II GSK 2484/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Krystyna Anna Stec Sędzia NSA Andrzej Skoczylas (spr.) Sędzia del. WSA Cezary Kosterna po rozpoznaniu w dniu 13 stycznia 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej M. G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 12 sierpnia 2021 r., sygn. akt II SA/Po 839/20 w sprawie ze skargi M. G. na decyzję Wielkopolskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Poznaniu z dnia [...] września 2020 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie obowiązku izolacji oddala skargę kasacyjną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 12 sierpnia 2021 r., sygn. akt II SA/Po 839/20, po rozpoznaniu skargi M. G. na decyzję Wielkopolskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Poznaniu z dnia [...] września 2020 r., w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie obowiązku izolacji, w punkcie 1/ uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Pile z dnia [...] lipca 2020 r., nr [...], oraz w punkcie 2/ zasądził na rzecz skarżącej zwrot kosztów postępowania sądowego.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła M. G., zaskarżając orzeczenie w całości i domagając się "oddalenia skargi kasacyjnej na podstawie art. 184 in fine ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325; powoływanej dalej jako: p.p.s.a.), ponieważ zaskarżony wyrok mimo częściowo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu". Ponadto skarżąca kasacyjnie, na podstawie art. 176 § 2 p.p.s.a., zrzekła się przeprowadzenia rozprawy przed Naczelnym Sądem Administracyjnym.

Na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. zaskarżonemu orzeczeniu zarzucono naruszenie:

1. przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

- art. 133 § 1 w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 15zzzn ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 374 ze zm., dalej jako: ustawa covidowa) poprzez nieprawidłowe ustalenie stanu faktycznego sprawy oraz wadliwe dokonanie oceny prawnej okoliczności faktycznych sprawy polegające na uznaniu, że skarżąca kasacyjnie dopuściła się popełnienia deliktu administracyjnego, polegającego na naruszeniu nakazu izolacji, w sytuacji, gdy decyzja nakazująca skarżącej kasacyjnie poddanie się obowiązkowej izolacji nie określała daty końcowej nałożonego obowiązku, wskazując, że obowiązek izolacji nałożony jest "do czasu stwierdzenia braku zagrożenia", a jedyną możliwością uzyskania decyzji o uchyleniu obowiązku izolacji było uzyskanie negatywnego wyniku testu w kierunku SARS-CoV-2;

- art. 133 § 1 w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 15zzzn ustawy covidowej w zw. z art. 33 ustawy z dnia z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi (Dz. U z 2019 r. poz. 1239, dalej jako: u.z.z.), poprzez nieprawidłowe ustalenie stanu faktycznego sprawy oraz wadliwe dokonanie oceny prawnej okoliczności faktycznych sprawy, polegające na uznaniu, że skarżąca kasacyjnie dopuściła się popełnienia deliktu administracyjnego, polegającego na naruszeniu nakazu izolacji, w sytuacji gdy udanie się prywatnym samochodem do mobilnego punktu pobrań wymazów w kierunku SARS-CoV-2 celem uzyskania decyzji o zwolnieniu z izolacji nie może być uznane za naruszenie nakazu izolacji, a co najwyżej jako usprawiedliwione okolicznościami faktycznymi zawieszenie izolacji;

- art. 133 § 1 w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 15zzzn ustawy covidowej w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. j) oraz art. 2 pkt 11 i 11a ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 1845 ze zm.; dalej jako: u.z.z.z.) poprzez nieprawidłowe ustalenie stanu faktycznego sprawy oraz wadliwe dokonanie oceny prawnej okoliczności faktycznych sprawy polegające na uznaniu, że na skarżącą kasacyjnie został nałożony obowiązek izolacji domowej, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. j) u.z.z.z. w sytuacji, gdy podstawą prawną obowiązku poddania się przez skarżącą kasacyjnie izolacji był zgodnie z treścią decyzji z [...] maja 2020 r. przepis art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. i wskazujący na nałożenie obowiązku izolacji, nie zaś izolacji w warunkach domowych (izolacji w miejscu wskazanym przez adresata decyzji), a tym samym obowiązek izolacji, zgodnie z dyspozycją art. 2 pkt 11 u.z.z.z. powinien polegać jedynie na odosobnieniu osoby, w celu uniemożliwienia przeniesienia biologicznego czynnika chorobotwórczego na inne osoby. Poruszanie się prywatnym samochodem do punktu pobrań wymazu takiej izolacji nie narusza.

