II GSK 2507/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Rysz (spr.) Sędzia NSA Andrzej Skoczylas Sędzia NSA Mirosław Trzecki Protokolant asystent sędziego Maciej Pleban po rozpoznaniu w dniu 22 maja 2025 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej K. C. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 10 marca 2021 r. sygn. akt II SA/Bd 1064/20 w sprawie ze skargi K. C. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w [...] z dnia 11 września 2020 r. nr 11/2020 w przedmiocie choroby zawodowej oddala skargę kasacyjną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy (dalej: "WSA", "Sąd pierwszej instancji") wyrokiem z 10 marca 2021 r., sygn. akt II SA/Bd 1064/20, oddalił skargę K. C. (dalej: "skarżący") na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w [...] (dalej: "PWIS", "organ II instancji") z [...] września 2020 r. nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej.

Sąd pierwszej instancji orzekał w następującym stanie sprawy:

Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w [...] (dalej: "organ pierwszej instancji", "PPIS") decyzją z [...] sierpnia 2018 r. nr [...] nie stwierdził u K. C. choroby zawodowej wymienionej w poz. 19 wykazu chorób zawodowych t.j. przewlekłej choroby układu ruchu spowodowanej sposobem wykonywania pracy wykazu chorób zawodowych, określonego w przepisach w sprawie chorób zawodowych.

Po rozpoznaniu odwołania Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w [...] (dalej: "PWIS", "organ odwoławczy") decyzją z [...] września 2020 r. nr [...], utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu organ podniósł, że w przedmiotowej sprawie w procesie orzeczniczym brały udział dwie jednostki orzecznicze: [...] Ośrodek Medycyny Pracy w [...] oraz Instytut Medycyny Pracy [...] w [...].

[...] Ośrodek Medycyny Pracy w [...] wydał orzeczenie lekarskie z [...] czerwca 2017 r. nr [...] o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej. Badania przeprowadzone w jednostce orzeczniczej I stopnia wykazały u K. C.: wielopoziomową dyskopatię odcinka C, Th, L-S kręgosłupa z objawowymi zespołami korzeniowymi, zwyrodnienia obustronne stawów łokciowych, cukrzycę typu 2, nadciśnienie tętnicze, hipercholesterolemię oraz hiperurykemię. Rozpoznane u badanego schorzenia nie figurują w wykazie chorób zawodowych, a tym samym brak jest podstaw do rozpoznania u K. C. przewlekłych schorzeń narządu ruchu o etiologii zawodowej. Wyjaśnił, że sugerowane przez ortopedę – dr. B. – okołostawowe zapalenie barku i przewlekłe uszkodzenie łąkotki nie mają żadnego potwierdzenia w dostępnej, wcześniejszej dokumentacji medycznej, a czas między ich rozpoznaniem (styczeń 2017 r.), a zakończeniem pracy zawodowej (październik 2014 r.) przekracza dopuszczalny przez ustawodawcę okres jednego roku.

Również Instytut Medycyny Pracy im. [...] w [...] orzeczeniem lekarskim z [...] grudnia 2017 r. nr [...] stwierdził brak podstaw do rozpoznania choroby zawodowej. Na podstawie przeprowadzonej konsultacji ortopedycznej, obrazu klinicznego i radiologicznego rozpoznano zwyrodnienia wielostawowe z dyskopatią odcinka szyjnego, piersiowego i L5-S1 kręgosłupa i neuropatią obwodową kończyny górnej prawej. Jednostka orzecznicza wskazała, iż choroby układu ruchu rozpoznane u badanego nie są objęte wykazem chorób zawodowych. W efekcie dokonanych ustaleń uznano, że analiza całości dokumentacji lekarskiej, narażenia zawodowego oraz konsultacja ortopedyczna nie dała podstaw do rozpoznania u skarżącego przewlekłych chorób układu ruchu wywołanych sposobem wykonywania pracy.

Skargę na powyższą decyzję wniósł skarżący. WSA opisanym na wstępie wyrokiem z 10 marca 2021 r., na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325; dalej: "p.p.s.a.") oddalił wniesioną skargę.

W uzasadnieniu Sąd wskazał, że w przedmiotowej sprawie prowadzone było postępowanie w kierunku podejrzenia wystąpienia u skarżącego choroby zawodowej wymienionej pod pozycją 19 załącznika do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. z 2013 r. poz. 1367 ze zm.: dalej: "rozporządzenie w sprawie chorób zawodowych"). W sprawie niewątpliwym jest, że uprawnione jednostki orzecznicze stwierdziły u skarżącego zwyrodnienia wielostawowe z dyskopatią odcinka szyjnego, piersiowego i L5-S1 kręgosłupa i neuropatią obwodową kończyny górnej prawej. Bezsporne w sprawie pozostaje, że rozpoznane u skarżącego choroby układu ruchu nie są objęte wykazem chorób zawodowych. W niniejszej sprawie spornym było istnienie u skarżącego schorzenia figurującego w wykazie chorób zawodowych pod pozycją 19 oraz istnienie związku przyczynowego pomiędzy stwierdzonym schorzeniem, a warunkami pracy skarżącego.

