II GSK 2027/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Dorota Dąbek (spr.) Sędzia NSA Andrzej Skoczylas Sędzia del. WSA Urszula Wilk po rozpoznaniu w dniu 19 maja 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej J. B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 12 września 2018 r. sygn. akt I SA/Bk 366/18 w sprawie ze skargi J. B. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w B. z dnia (...) nr (...) w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od J. B. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w B. kwotę 2 700 (dwa tysiące siedemset) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku (dalej: sąd I instancji, WSA) wyrokiem z 12 września 2018 r., sygn. akt I SA/Bk 366/18, oddalił skargę (...) (dalej: skarżąca, strona) na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Białymstoku (dalej: organ) z dnia (...) r., nr (...), w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automacie poza kasynem gry.

Skarżąca wniosła skargę kasacyjną, w której zaskarżyła wyrok sądu I instancji w całości oraz zarzuciła temu rozstrzygnięciu:

1) naruszenie przepisów postępowania w sposób mogący mieć wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 3 § 1, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) w związku z art. 187 § 1, art. 191 i art. 122 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn.: Dz. U. z 2017 r. poz. 201 ze zm.; dalej: ordynacja podatkowa albo o.p.), przejawiające się w tym, że WSA w Białymstoku w wyniku niewłaściwej kontroli legalności działania administracji publicznej, nie dostrzegł naruszenia procedury podatkowej wiążącej organ, co w efekcie skutkowało poczynieniem przez WSA w Białymstoku oczywiście dowolnych i nieuprawnionych ustaleń faktycznych w ślad za II - instancyjną decyzją Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Białymstoku, iż rzekomo skarżąca nie pozostawała jako wydzierżawiający w stosunku dzierżawy z podmiotem o nazwie (...)., lecz jakoby wspólnie ze spółką tą urządzała gry na automatach, podczas gdy:

a) z istoty umowy dzierżawy i najmu (art. 662 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964r. Kodeks cywilny (tekst jedn.: Dz. U. z 2017 r. poz. 459 ze zm.; dalej także: k.c.) w związku z art. 694 k.c.) wydzierżawiający powinien wydać dzierżawcy rzecz w stanie przydatnym do umówionego użytku i utrzymywać ją w takim stanie przez czas trwania umowy, zatem obecność w części lokalu stanowiącej przedmiot dzierżawy gniazdka energii elektrycznej/źródła zasilania energią elektryczną nie podważa stosunku dzierżawy,

b) z istoty umów dzierżawy i najmu (art. 690 k.c. w związku z art. 222 k.c. i art. 694 k.c. oraz art. 354 k.c.) wynika, iż obowiązek nadzoru właściciela (wydzierżawiającego część lokalu) nad lokalem jest zwykłym prawem wydzierżawiającego w zakresie ochrony jego prawa własności, a obowiązek wydzierżawiającego przeciwdziałania kradzieży lub uszkodzeniom urządzeń obecnych w przedmiocie dzierżawy przez osoby trzecie, mieści się w zakresie rzetelnego wykonywania wiążącej umowy dzierżawy,

c) nie stanowi o nieważności czy też ułomności umowy dzierżawy (art. 659 § 1 k.c. w związku z art. 694 k.c. i art. 693 § 1 k.c.) określenie jej przedmiotu jako części powierzchni lokalu użytkowego bez dokładnych wyliczeń w umowie określających metraż powierzchni, w sytuacji gdy z umowy wynika jasno, że miała ona gwarantować dzierżawcy powierzchnię umożliwiającą zainstalowanie na niej urządzeń do gier,

d) blankietowy zapis zamieszczony we wzorcu umowy dzierżawy przywiezionym przez przedstawiciela dzierżawcy -(...). - do podpisu skarżącej jako wydzierżawiającemu, o możliwości dodatkowego uzgodnienia pomiędzy stronami obsługi prawnej zapewnionej przez dzierżawcę w bliżej niezdefiniowanym zakresie, przy braku jakichkolwiek ustaleń organów czy do takich dodatkowych ustaleń zasygnalizowanych jedynie w blankietowym zapisie umowy w ogóle doszło, w niczym nie podważa istnienia pomiędzy stronami stosunku dzierżawy i jest klasycznym przykładem uzupełniania treści umowy o elementy z niej niewynikające i nigdy pomiędzy stronami dodatkowo nie uzgodnione,