2. przepisów prawa materialnego, t.j.:

- art. 15zzzn ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 374 ze zm.; dalej jako: ustawa covidowa) w związku z art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. i u.z.z.z w związku z art. 2 pkt 11 u.z.z.z. w związku z art. 33 ust. 1 u.z.z.z., poprzez ich błędną wykładnię i przyjęcie w ślad za organem I i II instancji, że zachowanie skarżącej kasacyjnie polegające na samotnej podroży prywatnym samochodem do punktu poboru wymazu (tzw. drive-thru), celem poddania się badaniom na obecność wirusa COVID-19 i zakończenia izolacji stanowi naruszenie obowiązku izolacji podczas, gdy nie może być uznane za delikt administracyjny.

Argumentację na poparcie zarzutów postawionych w petitum skargi kasacyjnej przedstawiono w jej uzasadnieniu.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zarzuty skargi kasacyjnej nie są uzasadnione i dlatego skarga nie może być uwzględniona.

Zgodnie z art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Dodać należy, że w przypadku oparcia skargi kasacyjnej na naruszeniu prawa procesowego (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.) wnoszący skargę kasacyjną musi mieć na uwadze, że dla ewentualnego uwzględnienia skargi kasacyjnej niezbędne jest wykazanie wpływu naruszenia na wynik sprawy.

Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a., rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Ze wskazanych przepisów wynika, że wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest bowiem weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania.

Wychodząc z tego założenia, należy na wstępie zaznaczyć, że wobec niestwierdzenia z urzędu nieważności postępowania (art. 183 § 2 p.p.s.a.) Naczelny Sąd Administracyjny ogranicza swoje rozważania do oceny zagadnienia prawidłowości dokonanej przez sąd I instancji wykładni wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów prawa. Rozpoznając skargę kasacyjną w tak zakreślonych granicach, stwierdzić należy, że skarga kasacyjna nie ma uzasadnionych podstaw. Natomiast istota sporu prawnego rozpatrywanej sprawy, a także sposób sformułowania zarzutów oraz ich wzajemne powiązanie powodują konieczność łącznego ich rozpatrzenia.

W tym miejscu należy dodatkowo zauważyć, iż Skarżąca zaskarżyła wyrok w całości. Zdaniem Skarżącej wyrok odpowiada prawu, jednak zawiera częściowo błędne uzasadnienie.

W związku z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny zaznacza, iż podziela wyrażany w orzecznictwie pogląd, że prawidłową formą zakwestionowania samego uzasadnienia wyroku Sądu pierwszej instancji jest skarga kasacyjna z wnioskiem o jej oddalenie oraz innym prawnym uzasadnieniem, w takim zakresie, w jakim uzasadnienie sądu pierwszej instancji nie odpowiada prawu (por. wyrok NSA z dnia 28 kwietnia 2020 r., sygn. akt II OSK 1645/19; wyrok NSA z 30 listopada 2021 r., sygn. akt III FSK 747/21 - publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Ponadto w orzecznictwie akcentuje się, że wyrok powinien zostać zaskarżony w całości w sytuacji, gdy skarżący kasacyjnie kwestionuje jedynie uzasadnienie wyroku WSA. Skarga kasacyjna strony spełnia te warunki formalne. Wyrok WSA został bowiem zaskarżony w całości, a ponadto strona wskazała, w jakim zakresie uzasadnienie wyroku jest jej zdaniem nieprawidłowe i przywołała podstawę kasacyjną dotyczącą tego zagadnienia. Skarga kasacyjna zawiera również wniosek o oddalenie skargi kasacyjnej, jednak ze wskazaniem odmiennego uzasadnienia, zgodnie z wymogami wypracowanymi w orzecznictwie (zob. wyrok NSA z 30 listopada 2021 r., sygn. akt III FSK 667/21; wyrok NSA z 30 listopada 2021 r., sygn. akt III FSK 674/21 - publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