Koniecznym warunkiem do stwierdzenia, że dane schorzenie stanowi chorobę zawodową jest wymóg rozpoznania jej wystąpienia u pracownika przez lekarza zatrudnionego w jednostce orzeczniczej uprawnionej do rozpoznawania chorób zawodowych. W myśl bowiem § 8 ust. 1 rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych, decyzja o stwierdzeniu choroby zawodowej lub o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej oparta jest na orzeczeniu lekarza zatrudnionego w jednostce orzeczniczej I lub II stopnia o rozpoznaniu lub braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej. Orzeczenie lekarskie jednostki właściwej do rozpoznania chorób zawodowych ma charakter opinii biegłego, która wiąże organ prowadzący postępowanie, gdyż tylko uprawniony lekarz, zatrudniony w jednostce orzeczniczej I lub II stopnia, jest właściwy do rozpoznania choroby zawodowej (§ 5 ust. 1 rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych), a orzeczenie lekarskie stanowi jedyny wiarygodny środek dowodowy służący stwierdzeniu przez organ choroby zawodowej, w tym sensie, że bez pozytywnej opinii lekarskiej lub sprzecznie z nią, organ administracji nie może dokonać we własnym zakresie rozpoznania choroby, nie ma on prawa do samodzielnej oceny dokumentacji lekarskiej, prowadzącej do odmiennego rozpoznania schorzenia. W sytuacji zaś, gdy orzeczenie lekarskie nie wyjaśnia wszystkich okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy (jest niewystarczające do wydania decyzji), organ może zażądać od lekarza, który wydał orzeczenie lekarskie, dodatkowego uzasadnienia tego orzeczenia, wystąpić do jednostki orzeczniczej II stopnia o dodatkową konsultację lub podjąć inne czynności niezbędne do uzupełnienia materiału sprawy - § 8 ust. 2 rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych. Organ administracyjny nie ma więc uprawnienia do kontroli merytorycznej orzeczeń lekarskich uprawnionych jednostek orzeczniczych oraz do dokonywania własnych ustaleń, prowadzących do odmiennego rozpoznania jednostki chorobowej. Zakwestionowanie natomiast orzeczeń lekarskich może dotyczyć względów formalnych np. że orzeczenie zostało wydane w niewłaściwej formie, bez uzasadnienia lub bez właściwego (wyczerpującego, logicznego) uzasadniania, przez nieuprawnionego lekarza, a także może mieć ono miejsce w przypadku, gdy w materiale dowodowym znajdują się orzeczenia lekarzy zatrudnionych w uprawnionych do rozpoznawania chorób zawodowych jednostkach orzeczniczych, które zawierają różne ustalenia (rozpoznania chorobowe). Jednak nawet w tym ostatnim przypadku, ani organ ani sąd administracyjny, nie są uprawnieni do weryfikacji treści merytorycznej orzeczeń lekarskich, co najwyżej organ może żądać wydania kolejnych orzeczeń przez inne uprawnione jednostki w celu ujednolicenia stanowisk.

W świetle powyższego nie budzi wątpliwości, że do wydania decyzji o stwierdzeniu choroby zawodowej konieczne jest rozpoznanie choroby zawodowej przez lekarza zatrudnionego w uprawnionej jednostce orzeczniczej. W sprawie warunek ten nie został spełniony, gdyż orzekające w sprawie jednostki orzecznicze I oraz II stopnia nie rozpoznały u skarżącego żadnej z przewlekłych chorób układu ruchu wywołanych sposobem wykonywania pracy chorób zawodowych wymienionych pod pozycją 19 załącznika do rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych.

W ocenie Sądu, organy dołożyły wszelkiej staranności celem dokładnego i kompleksowego wyjaśnienia sprawy. Na żadnym z etapów postępowania nie kwestionowano faktu wykonywania przez wiele lat ciężkiej pracy, w warunkach stwarzających możliwość powstania choroby zawodowej wywołanej sposobem wykonywania pracy. Niemniej jednak nie wykazano istnienia schorzenia wymienionego w poz. 19 rozporządzenia o chorobach zawodowych. Skarżący był badany przez właściwe jednostki służby zdrowia I i II szczebla diagnostyczno-orzeczniczego, które zgodnie stwierdziły brak podstaw do rozpoznania choroby zawodowej, wymienionej w poz. 19 załącznika do rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych. Zdaniem WSA, organy prawidłowo oceniły - sporządzone na użytek tego postępowania - orzeczenia lekarskie za jednoznaczne, spójne i wyczerpujące, opierając na nich swoje rozstrzygnięcia o braku podstaw do stwierdzenia u skarżącego choroby zawodowej. Ponadto zebrany w sprawie materiał dowodowy nie pozwalał na podjęcie przez organy odmiennych rozstrzygnięć, albowiem organ administracji nie posiada specjalistycznej wiedzy, która niezbędna jest do rozpoznania chorób zawodowych, a wiedzę taką posiadają uprawnione jednostki diagnostyczno-orzecznicze, wydające w tym zakresie stosowne, przewidziane prawem orzeczenia lekarskie. Wydane w sprawie orzeczenia - mające charakter opinii biegłych - wymykają się ocenie merytorycznej, a podlegają jedynie badaniu pod kątem logiki, spójności oraz prawidłowości uzasadnienia (wyrok WSA w Krakowie z 20 września 2011 roku sygn. akt III SA/Kr 1436/10 (http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Za niezasadny Sąd pierwszej instancji uznał zarzut naruszenia art. 7 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z § 8 ust. 2 rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych poprzez zaniechanie wyjaśnienia wątpliwości co do zawodowej etiologii choroby pracownika. Skoro bowiem lekarze orzecznicy nie stwierdzili istnienia choroby znajdującej się w wykazie chorób zawodowych, to oczywistym jest, że bezprzedmiotowa jest analiza przesłanki trzeciego z warunków uznania choroby za chorobę zawodową, tj. ustalenie wpływu środowiska pracy na chorobę, której istnienia nie stwierdzono.