które to naruszenie mogło mieć wpływ na wynik sprawy, ponieważ sąd I instancji na uzupełnianiu treści umowy dzierżawy o elementy z niej niewynikające i niewykazane, jak również na analizie zapisów mieszczących się w ramach umowy dzierżawy stosownie do postanowień Kodeksu Cywilnego, zbudował teorię o istnieniu rzekomej umowy/porozumienia o wspólnym przedsięwzięciu w zakresie urządzania gier na automatach;

2) naruszeniu przepisów postępowania w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie naruszeniu art. 141 § 4 p.p.s.a. w związku z art. 133 § 1 p.p.s.a. przez nieusuwalną sprzeczność pomiędzy przedstawieniem w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku (str. 3) zbieżnego ze stanem faktycznym stanowiska organu odwoławczego tj. Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Białymstoku, że umowa dzierżawy obowiązująca od 1 lipca 2015 r. stanowiła o sztywnej wysokości czynszu dzierżawnego należnego skarżącej w wysokości kwoty 800 (osiemset) zł miesięcznie, a rozważaniami tegoż sądu zamieszczonymi na str. 12 uzasadnienia zaskarżonego wyroku, że w umowie dzierżawy ustalono wynagrodzenie skarżącej w postaci "procentu od zrealizowanych przekazów pieniężnych przez automat", co sprawia iż sąd I instancji nie podołał należytemu wyjaśnieniu rozstrzygnięcia, a autorskie zapatrywanie sądu o obecności w umowie dzierżawy zapisu o "procencie od zrealizowanych przekazów pieniężnych przez automat" dowodzi, iż WSA w Białymstoku oparł się na elemencie niewynikającym z akt sprawy, które to naruszenie mogło mieć wpływ na wynik sprawy, gdyż stanowiło dla sądu I instancji asumpt do przyjęcia, że skarżąca była zainteresowana zwiększeniem ilości gier na automatach, a tym samym była urządzającą gry na automatach,

3) naruszeniu prawa materialnego, a mianowicie art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 w związku z art. 35 pkt 6 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (tekst jedn.: Dz. U. z 2018 r. poz. 165 ze zm.; dalej: u.g.h. albo ustawa o grach hazardowych) t.j. przez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, iż już samo wydzierżawienie powierzchni w części lokalu pod instalację automatów do gier z istniejącym źródłem zasilania energią elektryczną, bez równoległych aktywnych działań po stronie wydzierżawiającego typu wypłacanie wygranych, wyjmowanie środków pieniężnych z automatów, zasilanie automatów gotówką, dysponowanie kluczami zapewniającymi dostęp do automatów, rozpatrywanie reklamacji graczy, instruowanie graczy o rodzajach dostępnych gier, sprawowanie serwisu technicznego automatów, szkolenie personelu w powyższym zakresie i udzielanie personelowi poleceń w tym zakresie; jest urządzaniem gier na automatach, podczas gdy w art. 35 pkt 6 ustawy o grach hazardowych ustawodawca wyraźnie przewidział, że właściciel lokalu ze źródłami energii elektrycznej wydzierżawiający lokal na potrzeby kasyna gry, nie staje się przez fakt wydzierżawienia lokalu osobą urządzającą gry na automatach (status ten ma dzierżawca, a nie właściciel lokalu).

Wobec powyższych zarzutów skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i rozpoznanie skargi przez uchylenie w całości zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Białymstoku z dnia (...)r. wydanej w sprawie nr (...) w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry; ewentualnie o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Białymstoku. Nadto skarżąca wniosła o zasądzenie kosztów postępowania, a także rozpoznanie sprawy na rozprawie.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżąca przedstawiła argumenty na poparcie powyższych zarzutów.

Organ w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów postępowania.

Zarządzeniem Przewodniczącej Wydziału II Izby Gospodarczej NSA - w oparciu o art. 15 zzs4 ust. 1 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (tekst jedn. Dz. U. z 2021 r., poz. 2095 ze zm.; dalej: ustawa COVID-19) - sprawę skierowano na posiedzenie niejawne.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zarzuty skargi kasacyjnej nie są uzasadnione i dlatego skarga nie może być uwzględniona.