W skardze kasacyjne sformułowano zarzuty naruszenia prawa materialnego, jak i procesowego, które sprowadzają się do błędnej wykładni i niewłaściwego zastosowania art. 15zzzn ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19 (dalej: ustawa COVID) w związku z art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. i) w związku z art. 2 pkt 11 w związku z art. 33 ust. 1 ustawy COVID, art. 133 § 1 w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 15zzzn ustawy COVID, a także art. 133 § 1 w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 15zzzn ustawy COVID w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. j) oraz art. 2 pkt 11 i 11a ustawy COVID.

Podstawowym zagadnieniem prawnym, które znalazło się u podstaw wszystkich zarzutów kasacyjnych z zakresu prawa materialnego, było kwestionowanie prawidłowości przyjęcia, że zachowanie skarżącej kasacyjnie polegające na samotnej podróży prywatnym samochodem do punktu poboru wymazu (tzw. drive-thru), celem poddania się badaniom na obecność wirusa COVID-19 i zakończenia izolacji, stanowi naruszenie obowiązku izolacji i może być uznane za delikt administracyjny, polegający na naruszeniu nakazu izolacji.

Na wstępie za nieuzasadnione należy uznać zarzuty dotyczące naruszenia art. 133 § 1 p.p.s.a. w zw. art. 141 § 4 p.p.s.a. oraz w zw. z art. 15zzzn ustawy COVID, a także w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. j) oraz art. 2 pkt 11 i 11a ustawy COVID. Z art. 133 § 1 p.p.s.a. wynika, że Sąd administracyjny orzeka na podstawie akt sprawy, rozpatrując ją na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie wydania zaskarżonego aktu. Obowiązek wydania wyroku na podstawie akt sprawy - rozumiany, jako oparcie rozstrzygnięcia na istotnych w sprawie faktach udokumentowanych w aktach sprawy - oznacza orzekanie na podstawie materiału dowodowego znajdującego się w aktach sprawy i stanowiącego podstawę faktyczną wydania zaskarżonego aktu oraz zakaz wykraczania poza ten materiał. Konsekwencją powyższego, jak podkreśla się w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, jest to, że naruszenie zasady określonej w art. 133 § 1 p.p.s.a. może stanowić, w ramach art. 174 pkt 2 p.p.s.a., usprawiedliwioną podstawę kasacyjną, jeżeli polega w szczególności na: 1) oddaleniu skargi, mimo niekompletnych akt sprawy, 2) pominięciu istotnej części tych akt, 3) przeprowadzeniu postępowania dowodowego z naruszeniem przesłanek wskazanych w art. 106 § 3 p.p.s.a. i 4) oparciu orzeczenia na własnych ustaleniach sądu, tzn. dowodach lub faktach nieznajdujących odzwierciedlenia w aktach sprawy, o ile nie znajduje to umocowania w art. 106 § 3 p.p.s.a. (por. np. wyrok NSA z dnia 26 maja 2010 r., sygn. akt I FSK 497/09). Naruszeniem art. 133 § 1 p.p.s.a. będzie więc takie przeprowadzenie kontroli legalności zaskarżonego aktu, które doprowadzi do przedstawienia przez sąd administracyjny I instancji stanu sprawy w sposób oderwany od materiału dowodowego zawartego w aktach sprawy i ustaleń dokonanych w zaskarżonym akcie administracyjnym, przy jednoczesnym niekwestionowaniu tych ustaleń (por. np. wyrok NSA z dnia 19 października 2010 r., sygn. akt II OSK 1645/09, dostępny na stronie internetowej pod adresem: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Reasumując więc - do naruszenia art. 133 § 1 p.p.s.a. mogłoby dojść, gdyby Sąd pominął dokonane w sprawie ustalenia faktyczne, czy też dokonał własnych. Na takie naruszenia skarga kasacyjna jednak nie wskazuje. Sąd wydając zaskarżony wyrok oparł się na materiale zgromadzonym przez organy administracji, nie pominął żadnych dowodów, nie orzekał na podstawie dowodów nieistniejących. Podnieść przy tym należy, że przyjęcie w art. 133 § 1 p.p.s.a. zasady, że sąd administracyjny orzeka na podstawie akt sprawy oznacza, że sąd ten rozpatruje sprawę na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dniu wydania zaskarżonego aktu. Rzeczą Sądu - kontrolującego legalność zaskarżonej decyzji - jest więc ocenić, czy zebrany w postępowaniu administracyjnym materiał dowodowy jest pełny, został prawidłowo zebrany i jest wystarczający do ustalenia stanu faktycznego, jaki stan faktyczny sprawy wynika z akt sprawy i czy w świetle istniejącego wówczas stanu prawnego podjęte przez organ rozstrzygnięcie sprawy jest zgodne z obowiązującym prawem. Jednakże jak trafnie podkreśla się w orzecznictwie NSA zarzut naruszenia art. 133 § 1 p.p.s.a. nie może służyć kwestionowaniu ustaleń i oceny ustalonego w sprawie stanu faktycznego (por. wyroki NSA z dnia 14 września 2011 r., sygn. akt II GSK 858/10, LEX nr 1151731, z dnia 5 kwietnia 2012 r., sygn. akt I OSK 1749/11 LEX nr 1145067, z dnia 7 marca 2013 r., sygn. akt II GSK 2374/11), co próbowano czynić w skardze kasacyjnej w niniejszej sprawie.

Omawiane zarzuty nie mają usprawiedliwionych podstaw także w odniesieniu do art. 141 § 4 p.p.s.a. (także rozpatrywane w zw. ze wskazanymi wyżej przepisami ustawy Covid). Zgodnie z dyspozycją art. 141 § 4 p.p.s.a. uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisko pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. może stanowić podstawę kasacyjną (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.), jeżeli uzasadnienie orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego nie zawiera stanowiska, co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia. Taka sytuacja nie ma miejsca w okolicznościach sprawy. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wszystkie elementy wymagane od wyroku. Przedstawia bowiem stan sprawy, zarzuty podniesione w skardze, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Natomiast, czego nie bierze pod uwagę skarga kasacyjna, ta część uzasadnienia wyroku sądu administracyjnego nie powinna łączyć się z oceną pod względem zgodności z prawem rozstrzygnięcia (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 maja 2010 r., sygn. akt II FSK 119/09; Lex nr 590810, dnia 23 lipca 2013 r., sygn. akt II GSK 412/12, Lex nr 1374780). Zatem, zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. nie jest usprawiedliwioną podstawą dla czynienia zaskarżonemu wyrokowi zarzutu dokonania błędnych ustaleń faktycznych, czy też błędnego rozstrzygnięcia sprawy.

Aprobaty Naczelnego Sądu Administracyjnego nie zyskał również zarzut naruszenia prawa materialnego, tj. art. 15zzzn ustawy COVID w związku z art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. i) w związku z art. 2 pkt 11 w związku z art. 33 ust. 1 ustawy COVID. W tym kontekście prawidłowa jest bowiem konstatacja WSA, iż znajdująca się w aktach decyzja Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Pile z dnia [...] maja 2020 r., nr [...], którą organ ten, działając między innymi na podstawie art. 5 pkt 4 w zw. z art. 10 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz. U. z 2019 r. poz. 59 ze zm.), art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. f) i pkt 3, art. 33 ust. 1, ust. 3, ust. 3a pkt 1 i 3 ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi (Dz. U. z 2019 r. poz. 1239 ze zm.), nakazał osobom wymienionym w załączniku do decyzji poddanie się obowiązkowej kwarantannie od dnia [...].05.2020 r. do dnia [...].05.2020 r. w [...] nie odnosi się do skarżącej, gdyż wśród osób wymienionych w powołanym załączniku do decyzji nie wskazano nazwiska M. G.