Jednocześnie, zdaniem WSA w Bydgoszczy, brak jest podstaw do uwzględnienia zarzutu skarżącego, że nie uwzględniono jego wniosku o zlecenie wykonania orzeczenia lekarskiego przez Instytut Medycyny Pracy [...] w [...]. Jak to wyjaśnił organ w uzasadnieniu decyzji Instytut w [...] zawiesił wykonywanie opinii z zakresu chorób zawodowych, zatem przeprowadzenie wnioskowanego dowodu było niemożliwe z przyczyn obiektywnych.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył skarżący wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania celem uchylenia decyzji organów obu instancji, ewentualnie o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uwzględnienie skargi i uchylenie tych decyzji, a ponadto o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Wyrokowi zarzucono:

I. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy tj.

1. art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez nie odniesienie się przez Sąd pierwszej instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku do zarzutów naruszenia przez PWIS:

a) art. 78 § 1 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie wniosków dowodowych zgłoszonych przez skarżącego, tj. nieuwzględnienie wniosku dowodowego o przesłanie dokumentów medycznych skarżącego do Instytutu Medycyny Pracy [...] w [...] celem zbadania skarżącego i wydania opinii przez co nie zebrano w sposób wyczerpujący materiału dowodowego;

b) naruszenia § 6 ust. 3 pkt 3 w związku z § 6 ust. 2 pkt 5 rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych poprzez zaniechanie sporządzenia pełnej i rzetelniej oceny narażenia zawodowego, w szczególności nieuwzględnienie całego okresu pracy zawodowej, która mogła przyczynić się do powstania choroby zawodowej, jak również warunków, w jakich była wykonywana;

c) naruszenia § 6 ust. 2 pkt 5 rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych poprzez nieuwzględnienie, iż sposób wykonywania pracy miał wpływ na powstanie choroby zawodowej;

d) § 6 ust. 1 w związku z § 6 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych poprzez brak sporządzenia przez jednostkę orzeczniczą II stopnia własnej karty oceny narażania zawodowego;

e) naruszenia § 8 ust. 2 rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych poprzez brak podjęcia innej czynności niezbędnej do uzupełnienia materiału dowodowego, w postaci skierowania sprawy do innej jednostki orzeczniczej II stopnia zgodnie z wnioskiem skarżącego;

f) naruszenia art. 235(1) ustawy z 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (dalej: "KP") poprzez przyjęcie, że w niniejszej sprawie nie zachodzą okoliczności uzasadniające stwierdzenie choroby zawodowej

1. art. 145 § 1 pkt 1 lit c p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi pomimo naruszenia przez organy administracji przepisów postępowania:

a) art. 80 k.p.a. poprzez uznanie orzeczenia jednostki orzeczniczej II stopnia za dowód w niniejszej sprawie pomimo zawartych w jej uzasadnieniu wzajemnych sprzeczności w zakresie rozpoznania dolegliwości zgłaszanych przez skarżącego jako choroby zawodowej;

b) art. 80 k.p.a. poprzez uznanie orzeczenia jednostki orzeczniczej I stopnia za dowód w niniejszej sprawie pomimo nieodniesienia się w orzeczeniach z [...] grudnia 2017 r., [...] lipca 2018 r., [...] listopada 2018 r., [...] czerwca 2019 r. oraz [...] listopada 2020 r. do rozpoznania przez lekarza ortopedę przewlekłego zapalenia nadkłykcia bocznego kości ramiennej prawej,

c) naruszenie art. 7 w zw. z art 77 § 1 w zw. z art. 80 k.p.a. poprzez brak wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego oraz brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, bowiem w orzeczeniach lekarskich podano, iż zmiany chorobowe u skarżącego mogą być spowodowane w związku z wykonywaną pracą;

d) naruszenie art. 7 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art 75 w zw. 80 k.p.a. poprzez brak wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego oraz brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, bowiem zgodnie z zeznaniami świadków zostało wskazane, że praca skarżącego podczas frezowania wykonywana była przy użyciu ruchów stawu łokciowego, barkowego, obciążając nadgarstki. Związana była z dźwiganiem, przenoszeniem, przemieszczaniem się z detalem po stopniach schodów, częstym schylanie się, pochylaniem, przykucaniem, z unoszeniem rąk powyżej głowy, zginaniem i prostowaniem rąk, w skręcie na ugiętych kolanach (nawet przez ok. 7-8 h dziennie lub w nadgodzinach). Czynności zawodowe odwołującego wiązały się z obciążeniem stawów kolanowych, kręgosłupa oraz wymagały użycia siły wszystkich mięśni;

e) naruszenia art. 7 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z § 8 ust. 2 rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych, poprzez zaniechanie zażądania od lekarza, który wydał orzeczenie lekarskie, dodatkowego uzasadnienia tego orzeczenia lub wystąpienia do dodatkowego uzasadnienia tego orzeczenia lub wystąpienia do jednostki orzeczniczej II stopnia o dodatkową konsultację oraz podjęcie innych czynności niezbędnych do uzupełnienia materiału dowodowego, w sytuacji istnienia wątpliwości co do zawodowej etiologii choroby pracownika;

f) naruszenia art. 7 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z § 8 ust. 2 rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych, poprzez zaniechanie zażądania od lekarza, który wydał orzeczenie lekarskie, dodatkowego uzasadnienia tego orzeczenia oraz podjęcie innych czynności niezbędnych do uzupełnienia materiału dowodowego, w sytuacji udowodnienia przez skarżącego po zeznaniach świadków, że skarżący ponad połowę czasu zmiany roboczej wykonywał prace w pozycji klęczącej lub kucznej;

g) naruszenia art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 78 § 1 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie wniosku dowodowego o przesłanie dokumentów medycznych skarżącego do Instytutu Medycyny Pracy [...] w [...] celem zbadania skarżącego i wydania opinii przez co nie zebrano w sposób wyczerpujący materiału dowodowego i nie ustalono wszystkich okoliczności faktycznych, na których powinno być oparte rozstrzygnięcie;