Naczelny Sąd Administracyjny odstąpił od szczegółowego przedstawienia stanu sprawy, ograniczając uzasadnienie tylko do rozważań mających znaczenie dla oceny postawionych w skardze kasacyjnej zarzutów. Zgodnie bowiem z art. 193 zdanie drugie p.p.s.a., uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej.

Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod uwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a. Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpoznaniu sprawy związany był granicami skargi kasacyjnej. Granice te są wyznaczone wskazanymi w niej podstawami, którymi - zgodnie z art. 174 p.p.s.a. - może być naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.) albo naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej polega na tym, że jest on władny badać naruszenie jedynie tych przepisów, które zostały wyraźnie wskazane przez stronę skarżącą i nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, uściślać ich ani w inny sposób korygować.

W skardze kasacyjnej podniesiono zarzuty dotyczące naruszenia zarówno przepisów postępowania, jak i przepisów prawa materialnego. Istota sporu pomiędzy organem a skarżącą kasacyjnie dotyczy kwestii prawidłowości stanowiska Sądu pierwszej instancji, który kontrolując zgodność z prawem decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Białymstoku w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automacie poza kasynem gry, utrzymującej w mocy decyzję Naczelnika Podlaskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Białymstoku, stwierdził, że jest ona zgodna z prawem.

Naczelny Sąd Administracyjny za niezasadne uznał zarzuty zawarte w punkcie 1 oraz 3 petitum skargi kasacyjnej, zmierzające do zakwestionowania oceny Sądu pierwszej instancji w zakresie uznania skarżącej za podmiot urządzający gry na automatach. Komplementarność zarzutów sformułowanych w petitum skargi kasacyjnej uzasadnia ich łączne rozpoznanie.

Stosownie do treści art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. karze pieniężnej podlega urządzający gry na automatach poza kasynem gry. Na gruncie omawianej regulacji, Naczelny Sąd Administracyjny w swym orzecznictwie wskazuje, że sankcja z art. 89 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 89 ust. 2 pkt 2 u.g.h. może zostać nałożona na więcej niż jeden podmiot, w sytuacji, gdy każdemu z nich można przypisać cechę "urządzającego gry" na tym samym automacie w tym samym miejscu i czasie. Wynika to z szerokiego zakresu definicji podmiotu "urządzającego gry na automatach" jaką należy przyjąć na potrzeby tego rodzaju postępowań. Wykładnia tego pojęcia, umożliwiająca nakładanie kar administracyjnych na więcej niż jeden podmiot, jest niezbędna jeżeli system kontroli i skuteczność przewidzianych przez ustawodawcę sankcji ma mieć realny charakter, zwłaszcza zaś jeżeli spojrzy się na to zagadnienie z perspektywy eliminowania sytuacji obejścia bądź nadużycia prawa przez podmioty uczestniczące w działalności hazardowej. Nie do pogodzenia bowiem z zasadą skuteczności stanowionego prawa byłaby taka wykładnia przepisów ustawy hazardowej, która w istocie pozostawiałaby bez kontroli i sankcji np. sytuacje tworzenia pozorów urządzania gier na automatach przez jeden podmiot, a więc też jego nominalnej odpowiedzialności, podczas gdy w rzeczywistości gry na automacie urządzane byłyby również na rachunek innego podmiotu jako element wspólnego przedsięwzięcia. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, prawo winno takie działania obejmować swoim zakresem i tworzyć realne możliwości kontroli. Jednocześnie nie można uznać, że przeszkodą w takim rozumieniu tego pojęcia jest użyta w art. 89 ust.1 pkt 2 u.g.h. liczba pojedyncza - "urządzający gry na automatach...". Wykładnia tego ustawowego zwrotu musi bowiem uwzględniać sens regulacji sankcjonującej określone zachowanie, w którym mieści się również działanie więcej niż jednego podmiotu, o ile można w sprawie ustalić i przypisać określonym osobom cechę wspólnego urządzania gier na automatach poza kasynem gry (vide wyrok NSA z dnia 21 czerwca 2017 r. sygn. akt II GSK 892/17, wyrok NSA z dnia 16 stycznia 2019 r. sygn. akt II GSK 4704/16). Wymaga to oczywiście dokonania prawidłowej oceny wszystkich istotnych okoliczności faktycznych sprawy (np. wyroki NSA: z dnia 20 kwietnia 2017 r. sygn. akt II GSK 5233/16, z dnia 27 czerwca 2019 r. sygn. akt II GSK 1660/17), co zasadnie zostało w tej sprawie uznane przez Sąd pierwszej instancji za właściwie przeprowadzone przez organy, a ocenie tej Sąd dał wyraz w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjęto, że "urządzanie gier hazardowych na automatach" stanowi ogół czynności i działań umożliwiających przeprowadzenie takich gier, a w szczególności: udostępnienie potencjalnym graczom automatów do gier; zorganizowanie i pozyskanie odpowiedniego miejsca na zamontowanie urządzeń oraz przystosowanie go do danego rodzaju działalności; umożliwienie dostępu do takiego miejsca nieograniczonej ilości graczy; utrzymywanie automatów w stanie stałej aktywności, umożliwiającej ich sprawne funkcjonowanie; wypłacanie wygranych; obsługa urządzeń; zatrudnienie i odpowiednie przeszkolenie personelu, zapewniające graczom możliwość uczestniczenia w grze (np. wyroki NSA: z dnia 14 marca 2019 r., sygn. akt II GSK 125/17, z dnia 9 stycznia 2019 r., sygn. akt II GSK 4236/16, z dnia 2 sierpnia 2018 r., sygn. akt II GSK 132/18; z dnia 19 lipca 2018 r., sygn. akt II GSK 4707/16).

W świetle powyższego stwierdzić należy, że ustalenia w sprawie jasno wskazują, że zawarta przez skarżącą umowa dzierżawy miała na celu zapewnienie warunków do zainstalowania automatów do gier i urządzania na nich gier losowych w celu osiągnięcia korzyści materialnej. Jak wskazuje się w orzecznictwie sądów administracyjnych, warunkiem odpowiedzialności administracyjnoprawnej na podstawie art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h., jest wykazanie, że dany podmiot aktywnie uczestniczył w procesie urządzania nielegalnych gier, a więc podejmował określone czynności nie tylko związane z procesem udostępniania automatów, lecz także z ich obsługą oraz stwarzaniem technicznych, ekonomicznych i organizacyjnych warunków umożliwiających sprawne i niezakłócone funkcjonowanie samego urządzania oraz jego używanie do celów związanych z zasadniczo komercyjnym procesem organizowania gier hazardowych. W rezultacie, działaniem podmiotu urządzającego gry hazardowe uznaje się takie zachowanie, które ma na celu umożliwienie sprawnego funkcjonowania automatu lub automatów do gier hazardowych, zgodnie z ich przeznaczeniem, w miejscu dostępnym dla potencjalnych odbiorców tego rodzaju rozrywki (por. wyrok NSA z dnia 21 maja 2019 r., sygn. akt II GSK 1140/17).

W rozpoznawanej sprawie stanowisko Sądu pierwszej instancji w tym zakresie uznać należy za prawidłowe. Skarżąca w ramach prowadzonej działalności gospodarczej zawarła umowę dzierżawy powierzchni użytkowej ze spółką (...). Zgodnie z treścią umowy skarżąca osiągała korzyści finansowe z działania automatów, w ramach której w lokalu umożliwiła spółce (...) zainstalowanie automatów. W ramach prowadzonej działalności skarżąca umożliwiała funkcjonowanie automatów, poprzez zapewnienie odpowiedniego miejsca i zasilania elektrycznego (zainstalowania automatów), sprawowała stałą opiekę nad ustawionymi w lokalu urządzeniami. Skarżąca odpowiedzialna była za bezpieczeństwo osób grających oraz bezpieczeństwo urządzeń i znajdujących się w nich środków pieniężnych. Z akt sprawy wynika obowiązek zawiadamiania serwisanta o każdym przypadku powstania awarii czy też wystąpienia jakiegokolwiek zakłócenia prowadzonego procederu.

Ponadto dzierżawca w umowie zobowiązał się zapewnić wydzierżawiającemu obsługę prawną związaną z funkcjonowaniem i eksploatacją urządzeń w niezbędnym zakresie, uzgodnionym wcześniej między stronami. Należy zauważyć, iż pomimo zawarcia "umowy dzierżawy", spółka będąca dysponentem automatów nie uzyskała prawa władania jakąkolwiek wyodrębnioną częścią lokalu. Faktycznym przedmiotem umowy nie była więc dzierżawa powierzchni, ani też zobowiązanie do oddania lokalu czy jego części we władanie, w jakiejkolwiek formie, innej osobie, lecz wspólne urządzanie gier na automatach. Miesięczny czynsz dzierżawny ze strony spółki (...) płatny był w wysokości 800 zł od chwili uruchomienia urządzeń. Opłata czynszowa była uzależniona więc nie od wynajmowanej powierzchni, a od eksploatacji automatów w danym miesiącu. Czynsz zależał więc od eksploatacji urządzeń w danej lokalizacji, a nie od wynajmowanej powierzchni.

Słusznie zatem wskazał Sąd pierwszej instancji, że takie działania skarżącej wykraczają poza zwykłe, typowe obowiązki wydzierżawiającego i wskazują na jej aktywny udział w procesie urządzania nielegalnych gier hazardowych. Bez omówionego działania skarżącej, urządzanie gier na spornych automatach byłoby niemożliwe. Nie ma zatem wątpliwości, że zachowanie skarżącej miało na celu umożliwienie sprawnego funkcjonowania automatów do gier hazardowych, zgodnie z ich przeznaczeniem, w miejscu dostępnym dla potencjalnych odbiorców tego rodzaju rozrywki.

Podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty nie zakwestionowały skutecznie przyjętego przez Sąd I instancji stanowiska, że skarżąca poprzez zorganizowanie warunków umożliwiających korzystanie ze spornych urządzeń i sprawowanie nad nimi nadzoru oraz przyjęcie na siebie części ryzyka działalności polegającej na urządzaniu gier, stała się podmiotem urządzającym gry hazardowe poza kasynem, podlegającym karze pieniężnej stosownie do art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h.

W kwestii zarzutu naruszenia art. 122, art. 187 § 1 oraz art. 191 Ordynacji podatkowej wskazać jedynie należy, że organy dysponowały dowodami takimi jak: umowa dzierżawy zawarta przez skarżącą z (...)z siedzibą w (...)na dzierżawę powierzchni w lokalu, ustalenia z przeprowadzonego eksperymentu procesowego polegającego na odtworzeniu przebiegu gry na urządzeniach, a także opinii dotyczącej automatów o nazwie Apex Multi Magic o nr.(...), Apex Hot Magic Fruits o nr.(...), Apollo Games o nr. (...)oraz Adell 2 o nr. (..)sporządzonej przez upoważniony przez biegłego sądowego(..).

Powyższe dowody stały się podstawą, na której organy administracji wydały zaskarżone decyzje. Organy administracji dały temu wyraz przede wszystkim w uzasadnieniach decyzji, uznając, że dowody te są wystarczające by uznać skarżącą za urządzającą gry na automatach i zastosowania art. 89 ust. 1 pkt 2 oraz art. 89 ust. 2 pkt 2 u.g.h. Podzielić zatem należy stanowisko Sądu pierwszej instancji, że brak było podstaw do kwestionowania prawidłowości przeprowadzonego przez organy celne postępowania dowodowego i trafności oceny przeprowadzonych dowodów. W kontrolowanej sprawie organy podjęły bowiem wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, a także zebrały i rozpatrzyły materiał dowodowy wystarczający do podjęcia rozstrzygnięcia.

Odnośnie do zarzutu sformułowanego w punkcie drugim petitum skargi kasacyjnej naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 133 § 1 p.p.s.a. przez nieusuwalną sprzeczność pomiędzy przedstawieniem stanu faktycznego w zakresie sztywnej wysokości czynszu dzierżawnego na str. 3 uzasadnienia wyroku a rozważaniami na str. 12 wskazującymi na czynsz procentowy, Naczelny Sąd Administracyjny wskazuje, że dostrzeżona przez skarżącą rozbieżność w żaden sposób nie podważa prawidłowości ustaleń Sądu pierwszej instancji. Bezsprzeczne bowiem w sprawie pozostaje ustalenie stanu faktycznego, że umowa dzierżawy obowiązująca od 1 lipca 2015 r. stanowiła o sztywnej wysokości czynszu dzierżawnego należnego skarżącej w wysokości kwoty 800 (osiemset) zł miesięcznie, co zostało wskazane przez WSA przy przedstawianiu stanu sprawy (zob. str. 3-4 uzasadnienia wyroku).

Nie mogło przynieść oczekiwanego przez skarżącą kasacyjnie skutku kwestionowanie omyłki Sąd na str. 12 uzasadnienia na podstawie art. 141 § 4 p.p.s.a. Przepis ten określa wymogi formalne, jakim odpowiadać musi uzasadnienie wyroku sądowego przewidując, że uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. W orzecznictwie przyjmuje się, że wadliwość uzasadnienia może stanowić usprawiedliwioną podstawę kasacyjną naruszenia przepisów postępowania, gdy uzasadnienie sporządzono w taki sposób, że jego lektura nie pozwala na kasacyjną kontrolę orzeczenia.

W rozpoznawanej sprawie uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wprawdzie wskazaną w skardze kasacyjnej rozbieżność, jednak kontrolowane uzasadnienie nie narusza art. 141 § 4 p.p.s.a. w stopniu, który miałby wpływ na wynik sprawy. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku, mimo zarzucanego mankamentu, odpowiada bowiem wymogom postawionym mu przez art. 141 § 4 p.p.s.a. Z treści uzasadnienia wyroku można wywieść stanowisko, które Sąd pierwszej instancji zaakceptował jako podstawę faktyczną rozstrzygnięcia organów i zawiera ono szczegółowe odniesienie się do kwestii uznania skarżącej jako urządzającej gry i zasadności nałożenia z tego powodu kary pieniężnej.

Niezasadnie też w związku z tym uchybieniem Sądu skarżąca kasacyjnie zarzuca również naruszenie art. 133 § 1 p.p.s.a. Zgodnie z art. 133 § 1 p.p.s.a. "Sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy, chyba że organ nie wykonał obowiązku, o którym mowa w art. 54 § 2 (...)". Orzekanie "na podstawie akt sprawy" oznacza, że sąd przy ocenie legalności decyzji bierze pod uwagę okoliczności, które z akt tych wynikają i które legły u podstaw zaskarżonego aktu. Podstawą orzekania przez sąd administracyjny jest zatem materiał dowodowy zgromadzony w toku postępowania. Zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 133 § 1 p.p.s.a. sformułowany jako zarzut pominięcia części zgromadzonego materiału dowodowego znajdującego się w aktach, nie mógł zatem odnieść zamierzonego skutku. W jego ramach skarżąca kwestionuje bowiem to, że Sąd I instancji częściowo wadliwie opisał stan faktyczny. Przyznaje jednak, że materiał dowodowy znajdował się w aktach, a kwestionuje jedynie sposób ustalenia stanu faktycznego i jego ocenę, co w ramach zarzutu naruszenia art. 133 § 1 p.p.s.a. i art. 141 § 4 p.p.s.a. nie jest dopuszczalne.

Mając powyższe na uwadze, ponieważ wszystkie zarzuty skargi kasacyjnej okazały się niezasadne, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną, działając na podstawie art. 184 p.p.s.a. (punkt pierwszy sentencji wyroku).

Naczelny Sąd Administracyjny zasądził od skarżącej na rzecz organu na podstawie art. 203 pkt 2 w zw. z art. 205 § 2 i § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a w związku z § 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r. poz. 265) 2700 (dwa tysiące siedemset) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego (punkt drugi sentencji wyroku). Na tę kwotę składa się wynagrodzenie radcy prawnego reprezentującego organ w postępowaniu sądowoadministracyjnym w drugiej instancji za sporządzenie i wniesienie odpowiedzi na skargę kasacyjną (por. uchwałę NSA z dnia 19 listopada 2012 r., II FPS 4/12).