Z powyższych względów prawidłowa jest konstatacja WSA, iż wobec M. G. ten sam organ, działając na tej samej podstawie prawnej, wydał w dniu [...] maja 2020 r. decyzję nr [...], którą nakazał poddanie się obowiązkowej izolacji od dnia [...].05.2020 roku do czasu stwierdzenia braku zagrożenia dla zdrowia lub życia ludzkiego, w miejscu wskazanym przez adresata, to jest w P. przy ul. [...] [...].

W tej sytuacji, nie sposób zgodzić się ze stanowiskiem skarżącej kasacyjnie, jakoby w niniejszej sprawie nie naruszyła ona obowiązku izolacji, ponieważ w dniu [...].05.2020 r. przebywała w odosobnieniu, a sam przejazd pracownika służby zdrowia na teren szpitala bezpośrednio do punktu drive-thru, z zachowaniem ustawowego obowiązku odosobnienia we własnym samochodzie, w celu pobrania wymazów, nie stanowi złamania nakazu izolacji.

W tym kontekście trafnie podkreślono w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia, że w art. 2 ust. 11 i 11a ustawy COVID zdefiniowano pojęcie izolacji i izolacji w warunkach domowych, jako izolacja - odosobnienie osoby lub grupy osób chorych na chorobę zakaźną albo osoby lub grupy osób podejrzanych o chorobę zakaźną, w celu uniemożliwienia przeniesienia biologicznego czynnika chorobotwórczego na inne osoby oraz izolacja w warunkach domowych - odosobnienie osoby chorej z przebiegiem choroby zakaźnej niewymagającej bezwzględnej hospitalizacji ze względów medycznych w jej miejscu zamieszkania lub pobytu, w celu zapobieżenia szerzenia się chorób szczególnie niebezpiecznych i wysoce zakaźnych.

Z powyższych względów prawidłowa jest konstatacja WSA, iż nałożenie na Skarżącą kasacyjnie M. G. obowiązku poddania się obowiązkowej izolacji w miejscu wskazanym przez adresata decyzji, to jest ul. [...] [...], [...]-[...] P. odpowiada w swej treści definicji izolacji w warunkach domowych, a wywody skarżącej zmierzające do wykazania, że korzystanie przez nią z jej własnego samochodu nie stanowiło złamania nałożonego obowiązku, nie mają uzasadnionej podstawy.

Za prawidłowy należy wobec tego uznać pogląd WSA, że - biorąc pod uwagę okoliczności niniejszej sprawy - organ prowadzący postępowanie powinien jednak rozważyć, czy nie zachodzą podstawy do odstąpienia od ukarania w trybie art. 189f ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 256 ze zm.). Dodatkowo organ ponownie rozstrzygając sprawę powinien także zauważyć, iż nowe regulacje w omawianym zakresie (uwzględniające zatem aktualną wolę prawodawcy) mogą być względniejsze dla strony - przykładowo przewidując, że zakaz opuszczania miejsca kwarantanny albo izolacji w warunkach domowych ulega zawieszeniu na czas udania się do miejsca pobrania materiału biologicznego do diagnostyki laboratoryjnej w kierunku wirusa SARS-CoV-2 oraz powrotu do miejsca odbywania kwarantanny albo izolacji w warunkach domowych (zob. § 4 ust. 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 6 maja 2021 r. w sprawie ustanowienia określonych ograniczeń, nakazów i zakazów w związku z wystąpieniem stanu epidemii, Dz. U. z 2021, poz. 861 ze zm.).

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że wszystkie zarzuty skargi kasacyjnej są chybione i na podstawie art. 184 oraz art. 182 § 2 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną.