowi istotną wadę konstrukcyjną skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny - związany granicami skargi kasacyjnej, na zasadach określonych art. 183 § 1 i 2 p.p.s.a. - nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, uściślać ich ani w inny sposób korygować.

Przypomnienie podstawowych zasad dotyczących zakresu badania sprawy przez Naczelny Sąd Administracyjny i wymogów co do przytaczania podstaw kasacyjnych i ich uzasadniania jest w niniejszej sprawie konieczne z uwagi na sposób w jaki sformułowano zarzuty pod adresem Sądu pierwszej instancji.

Rozpoznając sprawę z uwzględnieniem powyższych reguł postępowania kasacyjnego, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że podstawy, na których skargę kasacyjną oparto, nie usprawiedliwiają wniosku o uchylenie zaskarżonego wyroku.

Przede wszystkim za skuteczny nie mógł być uznany zarzut błędnej wykładni art. 21 ust. 3 i art. 22 ust. 3 ustawy SENT - sformułowany w punkcie a) petitum skargi kasacyjnej.

Jak wyżej wskazano, błędna wykładnia oznacza niewłaściwie odczytanie treści przepisu. Tymczasem strona wnosząca skargę kasacyjną błędną wykładnię wskazanych przepisów upatruje w "przyjęciu przez Sąd, że do skarżącej znajdzie zastosowanie przepis art. 21 ust. 3 i art. 22 ust. 3 w części dotyczącej interesu publicznego". Zdaniem składu orzekającego Naczelnego Sądu Administracyjnego powyższe świadczy o tym, że sporna kwestia w istocie nie dotyczy interpretacji lecz oceny zasadności/możliwości stosowania wobec skarżącej w okolicznościach tej sprawy przepisów stanowiących o możliwości odstąpienia od nałożenia kar.

Trzeba zatem przypomnieć, że Sąd pierwszej instancji w pisemnych motywach zaskarżonego wyroku stwierdził, że nie miał wątpliwości co do tego, że skarżąca przed rozpoczęciem przewozu towaru, jako podmiot odbierający, nie uzupełniła w sposób prawidłowy zgłoszenia do rejestru o dane wymienione w art. 6 ust. 2 pkt 6 ustawy SENT (dotyczące m.in. ilości towaru), oraz w ogóle nie uzupełniła zgłoszenia o dane określone w art. 6 ust. 3 tej ustawy uznając, że skoro towar jest przewożony na jej własne potrzeby, nie dotyczą jej obowiązki informacyjne spoczywające na przewoźniku towaru.

WSA jednoznacznie wskazał też, że ten stan faktyczny uzasadniał stanowisko organów o niedopełnieniu przez skarżącą określonych tymi przepisami obowiązków - co skutkuje sankcją w postaci kary pieniężnej.

W uzasadnieniu wyroku wyjaśniono poza tym, że powodem uchylenia kontrolowanej decyzji był brak pełnej analizy przesłanek odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej.

Przesłanki te określa art. 21 ust. 3 i art. 22 ust. 3 ustawy SENT.

Stosownie do pierwszego z powołanych przepisów, w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podmiotu wysyłającego albo podmiotu odbierającego lub interesem publicznym, na wniosek odpowiednio podmiotu wysyłającego albo podmiotu odbierającego lub z urzędu, organ może odstąpić od nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w ust. 1 albo 2 (tzn. m.in. gdy towar nie odpowiada co do rodzaju, ilości, masy lub objętości towarowi wskazanemu odpowiednio przez podmiot wysyłający albo podmiot odbierający w zgłoszeniu) z uwzględnieniem art. 26 ust. 3.

Analogiczną regulację zawiera art. 22 ust. 3 powołanej ustawy. Stanowi on, że w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem przewoźnika lub interesem publicznym, na wniosek przewoźnika lub z urzędu, organ może odstąpić od nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w ust. 1 albo 2 (tzn. m.in. gdy przewoźnik nie uzupełni zgłoszenia o dane) z uwzględnieniem art. 26 ust. 3.

Sąd pierwszej instancji interpretując przytoczone przepisy, odwołując się do wykładni celowościowej i systemowej oraz konstytucyjnej zasady proporcjonalności (art. 31 Konstytucji) stwierdził, że organ zawęził rozumienie przesłanki "interesu publicznego" - co skutkowało nakazaniem organowi przy ponownym rozpoznaniu sprawy przeprowadzenia poprawnej analizy ustawowych przesłanek odstąpienia od nałożenia kary.

Dokonana przez Sąd pierwszej instancji wykładnia art. 21 ust. 3 i 22 ust. 3 ustawy SENT pozostaje w zgodzie z rozumieniem tych przepisów, prezentowanym w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, powołanym w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. W rozpoznawanej sprawie wykładnia ta nie została skutecznie podważona - z uwagi na brak stosownych zarzutów.

Nie powinno natomiast ulegać kwestii, że poprawność analizy czy przesłanki odstąpienia od nałożenia kary wystąpiły na gruncie ustalonego w tej sprawie stanu faktycznego pozostaje w ścisłym związku z prawidłowym rozumieniem tych ustawowych przesłanek.

W tym stanie rzeczy zarzuty naruszenia przepisów postępowania – art. 121 § 1 i art. 122 o.p. - sformułowane w punkcie b) skargi kasacyjnej nie są trafne. Twierdzenia skarżącego kasacyjnie organu - że jego zdaniem wyczerpująco i należycie ocenił przesłanki odstąpienia od nałożenia kary - pozostają w sprzeczności z wykładnią przepisów przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku i sprowadzają się do polemiki ze stanowiskiem Sądu pierwszej instancji.

Wbrew wywodom autora skargi kasacyjnej Sąd pierwszej instancji nie podważał tego, że organy zobowiązane są do działania na podstawie obowiązujących przepisów prawa, co do których przyjmuje się domniemanie konstytucyjności. Nie jest też prawdą, że WSA błędnie uznał, że stwierdzone przez skarżącą naruszenie przepisów SENT nie stanowi podstawy do nałożenia na skarżącą kary. Fakt, że interpretując przesłanki z art. 21 ust. 3 i art. 22 ust. 3 ustawy SENT Sąd pierwszej instancji za zasadne uznał uwzględnienie konstytucyjnej zasady proporcjonalności nie znaczy, że kwestionuje konstytucyjność regulacji nakładających obowiązki i przewidujących nakładanie kar w razie ich naruszenia.

Z tych wszystkich względów skarga kasacyjna - nie mając usprawiedliwionych podstaw - podlegała oddaleniu.

Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w pkt. 1 sentencji wyroku.

O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 2 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b) w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a) i § 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 265 ze zm.). NSA uwzględnił to, że pełnomocnik strony skarżącej, który występował przed Sądem I instancji, sporządził w terminie określonym w art. 179 p.p.s.a. odpowiedź na skargę kasacyjną.