h) naruszenia art. 80 k.p.a. poprzez brak wszechstronnej oceny orzeczeń lekarskich;

i) § 8 ust. 1 w związku z § 8 ust. 2 rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych poprzez zaniechanie zwrócenia się przez PWIS o uzupełniającą opinię lub konsultację do jednostki badającej w zakresie wpływu całego okresu zatrudnienia na powstanie chorobowy zawodowej,

j) § 6 ust. 3 pkt 3 w związku z § 6 ust. 2 pkt 5 rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych poprzez zaniechanie sporządzenia pełnej i rzetelniej oceny narażenia zawodowego, w szczególności nieuwzględnienie całego okresu pracy zawodowej, która mogła przyczynić się do powstania choroby zawodowej, jak również warunków, w jakich była wykonywana i sposobu jej wykonywania,

k) naruszenia § 6 ust. 2 pkt 5 rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych poprzez nieuwzględnienie, iż sposób wykonywania pracy miał wpływ na powstanie choroby zawodowej;

l) naruszenia § 8 ust. 2 rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych poprzez brak podjęcia innej czynności niezbędnej do uzupełnienia materiału dowodowego, w postaci skierowania sprawy do innej jednostki orzeczniczej II stopnia zgodnie z wnioskiem skarżącego;

m) § 8 ust. 1 w związku z § 8 ust. 2 rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych poprzez zaniechanie zwrócenia się przez PWIS o uzupełniającą opinię lub konsultację do jednostki badającej w zakresie wpływu całego okresu zatrudnienia na powstanie chorobowy zawodowej;

n) błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wydania decyzji, polegający na uznaniu braku udokumentowania objawów wystąpienia u pracownika przewlekłego uszkodzenia łąkotki u osób wykonujących pracę w pozycji klęczącej lub kucznej; przewlekłego zapalenia nadkłykcia kości ramiennej oraz przewlekłego zapalenia okołostawowego barku w okresie narażenia zawodowego, a co zostało udokumentowane przez stronę w postaci obszernej dokumentacji medycznej.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej przedstawiono argumentację na poparcie wniesionych zarzutów.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024, poz. 935, dalej zwanej: "p.p.s.a."), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod uwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a. Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpoznaniu sprawy związany był granicami skargi kasacyjnej. Granice te są wyznaczone wskazanymi w niej podstawami, którymi - zgodnie z art. 174 p.p.s.a. - może być naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.) albo naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej polega na tym, że jest on władny badać naruszenie jedynie tych przepisów, które zostały wyraźnie wskazane przez stronę skarżącą i nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, uściślać ich ani w inny sposób korygować. Wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym nie polega zatem na ponownym rozpoznaniu sprawy ad meritum w jej całokształcie, lecz uzasadnione jest odniesienie się jedynie do zarzutów kasacyjnych.

Skarga kasacyjna jest sformalizowanym środkiem prawnym. Zgodnie z art. 176 § 1 p.p.s.a. prawidłowe określenie podstaw kasacyjnych oznacza obowiązek wnoszącego skargę kasacyjną powołania konkretnych przepisów prawa, którym, zdaniem autora skargi kasacyjnej, uchybił Sąd pierwszej instancji w zaskarżonym orzeczeniu oraz uzasadnienia ich naruszenia. Podnosząc zarzut naruszenia prawa materialnego przez jego błędną wykładnię, skarżący kasacyjnie powinien wykazać, że sąd mylnie zrozumiał stosowany przepis prawa. Autor skargi kasacyjnej wykazać musi, jak w jego ocenie powinien być rozumiany stosowany przepis prawa, czyli jaka powinna być jego prawidłowa wykładnia. W odniesieniu do zarzutu naruszenia przepisów postępowania autor skargi kasacyjnej jest zobowiązany podać, które przepisy uznał za naruszone, a także wykazać wpływ na wynik sprawy tego naruszenia.

Przystępując do rozpoznania zarzutów skargi kasacyjnej należy na wstępie wskazać, że skarżący kasacyjnie w odniesieniu do postawionego przez niego zarzutu naruszenia art. 2351 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (Dz. U. z 2020 r. poz. 1320 ze zm., dalej zwanej "K.p."). – tj. zarzutu błędnej wykładni, w istocie wiąże go w sposób bezpośrednio z pozostałymi zarzutami skargi kasacyjnej. Z treści postawionego w petitum skargi kasacyjnej zarzutu, jak i jej uzasadnienia nie wynika bowiem, by wdawał się on w spór co do wykładni omawianego przepisu prawa materialnego. Postawione zarzuty skargi kasacyjnej mają wspólny mianownik, jakim jest twierdzenie strony o błędnym niezakwalifikowaniu dolegliwości skarżącego jako choroby zawodowej. W istocie zmierzają do podważenia ocen wyrażonych przez Sąd pierwszej instancji, będących wynikiem przeprowadzonej przez ten Sąd kontroli legalności zaskarżonej decyzji. Sprowadzają się one do wskazania, że nie zostały w toku postępowania podjęte wszystkie czynności niezbędne do uzupełnienia materiału dowodowego w tym nieprzeprowadzone, a zgłoszone przez skarżącego środki dowodowe, następnie zanegowania dokonanej oceny całokształtu zgromadzonego materiału dowodowego, w szczególności podważenia ustaleń poczynionych w orzeczeniach jednostek diagnostycznych oraz zarzucenia Sądowi pierwszej instancji, że ten nie dostrzegł uchybienia w zakresie niewyjaśnienia wszelkich istotnych okoliczności w sprawie. Zarzuty te są więc względem siebie komplementarne, co uzasadnia ich zbiorcze rozpoznanie. Zarzuty te są również immamentnie związane z postawionymi w skardze kasacyjnej zarzutami naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. oraz poszczególnych przepisów zarówno postępowania administracyjnego, jak i przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. z 2013 r., poz. 1367 ze zm., dalej zwanego "rozporządzeniem w sprawie chorób zawodowych"), określonych w petitum skargi kasacyjnej jako 1. a) – f), z tym że kasator upatruje w nich nie tyle poszczególnych naruszeń tych przepisów, a nie odniesienia się przez Sąd pierwszej instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku do podnoszonych w skardze zarzutów względem decyzji PWIS.

Rozpoznając skargę kasacyjną warto mieć na względzie specyfikę postępowania w sprawie stwierdzania chorób zawodowych. Materialnoprawne przesłanki stwierdzenia choroby zawodowej wyznacza definicja sformułowana w art. 2351 K.p. Z punktu widzenia skutku w postaci rozpoznania (lub nie) choroby zawodowej istotne jest zatem, aby dane schorzenie było ujęte w wykazie chorób zawodowych oraz było spowodowane działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem jej wykonywania, co można stwierdzić w sposób bezsporny lub z wysokim prawdopodobieństwem. Rozpoznanie choroby zawodowej u pracownika lub byłego pracownika może nastąpić w okresie jego zatrudnienia w narażeniu zawodowym albo po zakończeniu pracy w takim narażeniu, pod warunkiem wystąpienia udokumentowanych objawów chorobowych w okresie ustalonym w wykazie chorób zawodowych (art. 2352 k.p.).

Wykaz chorób zawodowych wraz z okresem, w którym wystąpienie udokumentowanych objawów chorobowych upoważnia do rozpoznania choroby zawodowej, pomimo wcześniejszego zakończenia pracy w narażeniu zawodowym, określa załącznik do rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych. Podkreślenia wymaga przy tym, że przepisy powyższego rozporządzenia mają charakter szczególny w stosunku do przepisów k.p.a. Z chorobą zawodową mamy więc do czynienia, gdy zostaną spełnione następujące dwie przesłanki: występowanie schorzenia odpowiadającego schorzeniu zamieszczonemu w wykazie chorób zawodowych stanowiącym załącznik do rozporządzenia oraz istnienie związku przyczynowego pomiędzy powstaniem tej choroby a czynnikami szkodliwych występujących w środowisku pracy lub sposobem wykonywania pracy. Ponadto dodać należy, że w myśl § 6 ust. 1 rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych orzeczenie o rozpoznaniu choroby zawodowej albo o braku podstaw do jej rozpoznania, zwane "orzeczeniem lekarskim", wydawane jest na podstawie wyników przeprowadzonych badań lekarskich i pomocniczych, dokumentacji medycznej pracownika lub byłego pracownika, dokumentacji przebiegu zatrudnienia oraz oceny narażenia zawodowego.

Niewątpliwie rację ma strona wskazując, czego zresztą WSA ani organy nie negują, że dla stwierdzenia choroby zawodowej wystarczające jest już samo wysokie prawdopodobieństwo jej wystąpienia wskutek narażenia zawodowego. Niemniej jednak wymagane jest przede wszystkim, aby w danej sprawie stwierdzono wystąpienie danej jednostki chorobowej, wymienionej w wykazie umieszczonym w rozporządzeniu.

W przedmiotowej sprawie wydane zostały dwa orzeczenia lekarskie, pierwsze przez [...] Ośrodek Medycyny Pracy w [...] z [...] czerwca 2017 r., nr [...] oraz drugie przez Instytut Medycyny Pracy w [...] z [...] grudnia 2017 r., nr [...], które to następnie zostały uzupełnione opiniami z [...] kwietnia 2018 r. i [...] lipca 2018 r. oraz przeprowadzoną oceną narażenia zawodowego. W orzeczeniach tych stwierdzono brak podstaw do rozpoznania choroby zawodowej.

Badania przeprowadzone w jednostce orzeczniczej pierwszego stopnia wykazały wielopoziomową dyskopatię odcinka C, Th, L-S kręgosłupa z objawowymi zespołami korzeniowymi, zwyrodnienia obustronne stawów łokciowych, cukrzycę typu 2, nadciśnienie tętnicze, hipercholesterolemię oraz hiperurykemię, które nie figurują w wykazie chorób zawodowych. Z kolei Instytut Medycyny Pracy w [...] w wydanym orzeczeniu lekarskim, na podstawie przeprowadzonej konsultacji ortopedycznej, obrazu klinicznego i radiologicznego stwierdził u skarżącego zwyrodnienia wielostawowe z dyskopatią odcinka szyjnego, piersiowego i L5-S1 kręgosłupa i neuropatią obwodową kończyny górnej prawej. Instytut wskazał, iż choroby układu ruchu rozpoznane u badanego nie są objęte wykazem chorób zawodowych. Z materiału dowodowego nie wynika zatem konkluzja, że rozpoznana u skarżącego choroba spełniała kryteria do rozpoznania choroby zawodowej.

Przypomnieć należy, że zgodnie z treścią rozporządzenia, pod pozycją 19 załącznika do rozporządzenia, wskazano (wraz z okresami do stwierdzenia choroby po zakończeniu zatrudnienia) jako choroby zawodowe przewlekłe choroby układu ruchu wywołane sposobem wykonywania pracy:

1) przewlekłe zapalenie ścięgna i jego pochewki - 1 rok,

2) przewlekłe zapalenie kaletki maziowej - 1 rok,

3) przewlekłe uszkodzenie łąkotki u osób wykonujących pracę w pozycji klęczącej lub kucznej - 1 rok,

4) przewlekłe zapalenie okołostawowe barku - 1 rok,

5) przewlekłe zapalenie nadkłykcia kości ramiennej - 1 rok,

6) zmęczeniowe złamanie kości - 1 rok,

Nie znajdują się tam zatem żadne ze schorzeń stwierdzone w orzeczeniach podmiotów uprawnionych do postawienia tego rodzaju diagnozy klinicznej. A co wymaga podkreślenia, w myśl § 5 oraz § 6 ust. 1 rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych, właściwym do orzekania w zakresie chorób zawodowych, wyłącznie uprawniony jest lekarz spełniający wymagania kwalifikacyjne określone w przepisach dotyczących służby medycyny pracy, zatrudniony w jednej z wymienionych jednostek I i II stopnia. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego orzeczenia lekarskie, którym dysponowały organy obu instancji, zawierały elementy merytoryczne istotne dla rozstrzygnięcia sprawy i wskazywały, że z medycznego punktu widzenia, z uwzględnieniem charakteru i sposobu wykonywania pracy, tak jak tego wymaga art. 2351 Kodeksu pracy, nie zostały u skarżącego stwierdzone choroby, ujęte w wykazie. Podkreślenia wymaga przy tym, że o wartości merytorycznej orzeczenia lekarskiego decyduje jego zawartość odnosząca się do istoty sprawy.

Przechodząc zatem już do podnoszonych przez kasatora zarzutów dotyczących naruszenia przepisów postępowania, wyjaśnienia na wstępie wymaga, że co do naruszenia przepisów postępowania – art.. 141 § 4 p.p.s.a., to przepis ten wskazuje podstawowe elementy konstrukcyjne, które musi zawierać prawidłowo sporządzone uzasadnienie wyroku sądu administracyjnego, tj. zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Zatem naruszenie tego przepisu może mieć miejsce wtedy, gdy uzasadnienie nie zawiera tych elementów. Naruszenie to, w myśl art. 174 pkt 2 p.p.s.a., musi być na tyle istotne, aby mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Podkreślenia wymaga, że w ramach zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. nie jest możliwe kwestionowanie stanowiska Sądu pierwszej instancji w zakresie prawidłowości przyjętego za podstawę orzekania stanu faktycznego, ani stanowiska sądu co do wykładni bądź zastosowania prawa (por. wyrok NSA z 22 czerwca 2016 r., sygn. akt I GSK 1821/14, wyrok NSA z 6 marca 2019 r., sygn. akt II GSK 985/17 te i kolejne cytowane orzeczenia dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Z uwagi jednak, że został on powiązany z poszczególnymi przepisami postępowania administracyjnego oraz rozporządzenia o chorobach zawodowych, zostanie on omówiony wraz z tymi przepisami.

Przed odniesieniem się do zarzutu naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit c) p.p.s.a. przez nieuwzględnienie skargi mimo naruszenia przez organ przepisów art. 7, art. 75, art. 77 § 1, art. 78 § 1, a także 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postepowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256 ze zm., dalej; "k.p.a.") wskazać przede wszystkim należy, że w myśl zasady prawdy obiektywnej, wyrażonej w art. 7 i skonkretyzowanej w art. 77 § 1 k.p.a. organy administracji publicznej mają obowiązek podjąć wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, zobowiązane są w sposób wyczerpujący nie tylko zebrać ale i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Jak stanowi art. 75 § 1 k.p.a. jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. W szczególności dowodem mogą być dokumenty, zeznania świadków, opinie biegłych oraz oględziny. W myśl z kolei art. 78 § 1 k.p.a. żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu jest okoliczność mająca znaczenie dla sprawy. Organ ma zatem obowiązek poszukiwania dowodów, jednak obowiązek ten nie jest nieograniczony w swoim zakresie. Co więcej, zgodnie z art. 80 k.p.a. organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Z treści tego przepisu wywodzi się, że ocena kompletnego materiału dowodowego powinna być pełna i wnikliwa, organ, co do zasady, nie jest skrępowany w swoich ocenach co do wartości poszczególnych rodzajów dowodów, ich znaczenia oraz wiarygodności.

Wskazać należy, że orzeczenie lekarskie dotyczące rozpoznania choroby zawodowej jest opinią w rozumieniu art. 84 § 1 k.p.a. Bez tej opinii lub sprzecznie z nią, organ administracji nie może dokonywać we własnym zakresie rozpoznania choroby i ustalenia, czy rozpoznane schorzenie mieści się w wykazie chorób zawodowych. Nie oznacza to oczywiście zwolnienia organów orzekających od obowiązku dokonania oceny opinii biegłego w granicach wskazanych w art. 80 k.p.a. (por. wyrok NSA z 5 stycznia 2007 r., sygn. akt II OSK 1078/06; wyrok NSA z 12 lipca 2016 r., sygn. akt II OSK 2688/14).

Istotne znaczenie ma tu jednak wspominana wcześniej specyfika postępowań w sprawach stwierdzania chorób zawodowych. Stosownie do § 8 ust. 1 rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych, decyzję o stwierdzeniu choroby zawodowej albo decyzję o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej wydaje się na podstawie materiału dowodowego, w szczególności danych zawartych w orzeczeniu lekarskim oraz formularzu oceny narażenia zawodowego pracownika lub byłego pracownika. Jeżeli zakres informacji zawartych w dokumentacji, o której mowa powyżej, jest niewystarczający do wydania orzeczenia lekarskiego, lekarz może wystąpić o ich uzupełnienie do: pracodawcy, lekarza sprawującego profilaktyczną opiekę zdrowotną nad pracownikiem, lekarza ubezpieczenia zdrowotnego lub innego lekarza prowadzącego leczenie pracownika lub byłego pracownika, właściwego państwowego inspektora sanitarnego, pracownika lub byłego pracownika – w zależności do zakresu wymaganych informacji (§ 6 ust. 5 rozporządzenia). Dodatkowo, w świetle § 8 ust. 2 rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych, jeżeli właściwy państwowy inspektor sanitarny przed wydaniem decyzji uzna, że materiał dowodowy, o którym mowa w ust. 1, jest niewystarczający do wydania decyzji, może żądać od lekarza, który wydał orzeczenie lekarskie, dodatkowego uzasadnienia tego orzeczenia, wystąpić do jednostki orzeczniczej II stopnia o dodatkową konsultację lub podjąć inne czynności niezbędne do uzupełnienia tego materiału.

Organy administracji publicznej prowadzące postępowanie są związane ustaleniami orzeczeń placówek diagnostycznych i nie mają w tym zakresie podstaw do przyjęcia, iż rzeczywisty stan zdrowia skarżącego kształtuje się odmiennie od wyników badań stanowiących podstawę orzeczeń lekarskich, jeżeli orzeczenia te zostały wydane z zachowaniem norm określonych w rozporządzeniu w sprawie chorób zawodowych i nie budzą wątpliwości w świetle pozostałych dowodów. Ich ocena opiera się o kryteria formalnej ich dopuszczalności i poprawności (por. wyroki NSA z 3 marca 2015 r. sygn. akt II OSK 1872/13; z 28 stycznia 2015 r. sygn. akt II OSK 1567/13, z 24 lutego 1998 r. sygn. akt I SA 1520/97, z 23 lipca 2003 r. sygn. akt I SA 108/03, z 2 czerwca 1998 r. sygn. akt I SA 225/98, z 2 marca 2021 r. sygn. akt II OSK 1102/18). To lekarzom orzecznikom, jako specjalistom medycyny pracy, znana jest specyfika czynności zawodowych mogących mieć wpływ na rozwój schorzeń ujętych w wykazie chorób zawodowych i przede wszystkim z tym, czy dany stan badanego pracownika w ogóle kwalifikuje się aby uznać go za konkretną chorobę zawodową, enumeratywnie wyliczoną w wykazie. Po to więc ustawodawca wprowadził obowiązek wydania w tego rodzaju sprawie orzeczenia lekarskiego jako opinii biegłego, by kwestie związane z wiedzą medyczną poddane zostały ocenie podmiotów wyspecjalizowanych (por. wyrok NSA z 10 stycznia 2024 r. sygn. akt II GSK 379/23).

Wbrew twierdzeniom skarżącego kasacyjnie, organy samodzielnie nie przeprowadzają postępowania orzeczniczego, nie rozpoznają chorób zawodowych na podstawie przedstawionej dokumentacji medycznej, nie oceniają merytorycznych informacji o stanie zdrowia pacjenta czy nie dokonują w sposób oderwany od oceny lekarza orzecznika oceny narażenia zawodowego. Są to czynności wymagające specjalistycznych wiadomości i w tym celu ustawodawca posłużył się w tym zakresie instytucją orzeczeń lekarskich, by te, jeśli są spełniają wymogi formalne, a nadto są spójne oraz wyczerpujące, stanowiły istotny dowód z opinii w myśl art. 84 k,p.a.

W rozpoznawanej sprawie, zgromadzony materiał dowodowy w postaci opinii - orzeczeń lekarskich został rzetelnie oceny przez PWIS, z uwzględnieniem zasad postępowania administracyjnego determinujących zakres i sposób prowadzenia postępowania dowodowego. Przypomnienia bowiem wymaga, że brak uprawnień organu inspekcji sanitarnej do merytorycznej kontroli orzeczeń lekarskich nie oznacza jego bezkrytycznej akceptacji, gdyż takie orzeczenie podlega ocenie pod kątem zachowania kryteriów określonych w art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. (por. wyrok NSA z 24 lutego 2015 r., sygn. akt II OSK 2013/13, wyrok NSA z 9 lipca 2015 r., sygn. akt II OSK 2986/13). Organ ma obowiązek kontrolować, czy wydane orzeczenia wyjaśniły istotne dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności wymagające wiadomości specjalnych. Oczywiście ustawodawca przyznał organom mającym uprawnienia do stwierdzenia choroby zawodowej, jeżeli te powezmą umotywowane wątpliwości, możliwość doprowadzenia do ich weryfikacji. Niemniej jednak muszą to być okoliczności uzasadniające taki krok np. wykrycie nowych, istotnych dowodów. Została im przyznana też możliwość uzupełnienia materiału dowodowego, a w razie potrzeby mogą zwracać się do lekarzy jednostek orzeczniczych o wyjaśnienie wątpliwości, rozbieżności czy sprzeczności, które nie pozwalają mu na jednoznaczne rozstrzygnięcie i wydanie decyzji w sprawie. Orzeczenie lekarskie musi bowiem w sposób wszechstronny i przekonujący wyjaśniać wszystkie wątpliwości.

Stanowisko PWIS w tym zakresie zostało szczegółowo ocenione przez WSA w Bydgoszczy, co znalazło swoje odzwierciedlenie w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia, w którym wprost, na stronie 9 stwierdzono, iż orzeczenia lekarskie zostały prawidłowo ocenione za jednoznaczne, spójne i wyczerpujące, zaś zebrany materiał dowodowy nie pozwalał na podjęcie przez organy odmiennych rozstrzygnięć. Organy zaś dołożyły wszelkiej staranności celem dokładnego i kompleksowego wyjaśnienia sprawy. Ocenę tę NSA w pełni podziela jednocześnie stwierdzając, że wskazywane deficyty przez kasatora w punktach 1a oraz 2a-h petitum skargi kasacyjnej, w tym zakresie nie wystąpiły. Załączone do akt opinie jednostek uprawnionych do rozpoznawania chorób zawodowych zawierają merytoryczne uzasadnienie stanowiska z odniesieniem się nie tylko do wyników badań tej jednostki, ale również do innych zebranych dowodów, co znalazło emanację zarówno w treści zaskarżonej decyzji, jak i wyroku WSA (str. 9 uzasadnienia WSA w Bydgoszczy). Tym samym uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wywód, który w sposób logiczny i jasny wskazuje na podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz zawiera jej wyjaśnienie.

Tymczasem stanowisko skargi kasacyjnej w zakresie naruszenia przepisów postepowania skupia się na podważaniu ustaleń poczynionych na dokumentacji medycznej, w orzeczeniach lekarskich stanowiących podstawę wydania decyzji przez organy inspekcji sanitarnej, wskazując na nieścisłości, lakoniczność oraz ich wzajemną sprzeczność. Ze stanowiskiem tym nie sposób się zgodzić. Nie sposób wyprowadzić bowiem konkluzji zgodnej ze stanowiskiem kasatora, że organy obowiązane są do wystąpienia na żądanie strony o wykonanie dodatkowej konsultacji, wydanie dodatkowego orzeczenia przez inną jednostkę uprawnioną czy podjęcia innych czynności niezbędnych do uzupełnienia materiału dowodowego co do zawodowej etiologii choroby, w sytuacji, w której na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego w sprawie organ tego rodzaju wątpliwości nie powziął.

Uwagi wymagają również twierdzenia skarżącego kasacyjnie, który zarzucając organom uznanie za dowód orzeczeń lekarskich, nieodnoszących się do "rozpoznanego przez lekarza ortopedę przewlekłego zapalenia nadkłykcia bocznego kości ramiennej prawej", nie zauważa, że pismem z [...] czerwca 2019 r., Instytut Medycy Pracy [...] w [...] – w odpowiedzi na pismo PWIS w [...] (dotyczące postępowania diagnostyczno-orzeczniczego skarżącego, zawierające prośbę o ocenę dostarczonej przez skarżącego dokumentacji) – w pkt 3 tego pisma wskazuje, że "poddał analizie dokumentację medyczną załączoną do pisma pacjenta tj. dokumentację leczenia w poradni reumatologicznej – (trzy wizyty w 2005), zawierającą opisy bólów łokci, kręgosłupa szyjnego, nadgarstków, rozpoznano entezopatię zapalenia nadkłykcia bocznego", jednakże wskazał też, że "tego rozpoznania nie postawiono w badaniu ortopedycznym w kolejnych latach". Podniesiono również, że analiza całości dokumentacji nie daje podstaw do zmiany treści orzeczenia lekarskiego. Tym samym skarżący pomija, że w istocie organ wykonał obowiązek wyjaśnienia istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności wymagających wiadomości specjalnych, zwracając się do uprawnionego podmiotu o dokonanie dodatkowej analizy dostarczonej przez skarżącego dokumentacji medycznej.

W ocenie NSA, wypełnił on ciążące na nim obowiązki, jakie nakładają przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, w zakresie postępowania dowodowego. a nadto nie naruszył art. 80 k.p.a., gdyż na podstawie dodatkowych wyjaśnień uprawnionej jednostki – uznał podnoszoną okoliczność za należycie udowodnioną i poddającą się jego ocenie. W tej sytuacji, gdy poza zgromadzonymi w aktach orzeczeniami lekarskimi – co do treści i formy organy nie znalazły uzasadnionych wątpliwości – brak podstaw do stwierdzenia u skarżącego choroby zawodowej znajduje oparcie również w innych dokumentach, w tym w ocenionej przez uprawnionego lekarza jednostek orzeczniczych dokumentacji jaką przedstawił skarżący.

Nie sposób zatem podzielić stawianych zarzutów procesowych braku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Kontrolowane przez Sąd pierwszej instancji decyzje zostały wydane w postępowaniu, które zostało przeprowadzone zgodnie ze standardami procedury administracyjnej. Nie zachodziła w nim konieczność dalszego uzupełniania zgromadzonego w aktach materiału dowodowego. Z wydanych w sprawie decyzji wynika, że zostały wyjaśnione istotne okoliczności sprawy. Przedstawiona przez skarżącego dokumentacja, w tym podnoszona opinia lekarza ortopedy w zakresie diagnozy przewlekłego zapalenia nadkłykcia bocznego kości ramiennej prawej, została przez organ oceniona, jako nie dająca podstaw do zmiany orzeczenia lekarskiego, wydawanego przez uprawniony podmiot, a następnie jako nieposiadająca wpływu na wynik sprawy.

Dlatego też, w ocenie NSA zarzucane przez skarżącego kasacyjnie naruszenie wskazanych powyżej przepisów art. 7, art. 75, art. 77 § 1, art. 78 § 1 oraz 80 k.p.a. w związku § 6 ust. 2 pkt 5 i ust. 3 pkt 2, a także § 8 ust. 2 rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych, nie może odnieść skutku. Z tego względu, skoro w orzeczeniach lekarskich nie ustalono choroby układu ruchu wymienionej w załączniku do rozporządzenia, to organ nie miał podstaw do zastosowania art. 2351 Kodeksu Pracy i stwierdzenia choroby zawodowej, czego w istocie żądał skarżący kasacyjnie.

Końcowo podzielić należy w całości stanowisko wyrażone przez WSA w Bydgoszczy na ostatniej stronie uzasadnienia zaskarżonego wyroku, iż skoro nie stwierdzono u badanego żadnej choroby wymienionej w załączniku do rozporządzenia, to oczywistym jest, że bezprzedmiotowa jest analiza przesłanki trzeciego w wymienionych warunków, tj. ustalenie wpływu środowiska pracy na chorobę, której istnienia nie stwierdzono.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną.